พบพานดั่งฝันใฝ่

รู้สึกอบอุ่นในช่วงปลายฤดูฝน
แตกต่างจากใครหลายๆ คน
ที่ต้องคอยรอรับแสงแดดยามเช้า
เผืื่อบางทีมันอาจจะบรรเทาความเย็น
ที่ไม่สม่ำเสมอของสภาพอากาศในช่วงนี้ได้

ฤดูฝนก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นนี่

ถึงจะไม่ค่อยชอบสักเท่าไหร่
ที่มันมักจะตกลงในเวลาที่ไม่ต้องการให้มันตก
และทำให้รู้สึกน่าอัดอยู่เสมอ

ความคิดต่างๆ เริ่มไหลเวียนเข้ามาในหัว

เป็นเพราะอะไรกันแน่ที่ทำให้เราได้พบเธอ
ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าอาจจะเป็นเพราะตัวเราเองหรือเปล่า ที่มีส่วนเกี่ยวข้องในการทำให้วันนั้นเราสองคนได้เจอกัน

หรือก็อาจจะเป็นเพราะเธอ

แต่ก็น่าเสียดายที่เวลาหนึ่งอาทิตย์
เจอเธอได้แค่สองวันหรืออาจจะแค่วันเดียวด้วยซ้ำ

ไม่เป็นไรหรอก
ถึงจะไม่ได้เจอบ่อย
แต่ก็เฝ้าคอยเสมอเพื่อให้ถึงเวลานั้น

อยากเจอเธอบ่อยๆ
บ่อยให้เท่าที่เราคิดถึงเธอ

อาจจะดูเกินจริงไปหน่อย 
ถ้าจะพูดว่าคิดถึงเธอตลอดเวลา

แต่นั่นก็ไม่ผิดไปเสียหมดนะ

คิดถึงเสมอ
ตลอดเวลาที่เราว่างและไม่มีอะไรทำ
นั่นก็ทำให้นึกถึงเธอขึ้นมาอยู่บ่อยครั้ง



ก็ไม่คิดว่าการพบกันในวันนั้น
จะทำให้เราเพ้อถึงเธอได้ขนาดนี้

แปลกใจเหมือนกันที่คิดถึงเธอบ่อยครั้ง
และแปลกใจอีกครั้งที่หลายเดือนที่ผ่านมาเราไม่เคยเจอกันเลย

ถึงตอนนี้
ก็รู้เหตุผลแล้ว
ว่าทำไมก่อนหน้านี้ไม่เคยพบเธอ

หลายๆ อย่างที่ถูกจัดไว้อย่างลงตัว
อาจจะมีช่องโหว่บ้าง
แต่สุดท้ายก็เป็นระเบียบ

เพราะความเป็นระเบียบนี้เหมือนกันที่ทำให้เราแทบจะไม่ได้เจอกัน

จากที่ควรจะมีหลายๆ วันที่อาจจะได้เจอ
กลับกลายเป็นแทบจะไม่ได้เจอ
อาจจะมีบางวันที่บังเอิญไปเจอบ้าง
แต่ก็ไม่ได้บ่อยขนาดนั้น



ยิ้มให้เธออีกครั้ง
เพียงแค่เห็นเธอยืนอยู่ตรงหน้า
ก็แทบอยากจะบ้าตายให้ได้เสียตรงนั้น


ความน่ารักแปลว่าเธอหรือเปล่า ?
สงสัยเหลือเกินว่าทำไมเราไม่เจอกันให้เร็วกว่านี้
ถ้าเจอกันเร็วกว่านี้ก็อาจจะได้รู้จักกันเร็วกว่านี้
อาจจะได้พูดและทักทายกันบ่อยกว่านี้

เหมือนลืมไปอีกครั้งว่าบางที
เราอาจจะพบเธอเพื่ออะไรสักอย่าง
ไม่ใช่เพียงเพื่อเฝ้ารอคอยเจอเธอในทุกวัน

อาจจะเป็นเพราะโลกนี้มันกว้างใหญ่เกินไป
หรือเป็นเพราะสังคมที่อยู่มันช่่างเล็็กแคบ

เพราะยังพยายามไม่มากพอหรือเปล่า
ถ้าพยายามมากกว่านี้อาจจะเจอเธอบ่อยกว่านี้
หรืออาจจะเจอเธอทุกวันเลยก็ได้


ถ้าเจอกันก็ขอให้เธอยิ้มหน่อยนะ
ยิ้มให้สดใสเท่าตอนที่เราเจอเธอตอนนั้นเลย
เราจะยิ้มให้เธอเช่นกัน

คิดไว้ว่าจะออกตามหาเธอ
แต่ก็ไม่มีเวลามากขนาดนั้น
ถ้ามีเวลามากพอ
ก็จะรีบออกเดินไปยังที่ที่คิดว่ามีเธออยู่

อาจจะสักพักหรืออาจจะนานกว่านี้สักหน่อย
แต่ก็เชื่อนะว่าเธอไม่ได้หายไปไหนหรอก

ที่จริงเธออาจจะอยู่ใกล้เรา
ขนาดที่เราสามารถแค่เอื้อมมือถึงก็ได้
หากเราลองมองหาเธอดีๆ
เราก็อาจจะเจอเธอ


เธอ อาจจะอยู่ในที่ที่แตกต่างจากใคร
เรา อาจจะอยู่ในที่ที่เธอคาดไม่ถึง


เราต่างคาดไม่ถึงในสถานที่ที่แต่ละคนอยู่
เราไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่าเธออยู่ตรงไหน
ตรงนั้นอาจจะเป็นไปได้
แต่ก็ไม่สามารถพิสูจน์ได้

อาจจะอยู่ใกล้
แต่ก็ไกลออกไป

แต่ละวันดำเนินไปอย่างเชื่องช้า
บางวันที่ได้พบเธอก็อาจจะเร็วหน่อย
อยากให้มันเดินช้าลงกว่านี้
ถ้าหยุดเวลาได้ยิ่งดีเลยล่ะ


คำถามมากมายและความคิดต่างๆ
ถูกกรองเข้ามาในสมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

คำถามซ้ำกันบ้าง ใกล้เคียงกันบ้าง
แต่ก็ล้วนเป็นคำถามดั่งที่คนคลั่งรักทุกคนเป็นนั่นแหละ

เธอทำอะไรอยู่?
ทำไมเธอถึงน่ารักได้มากขนาดนี้กันนะ?
ตอนนี้เธอจะอยู่ที่ไหน?
เธอจะอยู่ตรงนั้นหรือเปล่า?
ถ้าเราออกไปหาตอนนี้จะเจอเธอไหม?



เพียงเธออ่านแค่สายตาก็คงจะรู้
ว่าเราคิดยังไงกับเธอ

ถามว่ายากไหมในละวันที่ชีวิตมีความไม่แน่นอนอย่างชัดเจนว่าวันนี้จะได้เจอเธอหรือเปล่า

คำตอบก็คือ : แน่นอน 
แต่ก็มีความหวังอยู่ดีว่าอาจจะได้เจอเธอ
อาจจะเจอเธอในระยะเวลาไม่กี่นาที
แค่นั้นก็มีกำลังใจไปทั้งอาทิตย์แล้ว

ไม่มั่นใจว่าเธอจะเป็นคนที่ทำให้ใจเราเต้นแรงตลอดยามเมื่อพบกันทุกครั้งหรือเปล่า

อยากทำให้มั่นใจว่าเธอจะอยู่ในใจ
และเป็นคนที่เรามองย้อนมาในวัยนี้
ก็จะทำให้เราคิดถึงได้เป็นสิ่งแรกๆ

อยากให้เธอเป็นคนแรกที่จะคิดถึง
เราชอบเธอและชอบสิ่งรอบตัวเราในตอนนี้

มีบางทีที่เหนื่อยมากจนหายไปดื้อๆ
แต่ก็อยากให้รู้นะว่า ไม่ไปไหน
ไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว

เรากักขังตัวเองไว้กับตัวตนของเธอ
เธอไม่ได้ขอ แต่เราต้องการให้เป็นแบบนี้

ถ้ากักขังตัวเองเอาไว้
เวลาออกก็จะออกมาง่ายใช่ไหมล่ะ

ฉะนั้นอย่าห่วงไปเลยนะ
มีความสุขเข้าไว้
เป็นตัวของเธอคนเดิมเสมอและอย่าให้ตัวตนของเธอหายไปไหน

มั่นใจว่าคืนนี้เธอนอนหลับไปแล้วจะต้องฝันดีแน่ๆ
อย่าคิดมากเลยนะ
ตื่นมาพรุ่งนี้แล้วเธอจะโอเคขึ้น
พรุ่งนี้และวันถัดไปก็ขอให้เป็นวันที่ดีของเธอล่ะ
SHARE
Writer
PartofLovescene
see you front of me
อุทิศทั้งหมดนี้ให้แด่เธอคนดีผู้แสนพิเศษ

Comments