For the second time
2
วันหนึ่งขณะกำลังเดินไปเก็บโปสเตอร์ละครเวทีที่เป็นต้นเหตุให้พะอืดพะอมในตอนที่แล้ว เราก็ถ่ายลงสตอรี่ไอจี ก็แหมคนมันซาบซึ้ง ขอเก็บเป็นที่ระลึกหน่อยแล้วกัน นี่ต้องออกไปตามเก็บแถวตึกเรียนเลยนะ เพราะดูเหมือนคนอื่นจะทยอยเก็บกันไปหมดแล้ว

จู่ๆ ก็มีข้อความตอบกลับจากสตอรี่

‘คุณ’

ไม่น่าเชื่ออยู่ๆ คุณก็ทักมา เรากดติดตามกันตอนไหนก็จำไม่ได้ แต่นี่คือการทักมาครั้งแรก ‘แม่จ๋าช่วยลูกด้วย หัวใจมันจะวาย’ อยู่ๆ ก็กรี๊ดออกมาซะงั้น บ้าบอมาก รู้สึกเหมือนมีความรักครั้งแรก 

คุณ: “มีโปสเตอร์เหลือไหม”

เรา: “มีๆ เอาป่ะ”

นี่คือสิ่งที่คุณรู้ แต่ในความเป็นจริงแล้วคือไม่มี ที่เก็บมาคือจะเก็บเอาไว้เอง แล้วดิฉันต้องทำอย่างรู้ไหมคะคุณ วิ่งค่ะ วิ่งขึ้นไปชั้น 4 ใหม่ เพื่อตามหาโปสเตอร์ที่คุณอยากได้ (เอาสิ วิ่งเร็วกว่านี้ก็ต้องโบลท์แล้ว) แถมวิ่งไปยิ้มไปด้วย รู้สึกเหมือนเป็นคนบ้าที่วิ่งตามหาอะไรสักอย่าง แล้วบทสนทนาก็จบลง วันต่อมาเราพกโปสเตอร์มาให้คุณในห้อง ดูลับๆ ล่อๆ เหมือนล่อซื้อแลกเปลี่ยนสิ่งผิดกฎหมาย แต่ความจริงแล้วก็คือเขินมาก ให้ตายเถอะ

วันต่อๆ มา คุณก็ตอบไอจีสตอรี่มาอีก ชมว่าสวยด้วยคราวนี้ 
(เอาสิ ใจเหลวเป็นน้ำแบบกลับมาขึ้นรูปเป็นของแข็งอีกครั้งไม่ได้แล้ว) 
ก็เขินไปตามระเบียบ 

นี่สินะอำนาจของไอจีสตอรี่ เอาล่ะมันดีแบบนี้นี่เอง แล้วหลังจากนั้นเราก็ได้คุยกันในนั้น มีอยู่วันนึงที่รวบรวมความกล้าทักเขาไปบ้าง 
(คนเรามันก็ต้องสู้!) 
SHARE
Written in this book
Dear You
once upon a time กาลครั้งหนึ่งที่เคยมีคุณ
Writer
MITCH
*:・゚◡̈
“คนอื่นอาจเก็บงำคุณไว้ในบทเพลง เนื้อร้อง หรือท่วงทำนองอันแผ่วเบา แต่ฉันจะกักขังคุณไว้ด้วยตัวบรรจงระหว่างบรรทัด”

Comments