8 months with you, but without you beside me :)
นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่ไม่ได้เข้าสตอรี่ล็อกเข้ามาเขียนเรื่องของคุณ เมื่อเกือบปีที่เเล้ว เราได้เจอคุณ เราตกหลุมรักคุณ เราออกปากเชิญคุณไปเดท คุณปฏิเสธ เราร้องไห้ เราขอให้เป็นเเค่เพื่อนก็ดี เราสนิทกันมากขึ้น เรารวบรวมความกล้าสารภาพรักอีกที คุณตกลง เราคบกัน เราไปเดทกัน คุณมาค้างห้องเราทุกอาทิตย์ เเต่พอเราคบกันได้สามอาทิตย์ คุณก็ต้องย้ายไปอยู่เมืองอื่น

นี่มันผ่านมาเเล้วเกือบเเปดเดือนเเล้วสินะ จากครั้งสุดท้ายที่เราเจอคุณที่งานรับปริญญา
ตอนเเรกว่าจะได้เจอกันเดือนเมษา เเต่ก็นะ โควิดเจ้ากรรม ทำให้เราไม่ได้เจอคุณ เเล้วก็ไม่มีกำหนดการที่จะเจอด้วย

คุณบอกเราว่า เราคุยโทรศัพท์กันทุกวันช่วงโควิดก็ได้ เพราะคุณว่าง ไม่ต้องไปสอนที่มหาลัย
เเต่พอคุณต้องไปมหาลัยเเล้ว ให้ลดเหลืออาทิตย์ละวันละกันนะ
เราก็ตกลง เเต่ก็เหงาเล็กๆ
พอเอาเข้าจริงๆ คุณโทรมาหาเราก่อน เเล้วก็บอกว่า
"ไม่ได้คุยเเล้วมันไม่ชินอะ...."

รู้รึเปล่า คุณน่ารักมากๆ เลยนะคะ วันนั้นเหมือนเราตกหลุมรักคุณอีกครั้ง
คุณทำให้เราหัวใจพองโต

สุดท้ายเราก็คุยกันทุกคืน วันละชั่วโมงเเหน่ะ
เเต่ส่วนใหญ่ก็จะปรึกษากันเรื่องเเลปมากกว่า คุยเเต่เรื่องวิชาการกัน
คุณทำ PCR ใช้ total volume เท่าไหร่
ใช้ยีนส์ตัวไหนเป็น housekeeping gene
เรื่องทั่วๆ ไปก็มี เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในหนึ่งๆ วันเลยค่ะ
คุณน่ารักตรงที่ว่า ไม่ว่าคุณจะง่วงขนาดไหน หาวขนาดไหน
คุณไม่เคยเป็นคนบอกตัดสายก่อนเลย คุณจะฟังเราพูดเท่าที่อยากพูด
จนเราบอกว่า "นอนกันนะ" คุณถึงจะบอกว่า "ฝันดีครับ"
เป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของคุณที่น่ารักมากๆ
ในช่วงเวลากลางวัน เราไม่ไลน์หากันเลย อาจจะไม่เหมือนคู่ไหน
เเต่เเค่ได้คุยกันตอนก่อนนอนก็ดีเเล้วเนอะ

วันเกิดเรา คุณซื้อเค้กมากินด้วยกันกับเรา 
เพราะอยู่ห่างกัน เลยต้องเปิดวิดิโอคอล
วันเกิดคุณ เราก็กินเค้กด้วยกันอีก
ถึงไม่ได้อยู่ด้วยกัน เเต่เเค่นี้ก็ดีเเล้วเนอะ ;)

เมื่อวันก่อน มีเรื่องๆ หนึ่งเกิดขึ้นกับเรา
เรื่องที่เราไม่ได้อยากอธิบายในนี้ เเต่เป็นเรื่องที่ทำให้เราเครียดมาก
เราไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง หรือมาจากไหน
เเต่มันทำให้เราเกลียดตัวเองมาก เเล้วเป็นเรื่องที่เราคิดว่า
ถ้าเค้ารู้ เค้าต้องเกลียดเราด้วย เเต่เค้าก็มีสิทธิที่จะรู้
เราโคตรเครียดเลย ที่จะบอกเค้า เเต่ยิ่งนาน เรายิ่งรับไม่ไหว
เลยรีบโทรไปบอกเค้า 
เค้าหัวเราะ พร้อมพูดว่า "ไม่เป็นไรนะครับ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่โต"
"ค่อยๆเป็นค่อยๆไป ค่อยๆคิดนะครับ เเล้วก็ขอบคุณที่บอกผม"
"วันหลังมีปัญหาอะไรก็ให้บอกผมนะ"
"ตกใจหมดเลย เรื่องเล็กนิดเดียวนี่นา ผมนึกว่าคุณจะมาบอกว่าคุณป่วยหนักเป็นมะเร็งซะอีก"

คุณไม่มีทีท่ารังเกียจ หรือโกรธอะไรเลย
นี่สินะ ที่เค้าบอกว่า คบกับคนที่มีวุฒิภาวะสูง คือมีบุญมาก
เราอยากจะร้องไห้ออกมา อยากจะกระโจนเข้าไปกอดคุณ พร้อมบอกว่า
ขอบคุณนะคะที่เข้าใจเรา เเต่ก็ทำไม่ได้ เพราะเราอยู่ไกลกัน

เเต่ว่าสิ้นเดือนนี้ เราก็จะได้เจอคุณซักที
คิดถึงอ้อมเเขนของคุณจัง :)
คิดถึงกลิ่นตัวหอมๆ คิดถึงปากบางๆ รอยยิ้มน่ารักๆ ของคุณ

ผ่านมาเเปดเดือน เเต่เพราะไม่ได้เจอกัน
มันเลยทำให้ความรู้สึกมันสดใหม่ เหมือนเพิ่งคบกันได้เเค่หนึ่งเดือน

ไว้เจอกันนะคะ คุณยูตะ 
คืนนี้ก็รีบๆ โทรมาซักที คิดถึงเเล้ว 

SHARE
Writer
Hiphop_hippo
On the way_Plant Researcher
My life in Japan and my stories 😃 Phd student Passionate plant scientist

Comments