แค่เริ่ม ก็นึกว่าใช่
จุดเริ่มต้นของคนหลายคน มีคำถามมากมาย และคำตอบมากมายในจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ทุกประเภทที่มี 
คิดว่าคุณคือคนที่ใช่
ทุกคนมักมีนิยามในใจ "คนที่ใช่" คำ ๆ นี้มันเริ่มต้นมาจากใครกัน ใครคือคนกำหนดคำนี้ว่าใช่หรือไม่ใช่

เราสามารถกำหนดได้เองหรือจริง ๆ มันก็แค่คำนิยามที่สวยงาม เหตุผลประกอบการตัดสินใจที่ดูดี เพียงเพราะเราวัดคุณค่าในตัวคน ๆ นั้นจากคำว่าใช่หรือไม่ใช่ว่าเหมาะกับตัวเราหรือไม่

ในเริ่มแรกของความสัมพันธ์เชื่ออย่างนึงว่าไม่มีหรอกคนที่รักกันทั้งคู่แบบ 100% มีแต่ใครเริ่มก่อน เริ่มที่จะเริ่มนับ % ความสัมพันธ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปในอนาคต

ในครั้งแรกเราอาจจะมองว่าคนนี้ใช่หรือไม่ใช่จากกายภาพภายนอก แล้วตัดสินอีกทีว่าใช่จากภายใน แต่สำหรับฉันนั้น ฉันมองที่ตัวเองเป็นหลักในการตัดสินใจที่จะเริ่มความสัมพันธ์ แค่รู้สึกบางอย่างไม่ต้องอธิบายถึงนิสัยใจคอ เสียง หรือแม้แต่เราได้รู้จักเค้าจริง ๆ หรือยัง คำเดียวในการตัดสินใจคือ ไม่รู้ทำไมถึงชอบ
รู้ได้อย่างไรว่าคนนี้เอ่อ...รู้ได้อย่างไรว่าคนนี้ ไม่รู้หรอก รู้อีกทีคือ ไม่รู้จัก ไม่เคยรับรู้เรื่องราวใด ๆ เกี่ยวกับคนนี้ เพราะแบบนี้เลยเป็นที่มาว่า "เรารู้ได้ไงว่าเค้าใช่สำหรับเรา" ดูเหมือนว่าเราจะเป็นคนที่เอาตัวเองเป็นที่ตั้งคิดตัดสินใจเองเสร็จจนลืมไปว่าไม่ใช่คนทุกคนหรอกที่จะเข้ามาในชีวิตอีกคนแบบไม่คาดหวังสิ่งใด
ทั้งหมดทั้งมวลนี้ใช่เราเป็นคนที่ไม่ใช่มาตั้งแต่ต้น แต่เราแค่เชื่อมั่นในตัวเองมาก เชื่อในความรักที่เกิดขึ้นทั้งที่ยังไม่ได้ศึกษาใด ๆ มันเหมือนแยกไม่ออกระหว่างความรักกับความหลง

รัก หรือหลงต่างกันเพียงใด
มีใครตอบคำถามนี้ได้ไหม ตามคำนิยามมากมายในบทความอื่น ดูเหมือนคำว่ารักจะเสียเปรียบเสมอ เราต้องจิตใจดีแค่ไหนถึงใช้คำว่า รัก ได้ จริง ๆ ทุกคนก็คือหลงหมด แต่แค่ใช้คำว่ารัก ถ้าใช้คำนิยามว่ารักแล้วต้องคนดีขนาดนั้นก็ขอเป็นแค่หลงพอ แต่อย่าดูเพียงแค่คำนิยาม อยากให้มองที่การกระทำจะดีกว่าที่จะแยกแยะว่ารักหรือหลง

       ในความคิดส่วนตัว หลง คือเดี๋ยวเดียวก็หายไป เล่นด้วยเป็นพัก ๆ ทุกอย่างก็จะเริ่มจางหายไปเอง ทำอะไรไปก็แต่เพื่อให้อีกฝ่ายพึงพอใจไปวัน ๆ 

       แล้วรัก คืออะไรกันการกระทำบอกได้ทุกอย่างว่าคน ๆ นั้นจะทนกับสภาพที่เป็นอยู่ได้นานแค่ไหนรับได้กับสิ่งที่เผชิญ ปรับเปลี่ยนให้เข้าใจได้มากแค่ไหน เพื่อให้ความรักสามารถผ่านไปได้แบบไม่ใช่ฉันรอดคนเดียวเราต้องรอดไปทั้งคู่ ทุกปัญหาคือปัญหาที่เราต้องจับมือกันไปด้วยกัน

แต่ก็ไม่ใช่ทุกคู่ที่จะจับมือไปด้วยกัน บางทีเราก็อาจจะไม่ใช่แต่แรกอยู่แล้ว แต่แค่พยายามให้ใช่ ด้วยความพยายาม และพยายาม จนบางทีเค้าก็อาจจะลองดูกับความพยายามที่เนิ่นนานแล้วยังคงเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
เคยเป็น และไม่เคยเป็นใช่แล้ว เราคือคนที่ไม่ใช่แล้วเรารู้ตัวอีกทีก็ใช่ แต่ตอนท้ายยังไงเราก็ไม่ใช่อยู่ดี 😶









SHARE
Written in this book
Memory
Writer
Eyes_Wannisa
writer
It memory

Comments

No9
9 days ago
กอดๆนะคะ
Reply
Eyes_Wannisa
8 days ago
ขอบคุณค่า 😋