Him
ท้องฟ้าสีทึบ , เม็ดฝนที่แตะบนต้นแขน
ทุกองค์ประกอบของวันนี้ มันเหมือนกับยีหน้าฉันซ้ำๆ
น้ำตาของฉันอาจจะปนกับเม็ดฝนในบางครั้งที่ฉันเสียใจ
แต่ครั้งนี้ ฉันแทบไม่มีน้ำตา
 ไม่มีเลยซักนิดกับความรักที่ไม่สมหวัง
ฉันแค่ใจสลาย คงจะดีแล้วที่เป็นแบบนี้

มันยังไม่ทันเริ่ม
แต่มันก็กลับจบ

และเขาก็ยังคงเป็นเขา
 , ผู้ที่ไม่เคยรับรู้ถึงการมีอยู่ของฉัน
ฉันเคยโคจรเฉียดกับพระอาทิตย์ดวงใหญ่
 เขารับรู้ถึงการมีอยู่ของฉัน
แต่ก็ไม่อาจรับรู้ความรู้สึกที่มี
ฉันสร้างความรู้สึกเหล่านั้นขึ้นมาและจบไปอย่างเงียบๆ
เป็นความเงียบที่มีแค่ฉันและเพื่อนที่รับรู้ถึงการมีอยู่

ฉันคงเลือกที่จะเดินผ่านไป , 
ราวกับฉันคนเมื่อเช้าที่หลงรักเขาอย่างสุดหัวใจ มันแตกต่างฉันตอนนี้อย่างสิ้นเชิง ฉันในตอนนี้สิ้นหวัง รอยยิ้มที่ไร้ความสุขแต่งเติม ตอนนี้ฉันเริ่มที่จะด้านชากับความรู้สึก อาจจะคิดกับเขาเป็นแค่เพื่อนเหมือนตอนแรก

และมันคงจะดีขึ้น
ฉันคงกลับไปเป็นเพื่อนจริงๆของเขาได้เหมือนเดิม
และขอให้เขาสมหวังกับความรักอันแสนสุข
ให้สมกับที่ฉันตามหามันมาตลอด , แต่ไม่เคยได้สัมผัส

SHARE
Written in this book
Chapter III

Comments