space (-ing)
หลายวันมานี้ มีแต่อารมณ์ จมอยู่ในห้วงความคิด ความกังวลใจ ถึงสิ่งที่ต้องทำ สิ่งที่อยากทำ สิ่งที่ควรทำ กระจัดกระจายเต็มไปหมด ถึงจะมีวิธีการมากมายที่บอกเราว่า เราควรจัดการตัวเองยังไง ให้พ้นจากความเครียด  เรารู้ดีทุกอย่าง แต่การมีความรู้ก็ไม่สำคัญเท่ากับการตระหนักรู้ เราควรรู้ตัวว่า เรากำลังเป็นยังไงอยู่ แล้วจะเอาความรู้ที่ได้มา มาใช้ยังไง โลกใบนี้มี How to เต็มไปหมด ที่พร้อมจะป้อนจะบอกเรา ว่าเราต้องทำอย่างไร


เราต้องทำยังไง ?
เราต้องทำอะไร ?




ไม่ — เปลี่ยนใหม่
ฉันลองเปลี่ยนคำถามที่ถามตัวเองใหม่

ตอนนี้กำลังเป็นยังไงอยู่?
เราอยากให้เป็นยังไง ?
เราสามารถทำอะไรได้บ้าง ?


ความรู้สึกของคำถามแบบแรกมันจี้เราให้หลังชนฝา แต่คำถามแบบใหม่มันช่วยให้เราเห็นสภาวการณ์ของตัวเราเอง เห็นปัญหาที่เกิด เห็นสิ่งที่ต้องทำ 



หลายวันมานี้ที่รู้สึกอารมณ์ไม่ดี หงุดหงิด
เพราะมีเรื่องที่กังวล เพราะมีงานต้องส่ง มีเรื่องที่ต้องทำ
มีเรื่องที่ต้องจัดการ มีเรื่องที่ต้องรับผิดชอบ มีเรื่องต้องตัดสินใจแต่ตัดสินใจไม่ได้ ( จริงๆ ฉันคงกลัวที่จะตัดสินใจ — โดยเฉพาะตัดสินใจเพื่อตัวเราเอง )

ก็อาจจะดูเหมือนดี เป็นคนมีความรับผิดชอบ
แต่เหมือนข้างในตัวเราจะตายเอา ;

พอรู้สึกว่่า ไม่ไหวแล้ว!
ฉันทิ้งทุกอย่าง อาบน้ำ
(แม่บอกว่า อาบน้ำแล้วทุกอย่างจะดีเอง)
อาบน้ำเสร็จแล้วก็ล้มตัวลงนอน
 — เทอาหารให้แมว แล้วทิ้งทุกอย่างไว้
เปิด sleep mode แล้วปล่อยทุกอย่างให้ลอยคว้าง

ไม่จัดการอะไร
ไม่รับมืออะไร
ไม่ทำอะไรทั้งนั้น
ขอแค่ความเงียบ

ฉันล้มตัวลงบนที่นอน หลับตา แล้วแค่หายใจ หายใจเท่านั้นแหละ — สมองที่ถูกปั่นจนหมุนติ้ว ค่อยๆ ชะลอตัวลง 

อา ไม่ได้ปิดสวิซต์ตัวเองมานานเท่าไหร่แล้วเนี่ย ;

ค่อยๆ มองดู สิ่งที่ต้องทำ ว่ามีอะไรบ้าง
ค่อยๆ ลำดับ ถ้างั้นตอนนี้สิ่งที่ต้องการที่สุดคือ — พัก

พักแล้วลุกขึ้นมาใหม่
ประมาณ 30-40 นาที ที่ฉันนอนอยู่แบบนั้น
หลับตาอยู่เฉยๆ 

ไม่เป็นไรหรอกนะ
ถ้าชีวิตเรามันจะไม่เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ทั้งหมด 

แค่ 40 นาที ไม่ได้ทำให้ใครตายหรอก

ฉันใช้เวลานั้น หลับตาและนึกถึงพระเจ้า
บทเพลงค่อยๆ หลั่งไหลเข้ามาในใจ
เป็นสัญญาณ ว่า ‘เริ่มโอเคแล้วล่ะ’

ฉันลุกขึ้นมาทำงานต่อ
และรู้สึกสดชื่นกว่าเดิม
จากการใช้เวลาเพื่อพักอย่างสงบอยู่แบบนั้น

เป็นเรื่องที่ต้องฝึก
ที่จะถอยห่างบ้าง ปล่อยพื้นที่ว่าง ให้ได้ทำงาน
ระหว่างเรากับสิ่งที่เรากำลังถืออยู่ ทั้งการงานและความสัมพันธ์ หรือแม้แต่ตัวเราเอง — การได้วางลงบ้าง ก็ไม่ได้ทำให้เรากลายเป็นคนขาดความรับผิดชอบไปได้หรอกนะ 




เราไม่ได้เป็นคนที่แย่หรอก
เราแค่เหนื่อย — แง!




แค่ถอยห่างออกมา
ตั้งหลัก
แล้วเดินต่อนะ








การก้าวเดินตลอดเวลาก็ไม่ได้ทำให้มันเร็วเสมอไป
การหยุดพักบ้างก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตเราไปข้างหน้าช้าลง
ในทางกลับกัน ถ้าเราฉลาดที่จะพักบ้าง
มันอาจทำให้เรา ไปได้ไกลมากขึ้นก็ได้

บอกกับตัวเองว่า
เราก็มาไกลมากแล้ว
จากจุดเดิมที่เริ่มต้นเดินทางมา 🌷




SHARE
Writer
PANPANMEME
daughter and — honey skin☽
christian journal part time designer ; full time dreamer “If I live, it will be for Christ, and if I die, I will gain even more.”Philippians‬ ‭1:21‬

Comments

tuesday11
2 months ago
เหมือนคุณมานั่งอยู่ในใจเราแล้วเขียนมันออกมาเลยค่ะ แง สิ่งที่เรากำลังรู้สึกอยู่คล้ายกันมาก เราเดทไลน์งานใกล้มาถึง เครียดมากที่ยังไม่เริ่มเเต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเริ่มไม่ได้ซักที ฮื่ออ //ขอพระเจ้าทรงอวยพระพรเสมอไปนะคะ สู้ๆงับ

Reply
PANPANMEME
2 months ago
สำหรับเรายากที่สุดตอนเริ่มนี่แหละค่ะ
พอตัดสินใจไม่ได้ว่าจะทำอะไรก่อนก็เครียดกว่าเก่า
ขอพระเจ้าช่วยในการเริ่มต้นและนำให้ทำงานได้จนเสร็จนะคะ , อยากทำงานแบบมีความสุขเนอะ ไม่อยากล่กๆ ก่อนส่ง \\ขอบคุณที่แวะมานะสู้ๆเช่นกันฮะ// ~