เพราะเศร้า เราเขียน

หากเทียบความรู้สึกนึกคิดของฉันในเวลานี้กับท้องฟ้า
ความเศร้าของฉันคงกระจายเกลื่อนพอๆกับดวงดาวเหล่านั้น
แต่ต่างกันตรงที่มันไม่ได้งดงามเท่า
ไม่สิ...ไม่งดงามเลยสักนิดต่างหาก
 
เวลานี้ฉันจำเป็นต้องรวบรวมกลุ่มก้อนตัวอักษรที่จะเป็นเสมือนถ้อยคำแทนความเศร้าเว้าแหว่งของจิตใจซึ่งกระจัดกระจายอย่างไร้ทิศทาง ออกมาเป็นคำเท่าที่ฉันจะทำมันได้ ให้ฉันได้จับต้องมองเห็นมันได้บ้าง
ก่อนที่ค่ำคืนนี้ฉันจะโดนมันกัดกินจนพ่ายแพ้แก่ความคิดตัวเองไปเฉกเช่นกับคืนที่ผ่านๆมา

ท่ามกลางสารพัดความรู้สึกที่ประเดประดังใส่ฉันอย่างไม่วางมือ
ถ้าให้นิยามมันในคำเดียว "แตกสลาย" คงใกล้เคียงที่สุดแล้วในเวลานี้
เป็นความทรมานที่ไม่รู้ว่าคนคนนี้ หัวใจดวงนี้ จะอดรนทนต่อภาวะนี้ได้อีกนานแค่ไหน 

แม้ฉันจะพยายามครั้งแล้ว ครั้งเล่าเพื่อเหวี่ยงตัวเองออกมาจากนาฬิกาเรือนเดิม
ฉันกลับพบว่า ยังคงเดินหมุนวน และย่ำซ้ำอยู่ในนาฬิกาเรือนเก่านั้นอย่างอาวรณ์
ฉันไม่รู้สาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้ฉันต้องอยู่ตรงนี้
ตรงนี้ที่ฉันไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไร...?
นาฬิกา...เรือนเก่า
ท้องฟ้าที่มืดมิด...จนมองไม่เห็นดาว
ใต้มหาสมุทร...ที่ง่ายจะจมดิ่ง
หรือ หลุมดำลึก...ในจิตใจ
มีก็แต่สมมุติฐาน ที่พยายามค้นหาและตัดสินมันด้วยตัวเอง
แม้อยากได้คำตอบที่แท้จริงแค่ไหน
ฉันก็ไม่อาจได้รับ เพราะฉันไม่รู้จริงๆว่าจะไปหาคำตอบนั้นได้อย่างไร

แม้กระทั่งเหตุผลอันจริงแท้ ของการเขียนในเวลานี้ฉันยังไม่อาจรู้ได้เลย...หรือแค่เพราะฉันเลือกจะเดินตามเส้นทางแห่งอารมณ์ความรู้สึกของฉันเสมอ แค่เท่านี้พอจะเป็นเหตุผลของช่วงเวลานี้ได้หรือไม่ มันเพียงพอหรือไม่

วันเวลาที่ฉันใช้เฝ้ารอ ถูกถ่างขยายออกอย่างกว้างขวางราวกับห้วงเวลานาทีนั้นเนิ่นนานพอๆกับชั่วนิรันด์ หลายคืนฉันโอบกอดตัวเองไว้จนเหน็ดเหนื่อยก่อนจะตัดสินใจละทิ้งและซ่อนตัวเองใต้เปลือกตาพร้อมความหวังว่าพรุ่งนี้จะไม่มีอีกแล้ว แต่ก็พบว่าฉันยังต้องตื่นมาอีกอยู่ดี

บางวันฉันเลือกรอไปแบบนั้น ไม่ทำอะไรกับมัน ใช้เวลาแต่ละวินาทีผ่านไปเป็นนาที จากนาทีเป็นชั่วโมง และท้ายที่สุดในแต่ละชั่วโมงค่อยๆรวบรวมบรรจบครบเป็นหนึ่งวัน
แต่วันนี้ก็พิสูจน์แล้วว่า การรอคอยของฉันไม่มีความหมาย

บางวันฉันเลือกให้กำลังใจตัวเองสักหน่อย
ซึ่งเวลานี้อาจใกล้เคียงกับความว่าหลอกตัวเอง หลอกว่าฉันเก่งพอจะผ่านเรื่องนี้ไป
แต่วันนี้ก็พิสูจน์แล้วว่าฉันยังอยู่ที่เดิม ไม่แม้แต่ขยับจากจุดเดิมเมื่อวันก่อนเลย
 
บางวันฉันเลือกภาวนา ภาวนากับอะไรที่ฉันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ
แต่กลับต้องมาลองขอ เรียกว่าขอร้องเลยก็ได้ ไม่ใช่แค่ไหว้วานให้ช่วยจัดการเรื่องนี้แทนฉันที
แต่วันนี้ก็พิสูจน์แล้วว่าฉันภาวนากับใครหรืออะไรไม่ได้เลย มันจะไม่มีการช่วยเหลือเหล่านั้น

บางวันฉันยอมแพ้ นอนร้องไห้ไปจนกว่าจะร้องไม่ออก
แต่วันนี้ก็พิสูจน์แล้วว่า น้ำตาของฉันไม่เคยเพียงพอต่อความเสียใจที่เกิดขึ้นเลย

เอาหละ ฉันยอมรับตรงนี้ ว่าหาทางจบเรื่องนี้ไม่ได้
แม้แต่จะจบการเขียนนี้ให้สวยงามก็ยังทำไม่ได้
ฉันรู้แต่ว่า ฉันเขียนสิ่งนี้ไว้ในวันที่มันหนักอึ้ง อัดแน่น จนต้องพรั่งพรูออกมาผ่านตัวอักษรที่ตอนนี้มือสองข้างก็ยังเร่งพิมพ์ไม่ทันความรู้สึกและความคิดของตัวเองเลยด้วยซ้ำ

SHARE
Writer
newer
ordinary girl
รู้สึกเมื่อรู้สึก

Comments

Fubrukint
10 days ago
รักเลยครับ
Reply
newer
9 days ago
ขอบคุณมากนะคะ :)