จิตใจมนุษย์กับการสูญเสียตัวเอง
TW * 






หากให้พูดแล้ว บนโลกนี้ผู้คนล้วนมีจิตใจกันทั้งสิ้นกระทั่งสัตว์หรือตัวเธอเอง



จิตใจมนุษย์ช่างบอบบาง มันเปราะบางจนแตกสลายได้ง่ายเมื่อมีสิ่งกระตุ้นหรือเหตุการณ์ที่เลวร้ายจนเกินกว่าจะรับไหว


หากแต่ผู้คนบางส่วนถูกช่วงชิงจิตใจและความเป็นของตัวเองด้วยความคาดคั้น เกลียดชัง หรือสายตาของผู้คนที่จดจ้องจะรุมฉีกทึ้งให้แตกสลายเมื่อใดก็ได้ หากได้พลั้งพลาดหรือไม่ใช่การกระทำที่ทำให้เขาเหล่านั้นพอใจ


น่าเศร้าเหลือเกินที่ผู้คนเหล่านั้นได้เริ่มจดจ้องไปที่สายตาของคนอื่นมากกว่าตัวของเขาเอง


ตอนไหนกันที่เริ่มเลิกทำสิ่งที่เขารักและหลงไหล เมื่อไหร่กันที่ผู้คนเหล่านั้นเริ่มทำตามความพึงพอใจของคนอื่นมากกว่าตัวเขาเอง


แล้วตอนไหนกันที่ผู้คนเหล่านั้นปล่อยให้สิ่งที่เรียกว่า ' คนอื่น ' ได้กัดกินความเป็นตัวของตัวเองและรุมทำร้ายให้เขาเจ็บปวดทั้งกายและใจ


บาดแผลที่ถูกฉีกทึ้งไม่อาจรักษาให้หายดีได้เร็ววันหรืออาจจะตลอดไป


ผู้คนเหล่านั้น สูญเสียความสุขและความรักในจิตใจและกายหยาบของตนเองไปเสียแล้ว น่าเศร้าที่เขาไม่เคยคิดถือโทษโกรธใคร


ฉันได้มีโอกาสคุยเพื่อนของฉัน ถึงเธอจะไม่ได้ถืิออะไร แต่ฉันก็รับรู้ว่าเธอเจ็บปวดเหลือเกิน


ความรู้สึกภายในใจที่ผู้คนและโลกไม่เคยรับรู้ เธอเก็บไว้แล้วพร่ำบอกว่าไม่เป็นไร หากเป็นเรื่องนั้นแล้วมันเป็นเพียงความผิดของเธอเอง ไม่ใช่ความผิดของใคร


คำพูดของเพื่อนทำให้ฉันเหมือนมีอะไรจุกขึ้นมาในลำคอ คนหนึ่งคนต้องเจอเรืื่องแบบนีี้ด้วยหรือ


มันทำให้ฉันคิดถึงตัวฉันเองในอดีต


ฉันเคยถามออกไปว่าเธอชอบหรือสนใจอะไรบ้าง เธอก้มหน้าท่าทางครุ่นคิดเกี่ยวกับคำถามของฉันแล้วก็นิ่งเงียบไปชั่วอึดใจก่อนจะหันมาหัวเราะใส่ฉันทำสีหน้าสับสนว่า เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอชอบอะไร แล้วก็กล่าวขอโทษฉันทั้ง ๆ ที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย


อีกครั้งที่ฉันสงสัยเลยเอ่ยถามไป ว่าทำไมเธอถึงมาเรียนที่นี่ เธอยังคงจ้องมองมาที่ฉันแล้วก็ระบายยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้าอีกครั้งว่า เธอเรียนตามที่พ่อแม่ของเธออยากให้เรียนเท่านั้นเอง


เธอชอบเรีียนอะไร


ฉันเอ่ยปากถามอีกครั้ง


เช่นเคยว่าคำตองของเธอที่ให้กับฉันคือ ไม่รู้เหมือนกัน


...เธอคิดว่าเธอนิสัยยังไง
ฉันถาม


เธอนิ่งเงียบไปอีกพักใหญ่ แล้วก็ตอบกลับมาอีกครั้งว่า
ไม่รู้เหมือนกัน ขอโทษนะ


พร้อมกับสายตาที่ดูเศร้าหมองและว่างเปล่าเกินกว่าที่จะจินตนาการ ถึงเธอจะส่งยิ้มจาง ๆ มาให้ฉันเหมือนทุกครั้งแต่ครั้งนี้ดูฝืนใจและเศร้าที่สุดที่ฉันเคยเห็น


มันบ่งบอกว่าเธอไม่รู้จริง ๆ








ฉันเงียบและไม่เอ่ยปากพููููููดอะไรต่อ

แล้วบทสนทนาของเราก็จบลงตรงนั้น






เธอคนนั้นเหมือนน้ำในแก้วสีใสที่ปรับเปลี่ยนรูปร่างตามแก้วหรือภาชนะที่บรรจุ เสมือนคำพูดของคนอื่นที่ต้องการให้เธอเป็น


เป็นน้ำสะอาดที่ดูว่างเปล่าและเศร้าที่สุดที่ฉันเคยรู้จัก


เธอไม่รู้และไม่ขัดขืนในสิ่งที่คนอื่นต้องการให้เธอเป็น มันทำให้ผลลัพธ์อันใหญ่หลวงตามมา เธอสูญเสียความเป็นตัวเองและความสุขของเธอไป


จนเธอกลายเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเธอ แต่เป็นแค่สิ่งที่คนอื่นอยากให้เธอเป็นเท่านั้น ถึงเธอจะไม่ได้พอใจหรือรักในสิ่งที่ตัวเองเป็นแต่เธอก็ไม่ได้ปฎิเสธที่จะเป็นมัน


ฉันเสียใจและเสียดาย เมื่อคิดว่าบนโลกใบนี้ยังมีผู้คนที่ถูกช่วงชิงความเป็นของตัวเองไป ไม่ด้วยสาเหตุไหน นั่นเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับฉัน


ฉันหวังว่าเธอจะเติบโตและแข็งแรงขึ้นทั้งกายและใจของเธอ ฉันหวังอยู่ตลอดทุกวันว่าขอให้เธอและผู้คนเหล่านั้นได้มีความสุขและอย่าปล่อยให้คนอื่นรุมฉีกทึ้งความเป็นตัวเองของเธออีก


เติบโตอย่างมีความสุข ฉันอยากให้เธอไม่ถูกผู้นคนหรือโลกที่ใจร้ายกับเธอใบนี้กัดกร่อนจิตใจเธออีก


* 280821
SHARE
Written in this book
247

Comments

NooPukZa
7 days ago
เป็นบทความที่อ่านแล้วรู้สึกได้พลังมากเลยค่ะ
Reply
JustOncetime
6 days ago
ภาษาสวยมากเลยครับ
Reply
31percentex
12 hours ago
ชอบมากค่ะ
Reply