แด่มนุษย์ร่วมโลก คุณคนเก่งของเรา :-)
ฝุ่นหนาเขรอะที่เกาะติดอยู่บนกรอบรูปภาพเก่าๆ บนโต๊ะหนังสือที่เด่นสะดุดตาในห้องนอน วันนี้เราพึ่งกลับมาเยี่ยมบ้านเนื่องจากเราเรียนอยู่ไกลและพักอาศัยอยู่แถวโรงเรียน เราหยิบรูปภาพนั้นขึ้นมานึกคิดตอนสมัยยังเยาว์วัยและไร้เดียงสา

...ตอนที่เราได้ไปเที่ยวต่างประเทศกับเพื่อนในห้องสมัยประถม

ถึงจะเป็นวัยที่เด็กและไร้เดียงสามากๆ  แต่ยังจำได้ดีว่ามีความสุขขนาดไหน และก็จำได้ดีว่่่าเคยทะเลาะกับเพื่อนในห้องเพราะเรื่องอะไรสักอย่าง กลับไปคิดก็ขำดีนะ ถ้าเป็นตอนนี้นั้นคงร้องไห้ฟูมฟายน้ำมูกย้อย ไหลไปกองที่ปาก แต่ถ้าเป็นตอนนีัี้ คงแค่ถอนหายใจ และปล่อยมันไป

มันเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ ถ้าตัดออกไปจากภวังค์ความคิด ก็คงไม่เสียหาย 

 ‘เรื่องอะไรที่ปล่อยไปได้ก็ปล่อยไป’

’เรื่องอะไรที่มัน toxic น่ะ ตัดได้ตัดนะ’

ชีวิตสอนมาแบบนี้ ยิ่งโตปัญหาที่ต้องแบกรับยิ่งเยอะ  แต่อะไรที่ไม่สำคัญน่ะ ไม่ต้องแบกไว้หรอกนะ เราก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ต้องเก่งไปซะทุกอย่างหรอก คนเราไม่ได้มีพลังวิเศษอะไร แค่อยู่ได้จนถึงทุกวันนี้ ก็เก่งมากแล้วนะ เก่งมากกว่าซูเปอร์ฮีโร่ไหนๆอีก ถ้าวันไหนมันไม่น่ารักกับเธอ ก็แค่ปล่อยมันออกมา ปล่อยให้หมดแล้วเลยนะ แล้วเรามาเริ่มต้นใหม่ เริ่มต้นวันที่น่ารักไปด้วยกัน 

และเธอจำไว้นะ การปล่อยน้ำตาออกมาไม่ได้แปลว่าเธออ่อนแอ อย่างที่บอกว่าเราก็แค่มนุษย์ธรรมดา ไม่แปลกที่จะร้องไห้ มันก็แค่การระบายความรู้สึกอย่างหนึ่งออกมา แต่อยากให้รู้ว่าเธอมีค่าที่สุด ร้องออกมา เมื่อร้องเสร็จแล้วกลับมาสดใสให้ได้นะ เรารู้ว่าเธอทำได้นะ เพราะเธอเป็นคนเก่งของเราไง คนเก่ง





ข้อความสุดท้ายของมนุษย์คนหนึ่ง :

ขอกุมมือเธอได้มั้ย มีอะไรเราอยู่ข้างๆเธอตรงนี้ เราจะสู้ไปด้วยกันนะ จากมนุษย์คนหนึ่ง ที่อยากเห็นเธอเติบโตมาเป็นคนที่รักตัวเองและมีรอยยิ้มที่จริงใจ






จริงๆแล้ว เราแค่อยากลองมาระบายอะไรบางอย่าง เป็นข้อความที่เราอยากได้รับ และเราก็ได้รับแล้ว จากตัวเราเอง และหวังว่าตัวเราในตอนนี้ จะช่วยรักษา ตัวเราในอนาคตได้ สู้สู้นะ คนเก่ง 
.

SHARE
Written in this book
🗝️
Writer
MissYouEffect
writer
ปรากฎการณ์คิดถึงคุณ

Comments