เด็กหญิงในทุ่งหญ้าสีเขียว
      ทุกวันคืนฉันมักพบเด็กน้อยคนหนึ่งรออยู่ที่กระท่อมหลังน้อยเสมอ ทุกครั้งที่ฉันไปพบ เธอมักอยู่ในชุดกระโปรงสีขาวลายดอกไม้ พร้อมลิลลี่ ออฟ เดอะ วัลเลย์ช่อหนึ่งในมือ เมื่อฉันเข้าไปหา เธอมักจะยื่นดอกไม้ช่อนั้นให้ฉัน ฉันยังจำกลิ่นช่อดอกไม้และกลิ่นหญ้าเขียวในทุ่งดอกไม้หลังบ้านเธอได้ เพียงสูดกลิ่นก็รู้สึกกลับไปเป็นเด็กเช่นเดียวกับเธออีกครั้ง ฉันจำไม่ได้ว่าเรารู้จักกันมานานเท่าใดแล้ว รู้แต่เพียงว่าเวลาที่ฉันต้องการ เธอมักอยู่ตรงนั้น วันนี้เธอพาฉันไปยังทุ่งหญ้าหลังบ้าน ที่มีผ้าปูพร้อมของกินและหนังสือเล่มโปรดของเธอ เธอฉุดรั้งให้ฉันนั่งลง พร้อมรบเร้าให้อ่านหนังสือเล่มนั้นให้เธอฟัง ก่อนนอนเอกเขนกตามประสาของเธอไปพลาง นอนมองท้องฟ้าไปพลาง ทุกวันที่เวลาพาให้ฉันได้พบกับเธอ ฉันรู้สึกกลายเป็นดอกน้อยอายุ 10 ขวบอีกครั้ง เราเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของกันและกัน เธอมอบความเบิกบาน มอบความสดใส และทำให้ฉันไม่กลายเป็นผู้ใหญ่ที่ไร้หัวใจเกินไปแต่แล้ววันหนึ่งเด็กน้อยคนนั้นก็หายไป
      นั่นคือครั้งสุดท้ายที่ฉันพบเธอ ฉันอ่านอลิซอินวันเดอร์แลนด์จบในคืนก่อนหน้าพอดี ในเย็นอีกวันฉันก็หาเธอไม่พบ เรียกเท่าไหร่ก็ไม่เห็นเธอ ทุ่งหญ้าและกระท่อมหลังนั้นแห้งแล้งและร้างไร้ชีวิต ฉันตื่นตระหนก ทำอะไรไม่ถูก ท้องฟ้าที่เคยสดใสเสมอถูกแทนที่ด้วยฟ้าครึ้มฝนมืดมนที่สุดเท่าที่เคยพบ ไม่อาจพบ หาเธอไม่พบอีกเลย
     ฉันกลับมาอาศัยอยู่ในโลกของผู้ใหญ่อีกครั้ง คราวนี้มันทุกข์ระทมกว่าเดิมอยู่มากโข เด็กน้อยผู้มอบความสดใสให้กับฉันมาเสมอไม่อยู่อีกแล้ว หลายครั้งหลายหนผู้คนต่างบอกให้ฉันเติบโต เลิกไร้เดียงสา เลิกทำตัวเป็นเด็กเสียที ไม่หรอก การมีเด็กคนนั้นอยู่ด้วยไม่ได้ทำให้ฉันอ่อนแอเหลาะแหละ หากแต่ทำให้ฉันเป็นคนที่ยังเป็นคนอยู่ต่างหาก คนที่มีสิ่งนั้นอยู่ภายในใจอันแห้งเหี่ยว 
ความสดใสและความหวังที่อยากจะมีชีวิต      ฉันไม่มั่นใจว่าเธอจะกลับมาไหม ไม่มั่นใจว่าอีกนานแค่ไหน ความสดใสเหล่านั้นจะกลับมาแทนที่หญิงสาวที่มีแต่ฝนพรำในใจฉันสักที ฉันรอคอย และยังคงรอคอย 

หวังว่าจะได้พบกันอีก
SHARE
Writer
MITCH
*:・゚◡̈
“คนอื่นอาจเก็บงำคุณไว้ในบทเพลง เนื้อร้อง หรือท่วงทำนองอันแผ่วเบา แต่ฉันจะกักขังคุณไว้ด้วยตัวบรรจงระหว่างบรรทัด”

Comments