สายน้ำที่ไหลเชี่ยว
                        เค้ารู้ว่าคนว่ายน้ำไม่เป็นอย่างเค้ามันอันตราย                         แต่เค้าทนเห็นเธอไหลไปตามน้ำแบบนั้นไม่ได้          ประโยคที่เขาพูดหลังจากพาเราขึ้นมาที่พักได้สำเร็จ แววตาที่อัดอั้น สงสาร และอยากช่วยเหลือ มันแผ่มาถึงตัวฉันอย่างตรงไปตรงมา เรื่องมันเกิดจากว่าฉันอยากเล่นโหนสลิง แล้วไม่มีเพื่อน ... "เธอถ้าเค้ามาแล้วเค้าไม่ได้เล่นเค้าคงเสียดายแย่เลยนะ"   ประโยคที่ฉันบอกกับเขา  เขาคิดอยู่ครู่นึง กว่าจะยอมตกลงไปด้วย สีหน้าที่วิตกพอควร   
         ฉันเห็นแก่ตัวที่อยากเล่นแต่ไม่เคยนึกถึงใจเขา  มันเลยทำให้เกิดรื่องเสี่ยงๆในชีวิต ณ ขณะนั้น เขาโหนก่อนคนแรก ฉันตามทีหลัง   ฉันยืนโหนลงไป ทั้งๆที่คนปกติเขาจะเอาขาพลาด ทันใดนั้น ฉันขาอ่อนแรงแบบไม่เคยเป็นมาก่อนเพราะปกติพอว่ายน้ำเล่นได้มาตลอดอยู่แล้ว  ร่างฉันถูกปล่อยไหลมาตามน้ำ ตะโกนให้พี่ๆที่อยู่ใกล้สุด แต่ไม่ค่อยสนิทมากนักมาช่วยเหลือ" พี่หนูตีขาไม่ไหว ช่วยหนูด้วยพี่ " อาจเพราะนี่เป็นทริปแรกที่เราได้ร่วมทริปด้วยกัน แม่น้ำที่ไหลเชี่ยวขนาดนี้คงไม่มีใครกล้าที่จะเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยฉันหรอกจริงไหม   มีแต่คนบอกให้ฉันตีขากลับมาริมฝั่ง แต่ไม่มีใครมาช่วยฉันสักคน ถัดจากกลุ่มพี่ไป 
         ฉันเจอเขา เขาที่ได้ยินเสียงฉันแว่วๆ เรามองหน้ากัน เขาที่อยู่เกือบจะถึงริมฝั่ง กับเราที่พัดห่างออกไปเรื่อยๆ เรา พูดแค่ว่า เธอ.....(ในขณะเดียวกันก็มีความกล้วในใจว่า กลัวเขาจะไม่มาช่วย กลัวว่าถ้าเขาช่วยแล้วจะเกิดอันตรายกับเราทั้งคู่ไหม)//
         เ ว ล า    ที่น้อยนิดให้เขาตัดสินใจ  และใช่ เขาที่ว่ายน้ำไม่เป็นนี่แหละ เป็นคนมาช่วยฉัน สายตาเพียงไม่กี่นาทีที่เราสบตากัน และเขาเห็นว่าเราไม่ไหวแล้วจริงๆ วินาทีนั้นใจแหลกละเอียด เราจะรอดไปด้วยกันไหม หรือเขามาเป็นเพื่อนลอยคอตามน้ำไปกับฉันอีกคน เราพัดห่างจากที่พักมาไกลมาก และทางข้างหน้ามองไปไม่มีผู้คน ไม่มีสายตาจับจ้อง ฉันเหลือบไปมองริมฝั่งอีกครั้ง หลังจากที่เราปลอบใจกันอยู่ 2คนในแม่น้ำ   และเก็บแรงฮึดตะโกนอีกรอบอย่างสุดเสียงว่า 
ช่วยเราด้วยค่ะพี่ เราไม่ไหวแล้ว ขาหนูเป็นตะคริว  มีกลุ่มที่ริมฝั่ง 1 กลุ่มคนกำลังสังสรรค์ มีเพียง 1 คนที่ได้ยินเสียงจากการขอความช่วยเหลือนี้ แต่เราลอยไกลอย่างหมดหวัง และเขาที่พยายามตีขาพาเราเข้าฝั่ง แต่มันก็เหมือนไกลออกไปอยู่ดี   ฉันบอกเขาให้มีสติอยู่เสมอ  แต่เขาก็ดูท่าไม่ค่อยสู้ดีเอานัก จากการสำลักน้ำที่เขาพยายามกดตัวเองให้ต่ำลงแล้วยกตัวเราให้สูงเหนือน้ำ  
          เรามองตาด้วยความเงียบอีกครั้ง และพยายามที่จะตีขากลับฝั่งอย่างแน่วแน่  และใช่ เขาทำได้ เขาเหมือนนว่ายน้ำเป็นทั้งๆที่ไม่เคยว่ายน้ำเลย  ผ่านมา20 กว่าเมตร พี่เขาก็ว่ายมาช่วยเราอีกทาง สุดท้ายมันก็ทัน เราบรรจบกันที่ริมฝั่งพอดี 
                            มันทำให้เราได้เห็นคุณค่าของใครบางคน  
                    เห็นการช่วยเหลือด้วยสัญชาตญาณของเพื่อนมนุษย์  
          เห็นคนที่อยู่ข้างๆที่ไม่เคยทิ้งเราให้โดดเดี่ยวท่ามกลางความเลวร้ายนั้น 

มันมีไม่กี่คนบนโลกที่จะยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อกันและกันได้ และเขาอาจไม่ได้คิดหรอกว่า นี่เป็นการเสี่ยงชีวิตที่มาช่วย
เขาคิดแค่ว่า เขาไม่อยากทนเห็นฉันที่ถูกแม่น้ำพัดไป โดยที่เขาไม่ได้ลงมือทำอะไรสักอย่างเลยต่างหาก 

จากเรื่องนี้ หวังว่าทุกคนจะเห็นคุณค่าของคนข้างๆให้มากขึ้นนะคะ 
และขอให้ทุกคน ใช้ชีวิตอย่างมีสติ 



SHARE
Writer
Chaleang
Writer
ปรากฏว่านึกได้ระหว่างนั่งเฉยๆ

Comments