เรื่องสั้นอบอุ่นหัวใจ : MIA

“หนาวจัง”
.
ชายหนุ่มรำพึงกับตัวเอง วางตะกร้าไม้ลงกับพื้น ถอนหายใจยาว ปรากฏไอน้ำพุ่งทะลักอออกมาตามลมหายใจที่พ่นยาวออกไปอากาศเย็น...เย็นจริงๆ เขาทอดกาย หมายใจจะนั่งพักหลบความวุ่นวายในที่ที่เขาจากมา ขอเพียงแค่เวลาสักครึ่งชั่วโมง ในการชงกาแฟร้อนๆ สูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกสักหน่อย แล้วก็คงจะกลับไปทำงานต่อ
.
เบื้องหน้าของเขาเป็นสวนสาธารณะขนาดใหญ่ มีแอ่งน้ำ และถัดไกลออกไปเป็นการเฉลิมฉลองในงานขึ้นปีใหม่ แสงไฟจากเทศกาลรื่นเริง เสียงเพลง และอากาศเย็นๆทำให้ใจเขาเบาลง กวาดสายตาไปเรื่อยก็พลันพบกับหญิงสาวในชุดสีชมพู นั่งอยู่บนเก้าอี้สนามตัวน้อย กอดตัวเองแน่น เฝ้ามองสีสันพราวตาตรงหน้า ราวกับเด็กตัวเล็กที่สุดในกลุ่ม ผู้หวาดกลัวการเล่นกับเด็กอื่น เธอคงอยากเล่นด้วย แต่ถ้าเข้าไป ก็กลัวจะโดนกลั่นแกล้ง เลยทำได้เพียงแค่เฝ้ามองความสนุกอยู่ห่างๆ ตรงนี้เป็นแน่
.
หายใจเข้า ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าอากาศเย็น....หากมีเครื่องดื่มร้อนๆในมือเธอก็น่าจะดี !
.
ไวเท่าความคิด เขาก้มหน้าลงควานหาของในตะกร้าหวายสาน มรดกชิ้นสุดท้ายจากคุณยายของเขา สิ่งที่เขาเตรียมมาคือเพียงชุดเมล็ดกาแฟ กระบอกเก็บอุณหภูมิ และของจุกจิก กำลังคิดว่าจะชงกาแฟให้เธอ แต่ก็พลันพบเจอกับซองผงโกโก้ดัช ที่บรรจุอยู่ในซองสูญญากาศอย่างดี ที่เพียงทำไว้เผื่อเปลี่ยนอรรถรสจากกาแฟเป็นบางครั้งคราว
.
เขาเพียงแต่ยิ้มบาง แกะซองออกแล้วเทลงบนแก้วมัคสีขาวสะอาด เทน้ำร้อนจากกระบอกเก็บอุณหภูมิที่เตรียมมา ทันทีที่เหล่าน้ำร้อนสัมผัสกับอากาศภายนอก ก็เกิดการควบแน่นเป็นหยดน้ำเล็กๆตามปฏิกิริยาทางวิทยาศาสตร์ เขาเทไปจนอยู่ในประมาณที่พอดี ตัดด้วยน้ำตาลทรายปลายช้อนเล็กน้อย เพื่อไม่ให้รู้สึกขมเข้มมากจนเกินไป แล้วจึงใช้ช้อนบรรจงคนอย่างตั้งใจ ช้า และสม่ำเสมอ เพื่อให้ลิ้นผู้ดื่มสัมผัสกับความสากกร้าน อันเกิดจากการคนไม่ละเอียดให้น้อยที่สุด....แน่นอน เพราะเขาเป็นคนละเอียดนั่นเอง
.
ใช้เวลาคนไม่นาน จนแก้วจากที่ร้อนเริ่มคลายอุณหภูมิลง เห็นว่าละเอียดได้ที่ ชายหนุ่มจึงเก็บอุปกรณ์ หิ้วตะกร้า ถือแก้วโกโก้ร้อน แล้วจึงตรงรี่ไปยังผู้นั่งอยู่ก่อน กระแอมแผ่วเบาเพื่อเปิดฉากความสนใจ
.
ได้ผล !
.
ผู้ถูกเรียกหันมา สบตาเข้ากับชายหนุ่ม เขาส่งยิ้ม เธอเพียงแต่หรุบตาลงมองโกโก้ร้อนในมือ สลับกับมองหน้าชายแปลกหน้า ไอร้อนส่งกลิ่นหอมกรุ่นจากโกโก้ยี่ห้อดี และกรรมวิธีการชงที่ละเอียด สำคัญที่สุดคือแววตาประกายบ่งบอกถึงความตั้งใจ ทำให้เธอไม่อาจปฏิเสธไมตรีที่ชายแปลกหน้าหยิบยื่นให้ได้เลย หญิงสาวเพียงแต่ส่งยิ้มบาง ตัดสินใจปลดหูฟังอินเอียร์เส้นสีเขียวแสบตาออก กล่าวขอบคุณเบาๆแล้วเอื้อมมือไปรับแก้วโกโก้ร้อน ประคองสัมผัสความอบอุ่นในวันที่อากาศแสนหนาว ราวกับไม่ต้องการให้มันจางหายไป สูดกลิ่นหอมจรรโลงใจ ตามท้ายด้วยการจิบบางๆ ทันทีที่เครื่องดื่มร้อนสัมผัสกับลิ้น ความอบอุ่นจากข้างนอก ก็แผ่ซ่านไปถึงหัวใจ
.
“ขอบคุณนะคะสำหรับโกโก้ ฉันชอบโกโก้มากเลย”
.
ได้พูดแล้ว หญิงสาวก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ‘มือชง’ เองก็ฉีกยิ้มกว้าง ถือวิสาสะนั่งขัดสมาธิลงกับพื้นข้างๆหญิงสาว วางตะกร้าคั่นกลางระหว่างเขาและเธอไว้ ดวงตาสีน้ำตาลกลม จ้องมองไปยังตะกร้าหวายสาน ในแววตาปรากฏคำถาม
.
“อะไรเหรอคะ?”
.
“คุณมีโกโก้ร้อนแล้ว ผมก็ขอเป็นกาแฟบ้างสิครับ”
.
ว่าพลางชูกระบอกเครื่องบดเรียวยาว เมล็ดกาแฟในซองสีดำ กรวยกระดาษพร้อมหวดกรองแบบไม้ไผ่ และแก้วพลาสติคสีขาวใบโตขึ้นมาชูแล้ววางทีละอย่าง ละอย่าง เทเมล็ดกาแฟลงเครื่องบด ปิดฝาแล้วหมุนไปเรื่อยๆ ระหว่างที่มองอิริยาบถของเขา เธอจิบเครื่องดื่มอีกนิด ซึมซับความอุ่น รสเข้มและตามท้ายด้วยปลายหวานจากน้ำตาลทราย เป็นรสโกโก้ที่เธอโปรดปรานที่สุด
.
“ขอบคุณจากใจจริงค่ะ”
.
ร่างเล็กกว่าเพียงแต่ยิ้มรับคำขอบคุณ บดกาแฟจวนจะได้ที่แล้ว จึงจัดแจงแก้วพลาสติคตั้งไว้ ครอบตามด้วยหวดกาแฟ และกระดาษกรอง
..
“ดริป?”
.
หญิงสาวเอ่ยถามเบาๆ ผู้ตอบยิ้มกว้าง ยักคิ้วข้างเดียวแทนคำตอบอย่างว่าง่าย จากนั้นเปิดฝากระบอกเก็บอุณหภูมิ ราดน้ำเล็กน้อยลงบนกรวยกระดาษให้กรวดพอชุ่มน้ำ เปิดฝาเครื่องบดกาแฟออก ส่งกลิ่นหอมละมุนจนเธอต้องหายใจเข้าลึกๆ สูดเอากลิ่นหอมของกาแฟ และอากาศเย็นเข้าปอดไปด้วย ชายหนุ่มยังคงยิ้มกว้างกับกริยาไร้เดียงสาของเธอ
.
“คุณรู้มั้ยครับ ว่ากาแฟ ถูกเรียกอีกอย่างว่าอะไร?”
.
“คอฟฟี่ ?”
.
เธอตอบสั้น เขาหลุดหัวเราะออกมา แล้วจึงตอบ
.
“ผลไม้ปีศาจครับ”
.
คิ้วเรียวบางขมวดเข้าหากันด้วยความฉงน ในแววสาสีน้ำตาลคู่สวยปรากฏแววสงสัย
.
“ทำไมล่ะคะ?”
.
“เรื่องมันยาวนะคุณ คุณอยากจะฟังจริงๆเหรอ?”
.
ชายหนุ่มตอบคำถามด้วยคำถาม ซึ่งคู่สนทนาพยักหน้า แววตาเปลี่ยนเป็นประกาย เขาหัวเราะ แล้วเทเมล็ดกาแฟบดละเอียดลงบนกรวยกรองที่เปียก แล้วบรรจงราดน้ำร้อนลงไปรอบ จนท่วมเมล็ดกาแฟบดที่แทบจะกลายเป็นทรายสีน้ำตาลเข้ม ทิ้งไว้ให้มันหยดตัวลงกับแก้วพลาสติคซึ่งเป็นภาชนะ แล้วพูดเฉลยความสงสัย
.
“สมัยก่อน ที่เอธิโอเปีย มีเด็กเลี้ยงแพะคนหนึ่ง วันหนึ่ง เขาสังเกตว่ามีแพะตัวหนึ่งที่กระโดดโลดเต้นอย่างประหลาด แถมร้องเสียงดัง หลังจากเคี้ยวเบอร์รี่สีแดงสดในพุ่มไม้ใกล้ๆ เขาเลยเก็บเมล็ดขอองมันไปมอบให้แก่พระใกล้บ้าน พร้อมกับเล่าถึงความประหลาดของผลไม้ตัวนี้ พระก็ได้แต่อุทานว่า 'ผลไม้ปีศาจ' แล้วขว้างลงกองไฟ แต่เผาไหม้ไป ควันในกองไฟกลับมีกลิ่นหอมประหลาด พอกองไฟดับลง พวกพระก็เกิดไอเดียขึ้นมา ว่าอยากให้ลองเอาผลไม้เผานี้ไปดองกับเหล้าในโหล.....จากนั้นก็อย่างว่า”
.
เขาหยุดบทสนทนาไว้ แล้วรินน้ำร้อนต่อช้าๆ พูดไปพลาง
.
“ดีด ดีดกันทั้งวัด สวดมนต์ข้ามคืนสบายๆ ก็เลยกลายเป็นที่นิยมทางศาสนา แล้วก็ขยายความนิยมไปเรื่อยๆ คนธรรมดาก็เข้าถึง แล้วปรับปรุง เปลี่ยนแปลงสูตรไปเรื่อยๆ จนถึงทุกวันนี้นี่ล่ะครับ”
.
อยากจะขำ แต่ก็ไม่แน่ใจว่าคนพูดจะจริงจังอยู่รึเปล่า ผู้ฟังจึงเพียงพยักหน้า คราง ‘อืม’ เบาๆในลำคอ
.
กาแฟเสร็จแล้ว เขายิ้มยิงฟันกว้าง หยิบหวดไม้ไผ่สาน และกรองกาแฟออก ปิดฝาแก้วพลาสติคด้วยฝาสีขาวที่มีเดือยเล็กๆ ยื่นออกมาสำหรับการจิบ นั่งมองแสงไฟจากงานเทศกาลที่เปล่งแสงสีสวยแข่งกับแสงตะวัน มองไปแสนไกลแล้วถอนหายใจออกมาแช่มช้า เอ่ยเบาๆกับเธอ
.
“เรื่องโกโก้ ชอบก็ดีแล้วครับ ผมดีใจที่คุณชอบมัน”
.
คนได้ยินยิ้มกว้าง มองไปยังพื้นที่งานเทศกาลบ้าง มีเพลงชาติฤดูหนาวอย่าง ‘Last Christmas’ ลอยมาจางๆ แก้วโกโก้ยังคงความอุ่น เธอจิบมันอีกครั้งแล้วพูดต่อ
.
“อากาศแบบนี้ ได้เจ้านี่มาช่วยเอาไว้ก็รู้สึกดีขึ้นเยอะเลยค่ะ”
.
ได้ยินแล้วคล้ายกับใจหวิว เขาก็ยกกาแฟดริปขึ้นจิบบาง ซึมซาบรสขมปร่า และตามด้วยกลิ่นหอมดอกมะลิจางๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของ ‘ผลใม้ปีศาจ’คั่วอ่อน เมด อิน เอธิโอเปีย กลิ่นเฉพาะตัวที่เจือไปด้วยกลิ่นดอกมะลิ ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายทุกครั้งที่ชงมันดื่ม หลากหลายอารมณ์ปั่นป่วนอยู่ข้างใน การได้รับประโยคแย่ๆ สารพิษจากที่ทำงาน ปะปนไปกับเก็บความพองโตของหัวใจที่ฟังคำพูดแสนจะมีค่า คำของเธอ ราวกับน้ำสะอาดที่ไหลมาชะล้างคราบสกปรกให้หายไปสิ้น สูดหายใจเข้า ถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะสบตากับหญิงสาว ยิ้มกว้าง ตอบด้วยทั้งหมดของหัวใจ
.
“ผมดีใจที่ได้ยินประโยคนี้ เป็นคำพูดที่ดีที่สุดในวันนี้เลยครับ”
.
เมื่อเขาพูด นั่นคือความจริงทั้งหมดของเขา ทั้งสองต่างเงียบไปสักครู่ แต่หญิงสาวก็พูดต่อไม่ให้มันเงียบจนเกินไป
.
“ทำไมถึงชอบแบล๊ค คอฟฟี่ (กาแฟดำ) เหรอคะ?”
.
ชายหนุ่มฟังแล้วยิ้มออกมาออีกเล็กน้อย ดวงตาสีเหล็กสบเข้ากับตาสีน้ำตาลคู่สวย ที่คล้ายกับจะใส่คอนแทคเลนส์ แต่พอมองให้ลึก สำรวจลงไป ก็ปรากฏว่าเป็นดวงตาธรรมชาติ...ธรรมชาติประทานสิ่งที่สวยที่สุดให้แก่เธอจริงๆ
.
“แล้วทำไมคุณไม่ชอบล่ะ?”
.
ตอบคำถามด้วยคำถามอีกแล้ว.... ผู้เอ่ยถามขมวดคิ้ว หน้าเริ่มเง้าเข้าหากัน เรียกเสียงหัวเราะจากชายหนุ่มอีกครั้ง เขารีบโอ๋แล้วตอบทันที
.
“คุณว่ามันขมใช่มั้ย?”
.
เธอพยักหน้าอย่างว่าง่าย
.
“คุณอาจว่าความขมอาจเป็นรสของกาแฟ แต่จริงๆแล้วมันเป็นรสชาติของชีวิตผู้ใหญ่ด้วย ความขมจากกาแฟ มันเบาบางลง ถ้าเทียบกับรสชาติชีวิตที่ผมได้เจอ อย่างน้อยเราก็ยังเลือกเมล็ดกาแฟได้ ว่ามันจะขมแบบไหน” 
 
ยกเจ้าเครื่องดื่ม ‘ผลไม้ปีศาจ’ ขึ้นจิบ แล้วว่าต่อ

“แต่รสชาติชีวิต เราเลือกอะไรให้เกิด หรือไม่เกิดขึ้นไม่ได้เลย เห็นมั้ยครับ ว่ากาแฟยังดีกว่าเป็นไหนๆ” 
 
คล้ายกับเวลาของเขาและเธอได้หยุดลง ทั้งคู่ต่างซึมซับกับเครื่องดื่มก้นแก้วตรงหน้ามีบทสนทนาเรื่อยเปื่อยดำเนินขึ้นเล็กน้อยเพื่อทำลายความเงียบ แสงตะวันเริ่มอ่อนกล้าลง...ใกล้จะได้เวลาที่เขาจะต้องไป

“ผมจะต้องไปแล้วล่ะครับ”

พูดจบเขากระดกกาแฟดำชืดจนหมดแก้ว แววตาผู้ฟังปรากฏแววตระหนกออกมาเล็กน้อย อยากจะลองเอ่ยให้นั่งด้วยกันต่ออีกสักหน่อย แต่ก็ข่มไว้เพราะเหมือนชายหนุ่มจะพูดบางอย่าง

“ยินดีที่ได้พบคุณครับ”

เธอถอนหายใจแผ่วเบา เก็บซ่อนความรู้สึกทุกอย่างไว้ ยิ้มน้อยๆออกมาแล้วตอบกลับเช่นกัน

“ฉันก็ดีใจค่ะ ที่ได้พบกับคุณ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

“ครับผม ด้วยความยินดีอย่างยิ่งครับ”

เขานั่งสำรวจทุกสิ่งรอบตัวว่ามีอะไรตกหล่น เมื่อไม่มี จึงลุกขึ้นนั่งยองๆ ประสานสายตากับหญิงสาว ร่างบางคล้ายจะเริ่มสั่นสะท้านจากความเย็นของอากาศ แสงแดดกำลังลับขอบฟ้าไปแล้ว เครื่องดื่มหมดแล้ว เวลากำลังจะหมดแล้วเช่นกัน

“อากาศหนาวนะครับ ถ้าจะนั่งต่อ.... ถ้าไม่รังเกียจ”

เขาเอ่ยขึ้น ไม่รอคำพูดใด ชายหนุ่มถอดเสื้อแจ๊กเก๊ตสีกรมฯเข้มออก แล้วบรรจงสวมเข้ากับหัวไหล่ทั้งสอง บรรจงกระซิบถ้อยคำข้างหูอย่างแผ่วเบา สูดกลิ่นน้ำหอมจางๆจากไรผมของหล่อน ส่งยิ้ม กล่าวคำลาแล้วเดินออกมา

ดวงตาสีน้ำตาลทอดมองแผ่นหลังแกร่งที่มีกล้ามเนื้อถูกซ่อนอยู่ในเสื้อคอมเพรชชั่น(รัดกล้ามเนื้อ)สีดำบางนั้น จ้องมองจนกระทั่งเขาลับตาไป ด้วยแววตาที่ยากจะอธิบาย, โกโก้ร้อนที่ได้รับจากเขา ในวันที่อากาศหนาวจับใจ รวมถึงบทสนทนาลื่นไหน ที่คล้ายกับว่าเขาและเธอเคยเจอกันมาก่อนเมื่อนานแสนนาน แม้มันจะเป็นสิ่งที่ดูเรียบง่าย แต่ทว่าดีต่อกายและใจที่เหน็บหนาวจริงๆ เธอหันกลับมากระชับเสื้อตัวหนาให้แนบกับกายให้มากที่สุด ตามองแสงไฟจากงานเทศกาล แต่เพียงไม่กี่อึดใจ เสียงระเบิดจากที่ไกลๆดังขึ้น แสงไฟทั้งหมดพลันดับวูบลง อาจจะเกิดจากไฟฟ้ามีปัญหาก็ได้ ณ.ที่แห่งนั้นจึงมีเพียงเธอและความมืดของยามราตรีเท่านั้น จิบโกโก้เย็นที่เหลือ บังเอิญเห็นประกายแสงสีเงินพุ่งพาดผ่านบนท้องฟ้า

ไวเท่าความคิด ร่างบางก้มหน้าลงอธิษฐานต่อหน้าดาวตก ขอให้เธอและเขาได้พบกันอีกสักครั้ง เพื่อจะได้ตอบแทนความอบอุ่นที่เขามอบให้เธอในครั้งนี้บ้าง

อธิษฐานเสร็จ เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เสียงเครื่องปั่นไฟทำงานดังกระหึ่มจากลานจัดงาน ไออุ่นจากเสื้อกันหนาวตัวหนา กลิ่นครีมอาบน้ำ กับน้ำหอมแบบสปอร์ต เคล้ากับกลิ่นกาแฟที่ติดบนเสื้อตัวใหม่ ทำให้เธออยากนั่งอยู่ที่นี่เพื่อสูดกลิ่นกายของเขาต่ออีกสักพัก ก่อนจะครุ่นคิดถึงคำที่เขากระซิบบอกเอาไว้ ก่อนที่จะจากกัน

“ผมทำงานร้านกาแฟสีขาว ตรงหัวมุมถนนจัตุรัสเมือง ถ้าคุณอยากคืนเสื้อ หรืออยากดื่มโกโก้ร้อนอีก เชิญแวะได้ทุกเวลาเลยครับ”

แค่คิด ริมฝีปากอวบอิ่มก็ผุดรอยยิ้มน้อยๆออกมา เธอคงจะต้องไปหาเขาในสักวันแล้วล่ะ ! 

ขอบคุณความรู้เรื่องเครื่องดื่มโกโก้จากพี่แนน มา ณ.ที่นี้ครับ 
SHARE
Writer
Stormwind
Villain's Leader
เป็นเพียงชายคนหนึ่ง ที่พูดน้อย...ด้อยคำหวาน

Comments