ความเศร้านับอนันต์
หากโลกนี้มีคนที่นับถือศาสนา ภูติผีปีศาจ ตัวฉันเองคงกล่าวได้ว่าฉันนับถือลัทธิ ลัทธิความเศร้าอันเป็นอนันต์ และฉันคือศาสดา ลัทธิอื่นอาจตั้งขึ้นเพื่อเผยแผ่ไปยังคนหมู่มาก แต่สำหรับฉัน ‘ไม่’ ฉันไม่อาจบอกใครว่านับถือสิ่งนี้ จะเรียกว่านับถือก็อาจไม่ใช่ไม่เชิงเสียทีเดียว เพราะความเศร้าได้เข้าจู่โจมในแบบที่ฉันเองไม่ทันตั้งตัว รู้ตัวอีกทีความเศร้าก็เข้าลงฝังรากลึกลงในใจและจิตอย่างไม่อาจถอนคืน

นับวันความเศร้ายิ่งลุกลามยิ่งกว่าไฟไหม้โหมลึกกลางดึก หรือร้ายแรงกว่ามะเร็งที่ลุกลามขยายตัว ฉันไม่รู้ว่ามันมาจากที่ไหน บอกแหล่งที่มาหรือแหล่งกำเนิดแน่ชัดยากยิ่งกว่าบอกจุดเริ่มต้นของจักรวาลและสิ่งมีชีวิต แต่พอจะอธิบายกลไกของมันได้อยู่บ้าง ฉันคิดว่าความเศร้าโศกมีไว้เพื่อปลอบประลอมจิตใจที่ไม่แน่นอนยิ่งกว่าสารแขวนลอย มันกวัดแกว่ง มันแปรผัน มันดำดิ่งลึกลงกว่านั้น แต่แล้วเมื่อความเศร้าตรวจพบเหมือนกับด่าน มันเยียวยาให้ความรู้สึกนั้นไม่ลึกลงไปยิ่งกว่า หลายครั้งมันบังคับให้ฉันหลั่งน้ำตาอย่างไม่อาจยั้งได้อยู่  เมื่อร้องไห้มันก็หาย แต่มันก็ร้องใหม่ น้ำตาไหลวนซ้ำช้ำเลือดช้ำหนองอยู่อย่างนั้น สามวันดีสี่วันไข้

ความเศร้าเริ่มกระจายไปทั่วร่าง มันเริ่มกัดกินกัดกร่อนยิ่งกว่ากรดบนเหล็กแท่ง อวัยวะภายในเริ่มเสียหายจนไม่อาจทุเลาเบาลงได้ เริ่มร้องไห้บ่อยขึ้น คิดถึงชีวิตในอยาคตไม่ออก ปลายทางเริ่มมืดมนเหมือนมันบดบังนัยน์ตาไม่ให้มองออกไปได้ไกลกว่านี้ เริ่มคิดว่าการนอนหลับคือหนทางเดียวที่จะสับเปลี่ยนความทุกข์เศร้าให้จางหาย หนทางเดียวที่นอนหลับฝันถึงวันข้างหน้า เห็นตัวเองในแบบที่อยากเป็น ชีวิตในทุ่งหญ้า นอนพักกายสบายใจ ไม่ต้องคิดเรื่องอะไรทั้งนั้น เป็นเด็กสาวช่างฝันที่ไม่มีอะไรกล้ำกรายได้

แต่แล้วความเศร้าปลุกให้ฉันตื่นขึ้น มันไม่ยอมให้ฉันหลับฝันได้ยาวนานกว่าที่มันอนุญาต ต้องใช้ชีวิต ต้องเคารพนับถือมันไปแบบนี้อย่างไม่อาจเลี่ยง จนตอนนี้มันตั้งตนกลายเป็นศาสดาแทนฉัน กลายเป็นลัทธิร้ายที่ฉันไม่อยากให้ใครเข้ามากรายกล้ำ ไม่อยากให้ใครแม้แต่จะสัมผัสตัวฉัน เพียงเพราะกลัวเหลือเกินว่าฉันอาจเป็นสาเหตุของเรื่องร้ายที่อาจเกิดขึ้นกับคนอื่นได้ 

ขอให้คืนนี้ฉันหลับฝันโดยที่ไม่มีมันเกาะกิน ก่อนที่ฉันจะต้องตื่นขึ้นพร้อมเสียงเพรียกอันโหยหวนให้ระลึกและบูชามันในวันถัดไป
ขอให้ความเศร้านับน้อยเพียงหนึ่ง น้อยกว่าอนันต์ ขอให้เป็นเช่นนั้น อาเมน

SHARE
Writer
MITCH
*:・゚◡̈
“คนอื่นอาจเก็บงำคุณไว้ในบทเพลง เนื้อร้อง หรือท่วงทำนองอันแผ่วเบา แต่ฉันจะกักขังคุณไว้ด้วยตัวบรรจงระหว่างบรรทัด”

Comments

No9
9 days ago
กอดๆนะคะ
Reply
MITCH
9 days ago
ขอบคุณมากๆเลยนะคะ🥺💓