เรื่องหมาๆ

ขอออกตัวก่อนเลยว่า ผมเป็นคนนึงที่รักสัตว์มาก โดยเฉพาะสัตว์เลี้ยงของผมเอง ซี่งก็คือหมากับแมวที่น่ารักทั้งหลาย

ผมมีหมาอยู่ตัวนึง ชื่อ “ไข่เจียว” ประวัติของมันไม่มีอะไรโดดเด่นมากนัก มันไม่ใช่หมาที่ซื้อมาหรือว่าคลอดจากหมาท่ี่บ้าน แต่เป็นหมาจรตัวน้อยๆที่ผมบังเอิญไปเจอเข้าขณะกำลังวิ่งที่ถนนเส้นประจำ โดยเจ้าไข่เจียวนั้นอยู่ข้างคลองน้ำ ปีนขึ้นมาไม่ได้เพราะตัวเล็กเกิน ด้วยความสงสารเลยอุ้มมันขึ้นมาแล้วพากลับมาบ้าน ความจริงแล้วในแรกนั้น ผมไม่ได้อยากจะเลี้ยงมันซักเท่าไหร่ ด้วยความที่บ้านก็มีแมวอยู่แล้ว3ตัว หมาอีก1ตัว ไม่อยากสร้างภาระให้กับที่บ้านเพิ่ม (ง่ายๆไม่อยากสร้างเวรสร้างกรรม5555555) แต่ด้วยความที่สงสารนั่นแหละ กลัวว่าถ้าเอาไปปล่อยแล้วจะโดนหมาเจ้าถิ่นในวัดกัดตาย บวกกับแม่ก็สงสารด้วย
 ก็เลย “ เออ ไหนๆก็เอามาแล้ว เลี้ยงไว้เลยแล้วกัน ” 

มันเป็นหมาดื้อ ดื้อจริงๆไม่ได้แกล้งดื้อ 
ชอบไปนอนเล่นริมถนนบ้าง กลางถนนบ้าง
เปิดประตูบ้านทิ้งไว้ก็จะวิ่งเข้ามานอนในบ้าน ทำตัวแข็งไม่ยอมออก จนต้องอุ้มมันออกไป (มันคิดว่าตัวมันเล็กเหมือนตอนเด็กๆมั้ง) เห่าเก่ง ใครผ่านหน้าบ้านคือต้องเป็นเห่า เห่าไม่เว้นแม้กระทั่งเจ้าของ 
แต่ถึงอย่างนั้นก็เลี้ยงมันด้วยรักและกำหมัดมายาวนานเป็นระยะเวลาคร่าวๆ 3 ปี


จนวันนึง ในช่วงตอนเย็นของวันนั้น
 สายเรียกเข้าจากแม่โทรมาบอกว่า 
ไอ้ไข่เจียวโดนรถชนตายแล้วนะในตอนนั้นผมรู้สึกสะเทือนใจ แต่ไม่ได้แสดงอาการอะไรได้แต่บอกแม่ไปว่า
 “ คงถึงเวลาของมันแหละ มันคงมาได้แค่นี้ ” 
ผมตอบพลางคิดไปว่ามันไปสบายแล้วล่ะ อย่างน้อยมันก็ไม่ได้อยู่เจ็บอย่างทรมานตอนตาย 

พอเช้าวันรุ่งขึ้นในขณะที่ผมกำลังทำงาน
อยู่ๆผมก็คิดถึงมันขึ้นมา 
คิดถึงเวลาที่มันวิ่งมาหาเวลากลับบ้าน
ชอบวิ่งตามรถในตอนที่ออกจากบ้าน
 ชอบเห่าดีใจเวลาผมให้อาหาร

น้ำตาผมก็ไหลออกมา จู่ๆ ผมร้องไห้ทั้งที่บรรยากาศรอบตัวปกติ ทั้งที่ห้ามตัวเองแล้วแต่กับห้ามให้น้ำตาหยุดไหลไม่ได้ สิ่งหนึ่งที่ผมรู้สึกจริงๆเลยก็คือ “เสียใจ”  อาจจะเป็นเพราะเวลา มันเลยรู้สึกผูกพันเหมือนกับว่าเป็นสมาชิกในครอบครัวไปแล้ว 
อยากจะให้อาหารมัน แกล้งมัน ให้นานกว่านี้อีกสักหน่อย แต่ตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ 


การสูญเสียมันเจ็บปวด ต่อให้เตรียมใจมาแล้วก็เถอะ สุดท้ายก็เจ็บปวดอยู่ดี .








SHARE
Writer
l3igeye
Reader
เป็นคนไม่ซ้าย ไม่ขวา ไม่สมบูรณ์ไป

Comments