ความคิดถึงที่ไม่อาจส่งถึง


ทำไมคุณถึงตัดใจได้รวดเร็วแบบนี้...
เป็นคำถามที่เราได้แต่โทษตัวเอง

สองเดือนกว่าที่ไม่ได้ติดต่อกัน เป็นการเดินทางที่ค่อนข้างเจ็บปวดสำหรับเรา เราทำทุกอย่างที่ทำได้ เพื่อไม่ให้จำเป็นต้องนึกถึง เรามีฮ็อบบี้ใหม่ๆ เยอะเลย ตอนนี้ปักผ้าเก่งมากขึ้นแล้ว ท่องศัพท์ภาษาญี่ปุ่นได้ทุกคืนก่อนนอน อ่านวรรณกรรมที่ซื้อมาดองไว้จนครบ ตกแล้วอ่านหนังสือเกือบสองวันเล่ม แล้วก็ทำเจอร์นอลได้วันละสเปรดเกือบทุกวันเลย

แน่นอนว่าหลายๆ ครั้งมันอัดแน่นไปด้วยเรื่องของคุณ

บอกเล่าอะไรหลายอย่างที่อยากเล่าให้คุณฟังแต่ไม่มีโอกาสได้บอกผ่านตัวอักษรแทน

เป็นการเยียวยาที่ไม่ควรทำเพราะมันทำให้เรารู้สึกเหมือนว่าเรากับคุณไม่เคยห่างกัน

และพอกลับไปทักหาคุณด้วยความไม่สบายใจและเป็นห่วงในความปลอดภัย ก็ได้รู้ว่ามันไม่ใช่สิ่งที่จำเป็นเลย ไม่จำเป็นสำหรับคุณ และไม่จำเป็นกับการตัดใจของเรา

เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด ประโยคเรียบเฉยแต่หัวใจคนพิมพ์แล้วกดส่งกระเด็นกระดอน กระตุกจนเราตกใจว่าเป็นไปได้ถึงขนาดนั้น 

คุณรู้ไหม คำที่เราอยากพิมพ์ไปหา ไม่ใช่คำถามสั้นๆ ที่เราถามว่าคุณกลับถึงบ้านเรียบร้อยแล้วรึยัง

แต่เป็นคำว่า ‘คิดถึงคุณ’

เหมือนเราย้อนกลับมาที่จุดเริ่มต้น เหมือนเราต้องมานั่งร้องไห้หลายๆ ชั่วโมงอีกครั้ง

เหมือนเรากลับไปยังวันแรกที่เลิกคุยกัน

เหมือนเราที่เดินมาอยู่ตลอด วิ่งหันหลังกลับเพื่อไปนั่งรอคุณที่เดิม

มีเหตุผลนับนิ้วไม่ถ้วน ทำไมเราถึงไม่ควรรักกัน ทำไมระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้ แต่เรากลับยังคงโหยหาความเป็นไปไม่ได้ที่สมองกับความรู้สึกสวนทางกันไกลเป็นหมื่นกิโล

การลบทุกอย่างเกี่ยวกับคุณไม่สามารถลบความรู้สึกอะไรบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ในใจได้เลย

ผ่านมาตั้งหลายเดือนจนคุณมูฟว์ออนไปข้างหน้าแล้วแท้ๆ

อาจจะเป็นเพราะมันจบลงอย่างไม่เข้าใจ คุณไม่เคยพูดในส่วนของคุณให้เราเข้าใจ หรือไม่เราก็เอาความรู้สึกของตัวเองไปยัดเยียดใส่คุณมากเกินไป

ยังคงจำได้ทุกวินาทีที่เราใช้ด้วยกัน ที่คุณจับมือเวลาข้ามถนนอย่างใส่ใจ กับกอดสุดท้ายบนบีทีเอสวันนั้น

และคำว่ารักที่ไม่เคยได้บอกกันต่อหน้าสักครั้ง เพราะความเขินอายของเราทั้งคู่

เจ็บที่สุด แต่คุณทำแบบนี้แปลว่าควรจบและไม่มีทางแล้วใช่ไหม

คุณ... เราคิดถึงคุณมากจริงๆ

แต่อย่างน้อย ก็ขอบคุณที่เห็นใจกันมากพอจะอัพเดทให้เราสบายใจว่าตัวคุณสบายดี

ขอให้คุณตื่นมาสดใสเป็นอย่างดีเช่นทุกวัน,




SHARE

Comments