วัยรุ่น, บันทึก 17 ปีของการมีอยู่
วัยรุ่นเป็นวัยของความสนุกสนานและความเจ็บปวด

เขาว่ากันแบบนั้น

    ข้าพเจ้าที่ตอนนี้ได้ใช้ชีวิต 16 ปีเศษยังไม่เข้า 17 ดีก็เห็นด้วย มัธยมห้าช่างเป็นอะไรที่แปลกใหม่  เปิดโลกและน่าพิศวง


ไม่ทราบเหมือนกันว่าตอนนี้ความเจ็บปวดที่ได้รับจากการทารุณกรรมทางการศึกษามันมากพอที่จะกลั่นน้ำตาหยดที่พันหรือยัง

เอาเถอะ

ทุกคนล้วนมีความเจ็บปวดเป็นของตัวเอง

วัยรุ่นนั้นเป็นดั่งรอยแยกคาบเกี่ยวความไร้เดียงสาของวัยเด็กและความอุดมเหตุผลของวัยผู้ใหญ่ ดังนั้นจึงเจ็บปวดแสนสาหัส เกิดความสับสนวุ่นวาย ฮอร์โมนส์ต่าง ๆ ก็พุ่งพล่านเปลี่ยนแปลงอย่างไม่ทันตั้งตัว

เป็นช่วงรักอมขมกลืนเสียจริง

คงหนีไม่พ้นความรักและการเรียนหรอกในวัยนี้ ข้าพเจ้าหมายถึงหลายคนไม่ใช่ทุกคน

ชีวิตช่วงนี้นั้นช่างเคว้งคว้าง เหมือนกับลอยอยู่ในอวกาศแต่ก็อีกนั่นแหละ เหมือนกับถูกทับด้วยหินก้อนใหญ่เช่นกัน

16 ปี - ปรับตัวกับสถานศึกษา
18 ปี - เตรียมตัวหนักกว่าปีไหน ๆ เพื่อเข้ามหาวิทยาลัย

ช่างน่าเสียดายที่วัยสิบเจ็ดมีเพียงแค่หนึ่งปี วัยที่วิ่งไปบนเส้นเชือก เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด ความกดดันและความตื่นเต้น

แต่ก็ไม่ว่าจะต้องร้องไห้อีกกี่รอบ อ่านหนังสืออีกกี่หน้า หัวเราะสุดเสียงอีกกี่ครั้งข้าพเจ้าก็ยังคงขอบใจตัวเองที่ยังพยายามมีชีวิตอยู่ถึงจนทุกวันนี้

ขอบใจจริง ๆ





SHARE
Writer
MYELEVEN
another
i really love myself

Comments