เด็กสาวกับตุ๊กตาตัวโปรด
นานมาเเล้ว เคยมีคนบอกกับเด็กสาวไว้ว่า.ในวันที่หนูไม่มีใคร หนูเชื่อน้าไหมว่าบทความคือเครื่องมือที่บอกเล่าเเละตกตะกอนความเป็นเราได้ดีที่สุดนานมาเเล้วที่ว่านั่นเด็กสาวมองภาพไม่ออกเลย 
ขนาดตอนนี้ที่ว่านานเเล้วก็ยังมองไม่ออกเหมือนเดิม

ตอนเด็กๆใครหลายคนก็คงเคยมีตุ๊กตาตัวโปรด ตุ๊กตาตัวเเรกเเละตุ๊กตาเพียงตัวเดียวที่เราได้เป็นตัวเองเเละสบายใจทุกครั้งที่ได้อยู่กับมัน

เเต่พอโตขึ้นก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า เราเองก็ต้องมีคนโปรดเหมือนกันใช่ไหม
คนโปรดที่จะเป็นทั้งคนเเรกเเละคนสุดท้ายในชีวิตที่เหลืออยู่ไม่นานนักของตัวเราเอง

เเละใช่มันไม่ง่ายเลย 
ไม่ง่ายที่จะหาใครสักคนที่เป็นตุ๊กตาตัวโปรดของเราได้โดยที่เรายังเป็นคนโปรดของตัวเราเอง

ตอนที่ยังไม่โตขนาดนี้ ตอนที่โลกทั้งใบยังมีเเค่ตัวเราเอง
เราไม่รู้เลยว่าทำไมนิยามของความรักถึงได้งดงามกว่าโลกเเห่งความเป็นจริง
เเละที่น่าเเปลกใจกว่านั้น พอเราโตพอที่จะเข้่าใจความเป็นจริงเราก็ยังอยากจะรักอยู่ดี

จะมีเด็กสาวสักกี่คน ที่ไม่เคยฝันอยากอยู่ในอ้อมกอดของเจ้าชายที่รักเราเหมือนโลกทั้งใบ
จะมีเด็กสาวสักกี่คน ที่ไม่เคยอยากใส่ชุดสีขาวสะอาดตาที่บอกเราได้ว่าเราไม่ได้โดดเดี่ยวอีกเเล้ว
จะมีเด็กสาวสักกี่คน ที่ไม่อยากมีรักที่ดูเเล้วงดงามราวกับนิยามความรักที่เคยได้ฟังได้เกิดขึ้นจริง
เเต่จะมีเด็กสาวสักกี่คนล่ะ ที่สมหวังกับความต้องการเหล่านั้นเเล้วยังได้เป็นตัวเอง 

ตรงนี้มีเด็กสาวอยู่คนหนึ่ง คนที่ดูเเล้วกำลังสับสนในตัวเอง
คนที่กำลังเขียนบทความอย่างตั้งใจ เพราะอยากเข้าใจตัวเอง
เเต่ว่ามันยากจังเลย ยากกว่าทุกครั้ง ยากที่จะบอกว่าตัวเองรู้สึกยังไง
เเละยากที่จะบอกให้ได้ว่าเเท้ที่จริงเเล้วเธอต้องการอะไรเเละมีใครเข้าใจในตัวเธอ 

ไม่รู้ว่าควรเริ่มเขียนบทความนี้ยังไง
เเต่เเค่รู้สึกว่าไม่ชอบชีวิตตัวเองช่วงนี้เลย ไม่ชอบการโดนคาดหวัง
ไม่ชอบการที่ต้องเป็นโลกทั้งใบของใครหลายคนเเละเเย่ที่สุดคือมันเกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน
กว่าจะผ่านชีวิตช่วงที่ฝนในใจตกอย่างหนัก จนไม่อยากลืมตาขึ้นมาในเช้าของวันพรุ่งนี้
กว่าจะได้เข้าใจตัวเอง กล้าที่จะยอมรับในตัวเอง จะมีใครรู้ไหมว่ามันยากเเค่ไหนกว่าจะมีวันนี้

มันไม่ได้เเย่นักหรอกกับการถูกตกหลุมรักจากใครสักคน
ไม่ได้เเย่นัก ที่ต้องมีข้อความมากมายถูกส่งเข้ามาในหนึ่งวัน
ไม่ได้เเย่ ที่เราเป็นเเรงบันดาลให้ใครสักคนดีขึ้นได้เพียงเพราะเเค่การมีเราในชีวิต
เเต่ที่เเย่ อาจเป็นเราเองก็ได้
เราที่กลัวการถูกรัก กลัวการเป็นความเสียใจของใครสักคน
เเละกลัวที่สุดคือความคาดหวังของตัวเราเองที่ไม่ได้รับการตอบรับกลับมา 
เหมือนวันนั้นวันที่ปลายโลหะที่จ่ออยู่ที่คอ ถามเราว่าเราอยากพักบ้างไหม 
เเละใช่เราผ่านมันมาเเล้ว เราไม่อยากกลับไปเป็นเราในวันนั้นอีกเเล้ว 
ความรักน่ากลัวเกินไปสำหรับใจของเรา ที่ถ้าได้เติบโตด้วยรักจะเผื่อใจไม่เป็น

เราไม่รู้ว่าคำขอโทษที่เราพูดมาตลอด วันนี้มันยังจะดังพอสำหรับคนสองคนไหม
ที่ผ่านมาเรารู้เเค่ว่าเรามีความสุขมากๆ มากเเบบที่สิบหกปีที่ผ่านมาเราไม่เคยได้รับจากใคร
เเต่ความสุขของเรา มันไม่ควรเเลกมากับการให้ใครต้องยืนอยู่ในเงาที่ไม่ชัดเจนหรอกนะ
ถึงทุกคนจะรู้ว่าเรามาโตมายังไง เเล้วบอกเราเสมอว่าเเค่อยากอยู่ข้างๆในวันที่เราไม่มีใคร
อยากเป็นรอยยิ้มของเราเเล้วอยู่ตรงนี้ข้างๆเราที่เมื่อไหร่ที่เราหันกลับมา เราจะยังมีพวกเขาเสมอ

ขอบคุณนะ  

เเต่พอเเล้วล่ะ เรารู้ว่าถึงทุกคนจะรับมันได้เเต่ลึกๆข้างใน
 ทุกคนก็อยากเป็นตุ๊กตาตัวโปรดเพียงตัวเดียวของเราอยู่ดี
เราโตเเล้ว เราไม่รู้หรอกว่าเราจะรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้นยังไง
เรารู้เเค่ว่า วันนี้เราตัดสินใจเเล้วว่า

จนกว่าเราจะโตกว่านี้ จนกว่าเราจะรักเป็น
ขอร้องได้ไหม ไม่ว่าใครก็อย่ารักเรา

ที่ผ่านมาเราไม่รู้ว่าเรื่องที่เราพูดกับใครเรื่องไหนคือเรื่องจริงบ้าง
เราเเค่พูดสิ่งที่เรารู้สึกในตอนนั้น เเต่เเค่ความรู้สึกของเราเดินไวเหลือเกิน
จนไม่มีใครตามมันทันเลย เเม้กระทั่งเราที่เป็นคนพูดมันออกไปด้วยตัวของเราเอง

อาจเพราะพวกเค้าไม่ใช่เเค่ความรักวัยเด็กเเต่พวกเค้าคือเพื่อนที่ดี 
ที่เลือกได้เราไม่อยากเสียใครไปเลย เราไม่ได้มองความรักเเบบเด็กๆมานานมากเเล้ว
เพราะงั้นเราก็เลยดึงดันที่จะไปอยู่ตลอด เพราะยิ่งนานไป ยิ่งความใจดีของเราทำร้ายใคร
เรายิ่งอยากทำร้ายตัวเองเเลกกับการที่พวกเค้าไม่ต้องเสียใจ ถ้าเลือกได้เราจะทำ

อย่าถามว่าสรุปเเล้วเราเลือกใคร เราไม่เลือกหรอก
เพราะเชื่อเถอะว่าพวกนายดีเกินกว่าจะเป็นตัวเลือกของใคร โดยเฉพาะตัวเลือกของคนอย่างเรา

เราที่ไม่ควรเหลือใคร ไม่ควรค่าเเก่การถูกรักจากใครสักคนเลย


เห็นไหมล่ะ บทความจบเเล้วเด็กสาวก็ยังไม่เข้าใจ
ทำไมตะกอนความคิดจากบทความ ถึงตกออกมาเป็นน้ำตาล่ะ
เพราะเสียใจงั้นหรอ ที่ต่อให้มีตุ๊กตาตัวโปรดมากมาย
เด็กสาวก็ยังเลือกที่จะบอกว่าตัวเองเติบโต กลั้นน้ำตา เเล้วก็เดินจากไปอยู่ดี

เป็นเพื่อนกันนะ คงเป็นคำขอที่ดีเเละมั่นคงที่สุดเเล้วคุณว่าไหม
;)


















 


SHARE
Writer
Dr-dim
student
fall / work / run / slow

Comments