ความรู้สึกผ่านควันบุหรี่
‘ดูดหรี่กัน’

เป็นฉันที่เอ่ยปากชวนเธอเสมอ บางครั้งฉันไม่รู้สึกเครียดอะไรหรอก เป็นเพียงข้ออ้างที่จะได้เจอเธอและอยู่กับเธอให้นานที่สุดเท่านั้น..

เธอกับฉันในปีนี้ไม่ค่อยมีโอกาสได้เจอกันเท่าไหร่ ถ้านับเวลาเรียนคงได้เจอหน้ากันเพียงแค่วันเดียว

โปรเจคเราก็แยกกันทำ มีบางโอกาสที่จะมามหาลัย’ตรงวันกัน แต่ก็แยกกันทำคนละที่ จุดประสงค์ที่มาเพราะเราต่างก็ต้องทำงาน สิ่งเดียวที่ฉันจะเจอเธอได้คงมีแค่ทักไลน์ไปหาเธอและชวนสูบบุหรี่

เมื่อมีเธออยู่ฉันมักจะละเมียดละไมค่อยๆสูบเสมอ พยายามให้มันหมดช้าที่สุด เพื่อที่จะได้คุย ได้นั่งอยู่ด้วยนานๆ

มันเป็นอีกช่วงเวลานึงที่เราต่างผลัดกันเล่าว่าวันนี้ทำอะไร เจออะไรมาบ้าง มีอะไรใหม่ๆที่น่าสนใจ

แต่ไม่นานบุหรี่ก็สุดมวนและดับลง ต้องแยกกันอีกแล้วหรอฉันคิดในใจอย่างนี้เสมอ

‘อีกตัวไหม’

เป็นฉันอีกครั้งที่เอ่ยปากชวน 

‘ไม่หรอ.. งั้นฉันขออีกตัว อยู่เป็นเพื่อนกันก่อนสิ’

เธอมักจะทำทีท่าบ่นฉัน แต่ก็ยอมมานั่งข้างฉันอยู่ดี 

แต่ก็นะมันก็เป็นอีกแค่ช่วงระยะเวลาสั้นๆที่ฉันพยายามยื้อเอาไว้

‘ก่อนกลับดูดไหม จะกลับเมื่อไหร่ไลน์บอกหน่อยสิ’

‘วันนี้พอแล้วเหรอ ไม่เป็นไร..กลับบ้านปลอดภัยนะ’

อยากให้อยู่ต่ออีกสักนิดจังก็ทำแต่เพียงคิดในใจ สุดท้ายถึงเธอจะอยู่หรือไม่อยู่ฉันก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด ค่อยๆพ่นควันออกมา มองดูควันพวกนั้นแล้วนั่งคิดถึงเรื่องเธอในใจ

เมื่อก่อนก็ไม่รู้สึกอะไร ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่ฉันรู้สึกอยากอยู่กับเธอ เกิดขึ้นบ่อยเสียจนกลัวใจตัวเอง

และเลือกที่จะทำร้ายตัวเองเป็นขออ้างของการที่จะได้พบเธอ..

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ..

SHARE
Writer
Jbpy
Daydreamer
มนุษย์คิดมากที่ทำเหมือนปล่อยวางได้

Comments