ณ หนึ่งวันนี้



01 ,

แสงสว่างบ่งบอกถึงวันใหม่ นกที่ส่งเสียงอยู่นอกหน้าต่าง และ ตัวฉันที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง

น่าเบื่อ เป็นอีกวันทีี่ยังมีชีวิต ไม่อยากตื่นขึ้นมาเลย

ปล่อยดวงตาให้หลับลงอีกครั้ง ปล่อยความคิดมากมายที่แล่นในหัว ปล่อยทุกอย่าง อยากปล่อยทุกอย่างแล้ว




02 ,

เที่ยงตรง ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เตียงกว้างที่ใช้นอนเป็นประจำ กว้างมากเสียจนรู้สึกว่า อ้างว้าง โดดเดี่ยว แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกแคบและอึดอัด เหมือนกับว่าทุกอย่างมันบีบรอบตัว

ถึงแม้เวลาจะล่วงเลยมาครึ่งวัน แต่ก็ไม่ได้มีความรู้สึกอยากอาหารเลยแม้แต่น้อย กลับรู้สึกอยากอ้วกเสียมากกว่า 




03 ,

โน้ตบุ้กได้เปิดขึ้น หน้าจอขึ้นแสงสว่างวาบ หน้าต่างเว็บมากมายที่ถูกเปิดทิ้งไว้ ราวกับว่าไม่รู้จะทำไร เปิดมันสุ่มๆ มั่วๆไปเรื่อย 

'แบบทดสอบสุขภาพจิต' หน้าต่างเว็บที่เปิดไว้ล่าสุด ผลสรุปที่โชว์อยู่บนจอ มีแนวโน้มฆ่าตัวตายระดับรุนแรง 
น่าขำ ความคิดเรื่องอยากตายเข้ามาในหัวประจำ ทว่าความกล้ายังมีไม่มากพอที่จะทำมัน 

แต่ไม่มีอะไรรับประกัน ในวันข้างหน้า คงจะมีสักวินาทีนึงที่ความกล้าพุ่งเข้าใส่ คงเป็นวันที่ด้ายบางๆที่ยังคงรั้งตัวฉันอยู่ มันขาดลง

และฉันเฝ้ารอวันนั้นอยู่ตลอด



04 ,


ปล่อยตัวลงบนเตียงอีกครั้ง นึกคิดถึงสิ่งที่อยากจะทำ
แต่ไม่มีสักความคิดขึ้นมาในหัว กวาดสายตาไปรอบๆห้อง หนังสือการ์ตูนที่ชอบอ่าน โมเดลที่สะสมไว้ กระดานวาดรูป ขวดสีกระจัดกระจาย

ตอนนั้นมีความสุขมากขนาดไหนที่ได้ทำมันนะ ?
ตอนที่นอนขำกับการ์ตูนที่อ่าน
ตอนที่ตื่นเต้นกับโมเดลที่รอมาหลายเดือน
ตอนที่นั่งแต้มสีลงบนกระดาน 
ตอนนั้นเรายิ้มกว้างแค่ไหนกันนะ

แล้วทำไมตอนนี้ถึงไม่อยากจะทำมันแล้ว จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตอนตัวเองมีความสุขเป็นยังไง 



05 ,

นิ้วกดพิมข้อความมากมาย ระบายเสี้ยวความรู้สึกออกไป ผู้คนเข้ามาให้กำลังใจมากมาย เพื่อนๆที่คอยทักมาถามไถ่ 

ทำไมล่ะ ทั้งๆที่คนรอบข้างมีมากมายขนาดนี้
ทำไมถึงยังรู้สึกโดดเดี่ยวอยู่เหมือนเดิม

'ขอให้เจอแต่สิ่งดีๆนะ' มันจะเกิดขึ้นจริงๆหรอ สิ่งดีๆในชีวิตของฉันตอนนี้หน่ะ 

ข้อความที่พิมลบซ้ำแล้วซ้ำเล่า บรรยายเรื่องราวความรู้สึกของตัวเองตอนนี้ อยากจะบอกออกไปจัง แต่นั่นคือการโยนความทุกข์ใส่คนอื่น คงไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่ 
เอาเถอะถึงบอกออกไปก็คงไม่มีอะไรดีเกิดขึ้นหรอก

'เราโอเค ขอบใจที่เป็นห่วงนะ' กดส่งข้อความพร้อมน้ำตาเต็มกรอบหน้า ใครมันจะไปโอเคกันล่ะ โครตไม่โอเคเลย พอสักที



06 ,

เวลาเข้านอน ช่วงเวลาที่แย่ทีี่สุดของวัน เวลาที่ทุกความรู้สึก ทุกความคิดจะเกิดขึ้นมาในหัว เราเป็นอะไรกันแน่ ป่วยหรอ ซึมเศร้าหรอ ถ้าบอกคนอื่นจะโดนหาว่าเรียกร้องความสนใจไหม เพื่อนจะบอกว่าเราเป็นบ้าไหม

น้ำตาที่ไหลโดยไม่รู้ตัว ไม่เข้าใจตัวเอง ความคิดตีกันวุ่นไปหมด เหนื่อยจัง เมื่อไหร่จะได้พักนะ 
คัตเตอร์วางตรงหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน จำไม่ได้ด้วยซ้ำ
เสียงทุกอย่างเงียบ ราวกับว่าตัดขาดจากทุกสิ่ง
มองของตรงหน้าซ้ำๆ สองความคิดตีกันอยู่ข้างใน
กรีดเลยดีไหม ทำเลย หยิบเลยสิ
ทำไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอก ทำตัวเองเจ็บเปล่าๆ อย่าเลยนะ 

สุดท้ายก็จบที่กำมันเอาไว้ในมือพร้อมน้ำตา


07 ,

ข่มตานอนด้วยความรู้สึกมากมายในหัว 
คงจะดีไม่น้อยเลยนะ ถ้าได้หลับไปแล้วไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีก
ขอให้ฝันคืนนี้เป็นฝันดีก็แล้วกัน อย่างน้อยก็คงจะมีความสุข แม้เป็นแค่เพียงในฝันก็ตาม

ราตรีสวัสดิ์ 



SHARE

Comments