Still lost

091020 1017

ความรู้สึกก็เหมือนรถไฟเหาะเหวี่ยงขึ้นจนสูงสุดมันก็มักจะดิ่งลงสู่จุดต่ำสุดเหมือนกัน ร่างกายล้าตามแรงใจจนเกินควบคุม
สายฝนสีเลือดเหนียวหนืดหยดลงจากฐานตึกกลับหัวอีกคราว ครั้งนี้ตกกระหน่ำราวพายุ ไม่มีร่มให้หลบอีกแล้ว เมื่อที่ๆ ฉันยืนเป็นเพียงถนนสีดำทะมึนกว้างโล่ง ยามราดรดโดนส่วนไหนส่วนนั้นก็เหนียวหนืดฉุดรั้ง ไว้จนหนักอึ้ง

ไม่มีอะไรได้ดั่งใจแม้แต่แขนขาก็ไม่ยอมฟัง คอยแต่จะอ่อนแรงล้มพับอย่างช่วยไม่ได้ ใจสั่งให้ลุกแต่ร่างกายกลับขยับไม่ไหว หยดฝนเหนียวหนืดค่อยๆ ท่วมท้นลงมาจนใกล้จะจม สำลักน้ำไปอีก 3-4 ครั้ง พยายามตะกายก็แทบสุดแรงแล้ว

ร้องไห้แข่งกับสายฝน กรีดร้องแข่งกับเสียฟ้าผ่า สำลักน้ำอีกครา ไม่ไหวที่จะฝืน 

แต่ตอนนี้ถอยไม่ได้

พอแล้ว...พักผ่อนเถอะ

ไม่เป็นไร ขอบคุณ

ลมแรง สำลักน้ำ จมหาย กรีดร้อง สำลักน้ำอีกครั้ง

ความทรงจำไม่ปะติดปะต่ออีกแล้ว

หลับซะนะ พรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว ไม่ริ้นรน ไม่ฝืน ปล่อยให้จมลงในหยาดฝนสีเลือดเหนียวหนืด ตื่นมาอะไรก็คงดีขึ้น

คิดถึงเธอ ที่รัก
SHARE
Written in this book
บันทึกคนบ้า
อันที่จริงอยากเล่าเรื่องให้เหมือนปกติชาวบ้านเขา แต่ด้วย "เราเป็นบ้า" จึงไม่สามารถเรียบเรียงความรู้สึก ณ บางขณะอารมณ์ให้เป็นเรื่องราวได้ อาจดูแอ็บสแตรก เซอร์เรียว หรือแม้แต่ใช้การเปรียบเทียบลอยๆไม่มีที่มาที่ไป ก็ขอให้เข้าใจเถิด ว่านี่แหละเป็น "บันทึกคนบ้า"
Writer
BETHNIA
Diary MDD Patient
อดีตนักเดินทาง ปัจจุบันเป็นบ้า และเขียนบันทึกอาการบ้าง ระบายอารมณ์บ้าง ก็เท่านั้น ปล. เป็นบ้าแต่ไม่กัดนะ!!!

Comments