เรื่องเล่าคืนฝนตก (พายุเข้า)
ถ้าลาเต้เป็นกาแฟ เราว่ายังไงคืนนี้ก็หลับไม่ลง (มันก็คือกาแฟผสมนมนั่นแหละโถ่!!! ตรรกะเพี้ยนๆของเรา) 😑

หลังจากที่ฝนโปรยปรายตกลงมาตลอดทั้งเส้นทางที่รถเคลื่อนผ่าน เราก็นึกถึงคำพูดของน้องชายคนเล็กที่ว่า...

"เขาบอกว่าจะมีพายุเข้าสามลูกนะพี่หมิว เมื่อวันก่อนก็หนึ่งลูก เมื่อวานอีกหนึ่งลูก และวันนี้อีกหนึ่งลูก เดี๋ยวพรุ่งนี้ฝนก็ไม่ตกแล้ว"

เรานั่งฟังน้องพูดไปตลอดทางทั้งที่ในมือกำแฮนด์รถมอเตอร์ไซค์อยู่ ส่วนน้องชายในมือก็ถือประคองผ้าที่ต้องไปส่งลูกค้าด้วยกันก่อนจะต้องเดินทางกลับบ้านเพื่อมาร่วมแสดงความยินดีกับเพื่อนสนิทที่ได้รับปริญญาสักที

ฝนตกปรอย ๆ ลงมาขณะขับรถไปส่งผ้า แต่ไม่ถึงกับเปียกมาก หากแต่ก็คงจะชะล่าใจไม่ได้ เพราะไอ้ฝนเม็ดเล็ก ๆ นี่แหละที่ทำให้เปียกได้ไม่แพ้ฝนเม็ดใหญ่เลยล่ะ อย่าพึ่งประมาทในหยดน้ำที่เห็นด้วยตาเปล่า หากแต่เมื่อโดนบ่อยเข้าอาจเปียกชื้นสะท้านถึงกับกายาได้สะบั้น เพราะเราคิดแบบนี้ในตอนนั้นที่ไปเที่ยวกันกับน้องชายคนโต จุดจบสายแข็งเลยได้กินยาเข้านอนก่อนเพื่อนเลย ไงล่ะหนาวจนจับไข้เพราะฝนเม็ดเล็กนี่แหละพี่น้องเอ๋ย...^^

ความมืดเริ่มปกคลุมทั่วทั้งท้องถนน เสียงจากเพลงที่เราเปิดในรถเริ่มจบลง บทสนทนาก็เริ่มต้นขึ้น แต่ดูท่าทางฝนจะไม่หยุดลงง่าย ๆ สายตาที่จัดว่าดีเพราะกินผักบุ้งมาตั้งแต่เด็กตามที่แม่ได้เคยบอกไว้ว่า "กินผักบุ้งเยอะ ๆ โตไปจะได้สายตาดี ๆ" สุดท้ายก็แพ้ธรรมชาติและเมฆหมอกที่เข้ามาปกคลุมเหมือนเดิม 😑 อะไรจะสู้ธรรมชาติได้ล่ะแม่

แสงไฟจากตัวรถที่ขับเคลื่อนผ่านสวนกันไปในท้องถนนขนาดสองเลนส์ในต่างจังหวัดเป็นอะไรที่เราเองก็ต้องตั้งสติมากพอดูในการที่จะบังคับรถให้เคลื่อนไปตามเส้นทางเข้าเมืองนั้นอย่างช้า ๆ เพราะตลอดทั้งสองฟากฝั่งถนนไม่มีแม้แต่แสงไฟใดนอกจากรถเราและรถเขาที่วิ่งผ่านสวนกันไปมาเลยแม้แต่น้อย

แสงไฟของรถที่วิ่งสวนมาอีกฟากฝั่งของถนนกระทบเข้ากับตาทำเอาเราเสียระยะโฟกัสไปชั่วขณะ มืดอะไรก็ไม่เท่ากับ "มืดฟ้ามัวฝน" สายฝนที่ไม่คิดจะหยุดทำงานก็เอาแต่ตกลงมาไม่รู้จักเวล่ำเวลาก็พาลทำให้ทุกอย่างต้องเงียบสงบลง อากาศในรถว่าหนาวแล้ว ข้างนอกก็คงจะหนาวไม่ต่างกัน

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากข้อความในห้องแชทของเพื่อนที่ส่งเข้ามา ไม่นานเสียงก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อนอีกคนรับสาย ปลายสายคงจะอยากรู้ว่าตอนนี้พวกเราเดินทางถึงไหนกันแล้ว ฝนตกแบบนี้คงจะถึงเมืองช้าไปตามปกติ และฝนก็ยังคงไม่มีท่าทีที่จะหยุดตกลงเช่นเดิม

"บุรีรัมย์เปลี่ยนไปมากเลยเนาะ"


เสียงของเพื่อนที่นั่งข้างกันมาเอ่ยถามขึ้น แต่เราก็นิ่งไม่ได้ตอบกลับอะไรไป สงสัยมันจะพึมพำถามเองตอบเองในใจละมั้ง สำหรับเราบุรีรัมย์แทบจะไม่ค่อยเปลี่ยนไปเลย นอกจากสนามช้าง สนามบอล และมีโรบินสัน เพิ่มให้อีกนิด ก็พวกคอนโด และโรงแรมเพิ่มขึ้นมาก็เท่านั้น มันทำอย่างกับว่าตัวเองจากบ้านเกิดเมืองนอนระหกระเหเร่ร่อยไปอยู่ต่างบ้านต่างเมืองมาเป็นสิบปี แค่พึ่งจะเข้ากรุงเทพได้พึ่งจะครบปีเองคุณเธ๊ออออ...

"ไนท์เซราะกราวดูเงียบลงมากเลยเนอะ"

เป็นเราที่เอ่ยขึ้นบ้างเมื่อรถติดไฟแดงที่หน้าสนามบอล และมองเห็นสถานที่ที่พวกเราเคยชอบนัดกันออกมาหาซื้ออะไรกินในตอนเย็น แล้วก็นั่งเล่นคุยกันไปกับเพื่อน ๆ แต่วันนี้มันแปลกและแตกต่างไปมากจากเมื่อก่อนคือ "มืดสนิท"

หน้าสนามบอลบุรีรัมย์ที่เคยเป็นเสมือนแหล่งศูนย์รวมกิจกรรมยามเย็นของเด็กบุรีรัมย์ในวันนี้ ดูเงียบเหงาจนแปลกตาไปมาก อาจจะเกิดจากการที่พายุเข้าก็ได้มั้ง หน้าสนามบอลแห่งนี้เลยดูเงียบผิดกว่าปกติ เพราะทุกครั้งที่มาเราจะได้ยินเสียงเพลงเพราะ ๆ สนุก ๆ จังหวะโจ๊ะ ๆ มาจากเสียงพวกรถกระบะแต่งเปิดท้ายของพวกวัยรุ่นที่มักจะชอบมาเปิดกัน แต่วันนี้กลับมืดสนิทและเงียบมากเป็นพิเศษ แต่ไม่นานก็น่าจะกลับมาคึกคัก คึกครื้นเหมือนเดิมแหละมั้ง เมื่อพายุได้พัดผ่านพ้นไปอ่ะน่ะ ^^

พรุ่งนี้เราก็คงต้องลุกขึ้นตื่นแต่เช้าไปร่วมแสดงความยินดีกับเพื่อน แล้วบ่าย ๆ ก็คงจะเดินทางกลับเข้ากรุงเทพไปทำหน้าที่ตามเดิม...เหนื่อยเนอะ แต่ก็สนุกดี (บางทีอ่ะนะ)

จังหวะชีวิตของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ทุกชีวิตก็ยังคงต้องเดินหน้าต่อไป สิ่งที่เราจะทำได้ก็คือ ยิ้มรับ แล้วทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป อาจจะดีบ้างไม่ดีบ้าง ทุกอย่างก็คือเมนูและรสชาติอาหารของชีวิตในแต่ละวันที่ต้องพบเจอแหละ

เพื่อนเราเองก็ด้วย นานทีกว่าจะได้กลับมาเจอกัน รวมกลุ่มกันทีไรร้านเขาแทบแตกทุกที แต่พวกเราก็ไม่เคยไม่สนุกกับการได้กลับมาเจอกันหรือแลกเปลี่ยนกันเล่าเรื่องราวตลก ๆ ของแต่ละคนกันเลยนะ เราว่าเพื่อนสมัยมัธยมสำหรับเราดีที่สุดแล้วล่ะ เพราะไม่มีใครเข้าใจพวกหมู่เฮาเท่ากับพวกเราอีกแล้ว ^^


"ซุมมึนจงเจริญ!!!"//ชื่อแก๊งของพวกเราเอง ตั้งกันตั้งแต่จบม.6 ปัจจุบันยังอยู่ครบแก๊งนะ ^^//

ฝันดีจะตี 4 แล้ว #ลาเต้ทำพิษ
SHARE
Written in this book
เล่าไปเรื่อย
เรื่องราวที่ถูกเล่าไปเรื่อย ในระหว่างทางที่ได้พบเห็น
Writer
Bantuek28
Bantuek28
สวัสดี สบายดีไหม? วันนี้ได้ทำอะไร พักผ่อนบ้างได้ไหม แค่หลับตา

Comments