"BEER"
เรื่อง “ความรัก” ในชีวิตที่ผ่านมาของฉันมีความรักเพียงสองอย่างคือ “รักตัวเอง” และ “ครอบครัว” เป็นรักที่มีแค่นี้และใส่ใจมันมาตลอดเลย ฉันเลยเป็นคนไม่คาดหวังกับสิ่งที่เรียกว่า “คนรัก” สักเท่าใดนัก

ตัวฉันก็เป็นของฉันปกติที่ขี้รำคาญ ไม่ชอบความวุ่นวาย ไม่ชอบวุ่นวายกับใคร อยู่แบบนี้มาหลายปีก็ไม่เห็นจะมีคนเข้ามาทำให้หัวใจได้ทำงาน ทุกวันผ่านไปตื่นนอน ทำงาน ทำงานอดิเรก แล้วก็นอน ชีวิตค่อนข้างน่าเบื่อพอสมควรในสายตาคนทั่วไป แต่มันก็ดำเนินไปมายาวนาน ออกเดินทางหาประสบการณ์และแรงบันดาลใจใหม่ได้บ้างก็ช่วงหยุดยาว อยากไปไหนก็ไป อยากทำอะไรก็ทำ ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง มีอิสระในการใช้ชีวิต มันก็ราบรื่นมีความสุขดี

วันหนึ่งมีคนคนนึงเดินเข้ามาในชีวิตของฉัน มาในรูปแบบที่หลายคนอาจคาดไม่ถึงเลยก็ได้ เขาเป็นคนเอาแต่ใจ ใจร้อน ขี้หงุดหงิด โมโหง่าย หึงหวงแรง อารมณ์แปรปรวนเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เป็นคนประสาทคนหนึ่ง อ้าว! อ่านถึงตรงนี้ทุกคนอาจจะงงว่าแล้วอะไรทำให้ฉันมารักเขาได้ล่ะ ชีวิตของคนเรามันเป็นสีเทาเสมอนะในความคิดของฉัน อยู่ที่ว่าเราจะเปิดใจยอมรับและปรับเปลี่ยนให้ตัวเราเองอยู่กับมันได้อย่างมีความสุขขนาดไหนต่างหาก ใช่…เขาอาจจะมีด้านที่ไม่พึงประสงค์ของใครหลายคน แต่เขาน่ะ…

ในวันที่ฉันเครียด เขาคอยฟังคำบ่นอะไรของฉันก็ไม่รู้
ในวันที่ฉันไม่มีความมั่นใจในตัวเอง เขาคอยเป็นกำลังใจให้
ในวันที่ฉันอ่อนล้า เขามีอ้อมกอดให้ฉันตลอด
ในวันที่ฉันเศร้า เขามีถ้อยคำที่ทำให้ฉันยิ้มได้เสมอ
ในวันที่ฉันเต็มไปด้วยพลังงานลบ เขามีพลังงานบวกให้
เขาเป็นเขาแบบนี้ คุณว่า “น่ารัก” ไหมล่ะ น่ารัก ที่แปลว่า ทำให้อยากจะรักและคุ้มค่าที่จะรักน่ะ
เขาเป็นตัวของเขา ไม่ปรุงแต่ง ไม่แต่งแต้ม เป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่ทำให้หัวใจเต้นแรงเสมอเลย ตัวตนของเขาทำให้ฉันให้ใจเขาไป เขียนถึงตรงนี้…ฉันก็เผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัวอีกแล้ว

ความเป็นไปของฉันกับเขาน่ะมันเป็นความงุนงงและความประหลาดใจเสมอเมื่อย้อนคิดกลับไป เขาเดินทางเข้ามากัดกร่อนหัวใจฉันทีละนิด สม่ำเสมอในทุกวัน จนหัวใจมันเสียสมดุล หัวใจที่ไม่ได้เปิดรับใครมานานก็เปิดออกไม่รู้ตัว เขาเข้ามาทำให้ฉันได้ใช้คำว่า “รัก” คำนี้ รักเขาตั้งแต่เมื่อไหร่? ฉันตอบไม่ได้หรอก คงเป็นความรู้สึกดีที่ก่อตัวขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัวมั้ง แต่มันเริ่มชัดเจนมากตอนที่ฉันรู้สึกว่าจะเสียเขาไป
ขอบคุณที่ทำให้หัวใจมันได้ทำงานบ้าง
ขอบคุณที่เข้ามาเป็นคนที่ดีต่อใจ
ขอบคุณที่เข้ามาเติมเต็มในส่วนที่ขาดหาย
ขอบคุณที่ทำให้ยิ้มและหัวเราะได้เสมอ
ขอบคุณสำหรับความสุขและความสบายใจ
ขอบคุณที่เข้ามาทำให้ได้ใช้คำว่า “รัก” ในฐานะคนรัก
ขอบคุณกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้ผู้หญิงคนนี้
ไม่ว่าจะเป็นความบังเอิญหรือตั้งใจ…ขอบคุณที่เข้ามานะ  
แต่กับความสัมพันธ์ เราจะคาดหวังให้มันดีสมบูรณ์เลยคงเป็นไปไม่ได้ ระยะหลังระหว่างเราเริ่มเกิดสิ่งที่เรียกว่า “ความไม่เข้าใจ” และเริ่มทะเลาะกันบ่อยครั้ง ความถี่ของมันมากขึ้นทุกวัน หัวใจที่เคยเข้มแข็งของฉันมันเริ่มเปราะบาง 
“ความกลัว” ก็เริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้นตามความรู้สึก “รัก” ที่มากขึ้น...กลัวเธอจะไป
ทุกวันเริ่มเกิดคำถามขึ้นมาในหัวของฉัน “วันนี้เราจะทะเลาะกันอีกมั้ย?”, “ฉันจะถนอมมันให้มันอยู่กับฉันเรื่อย ๆ ได้ยังไง ให้เขาอยู่ในรูปแบบที่เต็มใจอยู่ ไม่ได้ทนฝืน” , "การหาจุดที่มันพอดีสำหรับเราสองคน"
 
“ทำอะไรอยู่, คุยกับใคร” ประโยคสนทนาเริ่มกลายเป็น “ความระแวง” ที่ไม่รู้ก่อตัวในความคิดของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ มันทำให้ฉันได้ย้อนกลับมาคิดว่า ฉันละเลยหรือทำอะไรพลาดไปกับความสัมพันธ์ของเราหรือเปล่า แต่สิ่งที่ฉันบอกกับเขาได้ก็เป็นเพียง “ฉันมีแค่เขานะ” ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถบังคับความคิดใครได้ อาจเพราะฉันเป็นคนแสดงออกทางความรู้สึกไม่เก่ง ติดอยู่กับสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ตรงหน้า จนบางทีอาจเป็นฉันเองก็ได้ที่เป็นคนทำให้ความสัมพันธ์ของเราเป็นแบบนี้ ฉันไม่นึกโทษเขาเลยนะ

เขาบอกกับฉันว่า 
"ต่อให้เรารู้ใจกันแค่ไหน แต่ถ้าไม่ใส่ใจก็ไม่มีค่าอะไรเลย" 
"เราอยู่ตรงนี้เธอไม่เคยเห็น ความรัก ความใส่ใจ ทุกอย่างที่มีให้เธอไม่เคยรับรู้ รู้สึกกับมัน..."
"ในใจเธออะ จริง ๆ แล้วมีคนคนนี้หรือเปล่า" ...ฉันจุกไปหมดเลยนะ เขาเข้าใจว่าฉันเป็นแบบนั้นหรอ? เจ็บ เจ็บมากเลย. 
 
ในบางครั้งที่ฉันนิ่งเงียบไป เพราะฉันคิดว่ามันอาจจะทำให้เขาได้อยู่กับตัวเองบ้าง เผื่อจะใจเย็นลง เหมือนที่ฉันเย็นลง แต่ฉันคิดผิด มันทำให้อารมณ์ของเขาทวีความรุนแรงเรื่อย ๆ จนเกือบไปถึงจุดที่แตกหักหลายครั้ง เขาเหมือนพระอาทิตย์จริง ๆ นะ...อบอุ่นมากแต่ก็สามารถแผดเผาทุกอย่างเสมอเลยเหมือนกัน จนฉันจุกในอกไปหมดแต่ฉันก็ไม่เคยมีความคิดที่จะเดินออกไปจากเขาสักที ฉันดูรั้นมากไปหรือเปล่า? ถ้าฉันไม่รู้สึก คงไม่มานั่งง้อและมานั่งตบตีกับเขาแบบนี้

ขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างเลยนะ แต่ที่ผ่านมาจนถึงวันนี้ตอนนี้ ความรู้สึกที่ให้ไปอยากให้คุณรับรู้นะว่ามันคือ “ความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริง” ตั้งแต่วันแรกที่รักจนถึงตอนนี้ความรู้สึกที่มีให้มันไม่เคยเปลี่ยนไปเลย นับวันยิ่งมีอิทธิพลต่อหัวใจ...ฉันไม่เคยคิดเผื่อใจกับความสัมพันธ์ของเราเลยนะ เพราะฉันไม่อยากมานั่งเสียใจทีหลังและเกิดความรู้สึกที่ว่า "ถ้าตอนนั้น..." คุณเป็นรักที่ฉันไม่อยากเสียมันไปเลยจริง ๆ ฉันพยายามรักษาและเต็มที่กับมันอย่างถึงที่สุดแล้ว
คนทางนี้คิดถึง...คิดถึงมาก
คนทางนี้รัก...รักด้วยใจที่มี 
ในวันนี้ฉันยอม...ยอมปล่อยคุณแล้วนะ ถ้าคุณอยากจะไป
ที่ไม่รั้งไว้แล้ว ไม่ใช่ว่าหมดความรู้สึกที่มี แต่มันรู้สึกกับคุณมากเลยนะ 
"รัก" คำนี้คำเดียว ไม่อยากให้เหนื่อยหรือเจ็บปวดอะไรเลย
ให้ฉันเป็นคนที่อยู่ตรงนี้เหมือนเดิมเถอะนะ :) 
ใจฉัน ฉันไม่เอาคืนหรอก. เดี๋ยวคงดีแหละ 

ถ้าคุณจะไปขอให้คุณหนักแน่น...ให้คุณคิดถึงความรู้สึกของคุณเองจริง ๆ 
ถ้าวันนี้คุณจะปล่อยมือจากกันไปจริง ๆ มาบอกกันสักคำนะ
ฉันจะได้ทำตัวถูกว่าฉันต้องไปยืนอยู่ตรงไหนที่จะไม่รบกวนคุณอีกน่ะ
และถ้าวันนี้คุณจะปล่อยมือจากกันไปจริง ๆ 
ขอให้คุณได้เจอคนที่รักคุณอย่างจริงใจนะ
ให้เขามีค่าและควรค่าพอให้คุณได้ใช้คำว่า “รัก” 
ฉันก็จะขอบคุณเขาคนนั้นมาก ๆ เลยเหมือนกัน. ^^

และถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ 
วันหนึ่งคุณก็คงย้ายไปอยู่ในความทรงจำของฉันแทนมั้ง
ความทรงจำที่ "หอม" ทุกครั้งที่ "หวน" กลับไปคิดถึงน่ะ

ขอบคุณนะ...คุณพระอาทิตย์
จาก...ทานตะวันดอกเดิม
SHARE

Comments