ด ว ง ใ จ
มันก็คงจะจริงอย่างที่ใคร ๆ เขาว่ากันอ่ะเนอะ เมื่อโตมาทุกชีวิตก็ล้วนแต่มีเส้นทางเป็นของตัวเอง ไม่ต่างกับเราที่เลือกจะเดินตามทางของตัวเองเช่นกัน และไม่ต่างกับคุณเหมือนกันที่ในตอนนี้ 
คุณกำลังจะก้าวไปอีกขั้นของชีวิตของคุณแล้ว

ตั้งแต่เด็กจนโต เรากับคุณก็เจอกันมาโดยตลอด ห่างหายกันไปก็นาน แล้วก็กลับมาเจอกันอีกในวัยที่ต่างก็กำลังเรียนรู้ในเรื่องราวของความรู้สึก คุณในวันนั้นไม่ได้ต่างไปจากวันนี้เลยนะ...

คุณก็ยังเป็นคุณ คุณที่เป็นเสมือนความจริงในความทรงจำ ถึงจะผ่านมานานแล้ว แต่สำหรับเรื่องราวระหว่างคุณกับเรา เราเองก็ยังจดจำเรื่องราวระหว่างเราได้ดีไม่แพ้กันเหมือนกันกับคุณนะ 

อย่างที่คุณเคยบอกกับเราก่อนคุณจะหมั้นกันนั่นแหละ เราเองก็ไม่ต่างกันกับคุณหรอก อีกไม่กี่วันคุณก็จะแต่งงานแล้วกับคนที่คุณเลือกและคบหาดูใจกันมานานน่าดูเลยเนอะ เรายังแอบคิดเลยว่าคุณจะส่งข่าวมาบอกเราบ้างไหมอย่างที่คุณเคยบอกไว้ว่าจะบอกเราเมื่อถึงวันนั้น

และวันนี้คุณก็ส่งข่าวมาบอกเราจริง ๆ มันเร็วเนอะ มันเหมือนกับว่าเราพึ่งวิ่งเล่นด้วยกันเมื่อไม่นานมานี้ เหมือนกับว่าเราพึ่งได้คุยกันไปเมื่อวาน และเหมือนกับว่าเรายังได้กำลังใจจากคุณอยู่เลย

นับเป็นอีกก้าวสำคัญในชีวิตของคุณเลยนะ สำหรับคุณเราไม่รู้หรอกว่าคุณจะยังรู้สึกยังไงกับเราไหมในตอนนี้ แต่คุณก็ยังคงบอกเพียงคำเดียวเสมอมาที่ว่า...
คิดถึงเสมอจ้ะ 

 แต่สำหรับเรา คุณแทบจะไม่เคยหายไปไหน และมันยังคงอยู่ในความทรงจำ ความทรงจำแรกและนี่คงเป็นความทรงจำสุดท้ายระหว่างเรากับคุณแล้วเนอะ...


วันที่เรารู้ว่าคุณหมั้นกันจากน้าเรา ตอนนั้นเราบอกกับคุณไปว่าเราไม่รู้ว่าเราควรจะแสดงความรู้สึกยินดีออกมาในรูปแบบไหนดี แต่มาในตอนนี้ เรารู้แล้วนะ และเราอยากบอกคุณว่า...


"ขอแสดงความยินดีกับพี่ด้วยนะ สำหรับอีกก้าวหนึ่งของชีวิตพี่ ขอให้พี่มีความสุขมาก ๆ นะ      โชคดีนะพี่แหม่ม"
ถ้าเรื่องราวของเราเปรียบเสมือนเรื่องเจี๊ยบกับน้อยหน่า อย่างน้อย ๆ เราก็เป็นเจี๊ยบที่กล้าจะสารภาพความรู้สึกกับน้อยหน่าออกไปในวันนั้น 
วันที่พี่เรียนจบม.6

และเมื่อถึงวันนี้ที่น้อยหน่ากำลังจะแต่งงาน อย่างน้อยๆ รอยยิ้มและเสียงหัวเราะในวันนั้นเราก็ยังคงได้รับมันเป็นคนแรก และนี่คงจะเป็นความทรงจำระหว่างเรา (เจี๊ยบ) กับพี่สาวแสนดีในตอนนั้น (น้อยหน่า) ที่กำลังจะเดินทางมาถึงบทสุดท้ายของเรื่อง เราคงจะมีแต่เพียงรอยยิ้ม แล้วโบกมือลา แล้วกล่าวคำว่า...

หมิวยังจดจำเรื่องราวระหว่างเราได้เป็นอย่างดี   ไม่แพ้ไปกว่าพี่เลยนะ...พี่แหม่ม


เรื่องราวของพี่สาวตรงข้ามบ้านคงจะจบลงแต่เพียงเท่านี้...สินะ


#จบบริบูรณ์ 2020
SHARE
Written in this book
หีบสมบัติ 'ความรู้สึก'
ความรู้สึกของฉันเกิดขึ้น ณ ที่ใด มันย่อมสวยงามเสมอในความรู้สึกของฉัน และฉันก็ชอบที่เก็บมันไว้เป็นความทรงจำ เผื่อวันหนึ่งนั้นได้ผ่านไปเจอมัน ฉันก็พร้อมที่จะเปิดแล้วก็ปิดมันนั้นลงไว้ในที่เดิม
Writer
Bantuek28
Bantuek28
สวัสดี สบายดีไหม? วันนี้ได้ทำอะไร พักผ่อนบ้างได้ไหม แค่หลับตา

Comments