For the first time
1
วันนั้นคือวันแรกวันที่หัวใจดวงจ้อยของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเต้นตึ๊กตั๊กอีกครั้ง... แหม แค่เกริ่นก็คงพอเดาได้ว่าฉากต่อไปที่จะถูกเล่าต้องน้ำเน่าแน่นอน ขอรับรองว่ายิ่งกว่าในนิยายแจ่มใสที่เคยอ่านสมัยวัยมัธยมผมสั้น

วันนั้นคือวันแสดงละครเวทีของสำนัก เป็นวันซ้อมใหญ่สองวันสุดท้ายที่สุดแสนจะทรมาน ไม่รู้เพราะโดนของหรือว่าพักผ่อนน้อย แต่ก็ทำให้เกิดความกระอักกระอ่วนในกระเพาะอาหารของฉัน ผสมกับยาแก้เมาที่ทำให้คลื่นเหียนเวียนศีรษะ ตอนนั้นรู้แค่เพียงว่า ‘ฉันต้องการห้องน้ำ’ เมื่อปลดปล่อยความพะอืดพะอมนี้

จากนั้นคุณที่เดินผ่านมา ก็ถามขึ้น “ให้ไปส่งไหม” คุณเดินตามมา เหตุเพราะคงเวทนาผู้หญิงที่ทำหน้าพะอืดพะอมเหมือนจะเป็นลมอยู่ตรงหน้า คุณถามขึ้นอีกครั้งหน้าห้องน้ำ “ให้เข้าไปช่วยลูบหลังไหม” ตอนนั้นรู้แต่เพียงว่า จะให้ใครมาเห็นสภาพอันแสนสุดจะเอน็จอนาถของฉันตอนนี้ไม่ได้ทั้งนั้น ยิ่งคุณที่เป็นเพื่อนแถมไม่ได้สนิท ‘เขินนะโว้ย จะให้เข้ามาเห็นฉันในสภาพนี้ได้อย่างไรกัน’

คุณเป็นเพื่อนในสาขาเดียวกัน แทร็คเดียวกัน เรียนห้องเดียวกัน แต่ไม่น่าเชื่อว่าตลอด 3 ปีที่ผ่านมา คุณไม่เคยเข้าตาเลยแม้แต่น้อย คุณเองก็คงคิดแบบเดียวกันนี้กับฉันเหมือนกัน แต่ไม่รู้ทำไม ไอ้เจ้าเหตุการณ์พะอืดพะอมชวนหัวลุก กลับทำให้คุณโดดเด่นขึ้นมาในสายตาเรา อาจเพราะความใจดีและน่ารักมันเปล่งแสงออกมามั้ง เออ ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าเวลานางเอกมันเห็นพระเอกแล้วมีแสงวิ๊งๆ ออกมารอบหัวเขาเป็นรัศมีครึ่งวงกลม มันอารมณ์แบบนี้เองสินะ



จากนั้นเราก็เริ่มมองหาคุณเป็นคนแรก เข้าใจแล้วล่ะ ‘ฉันกำลังตกหลุมรักสินะ’



SHARE
Written in this book
Dear You
once upon a time กาลครั้งหนึ่งที่เคยมีคุณ
Writer
MITCH
*:・゚◡̈
“คนอื่นอาจเก็บงำคุณไว้ในบทเพลง เนื้อร้อง หรือท่วงทำนองอันแผ่วเบา แต่ฉันจะกักขังคุณไว้ด้วยตัวบรรจงระหว่างบรรทัด”

Comments