เลือดคนอื่น
ก็ยังเหมือนๆกับทุกวันนั่นแหละ งานที่ต้องทำยังคั่งค้างทำไปได้ไม่ถึงไหน ว่าแล้วก็เลยขนงานไปนั่งทำที่ห้องสมุด ณ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง กะว่าจะตั้งใจทำแบบเงียบๆให้มีสมาธิจดจ่อ พอให้งานคืบหน้าได้บ้าง... ก็หวังว่างั้น

ไปถึงเอาของตั้งเต็มบนโต๊ะ นั่งทำนู่นทำนี่ หยิบจับก๊อกแก๊กไปมา กว่าเครื่องจะติดก็ปาไปหลายชั่วโมง (เฮ้อ) ในขณะที่กำลังมุ่งมั่นตั้งเป้าว่าจะต้องปั่นงานให้ได้ตามที่วางไว้ จู่ๆก็มีเสียงดัง ตึง! ! ตามมาด้วยเสียงกรี๊ดดังลั่น เราเองก็ตกใจมากหันสายตาไปทางต้นเสียงทันทีแบบไม่รู้ตัวเลย คือเสียงมันดังมากๆ และเกิดขึ้นใกล้ๆกับโต๊ะที่เรานั่งอยู่ด้วย มองลงไปที่บันไดตรงช่วงขั้นบันไดระหว่างชั้นสี่กับชั้นสาม มองลอดลงไประหว่างราวกั้นของชั้นสี่ที่เรานั่งอยู่ เห็นน้องผู้หญิงคนนึงนั่งอยู่กับพื้นเงยหน้าขึ้นมาพร้อมด้วยเลือดที่ไหลออกมาจากกลางหน้าผาก! ตกใจมาก อย่างกับในหนังเลย! อาจจะด้วยมุมที่เรานั่งอยู่มันเห็นภาพได้เต็มๆพอดี เหมือนคนนั่งอยู่ตรงหน้าแล้วมีเลือดไหลออกมาจากหัว! ตกใจสุดๆแต่ก็คว้าห่อทิชชู่ในกระเป๋าออกมารีบวิ่งไปตรงนั้นทันที 

พอไปถึงน้องคนที่ล้มนั่งอยู่ที่พื้นเหมือนจะยังงงและตกใจอยู่ไม่กล้าลุกขึ้น รวมถึงเพื่อนของน้องคนนั้นก็ทำอะไรไม่ถูก เพราะเลือดไหลออกมาเยอะมาก เราบอกให้น้องเค้าเอาทิชชู่กดไว้ก่อนจนกว่าเลือดจะหยุด เราเองก็ตกใจเหมือนกัน อาจจะด้วยเสียงตอนที่เค้าล้ม บวกกับไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้ ยังไม่เคยเห็นเลือดคนอื่นไหลจะๆต่อหน้าแบบเยอะขนาดนี้มาก่อน คือมันก็ไม่ได้เยอะถึงขนาดไหลท่วมเป็นน้ำขนาดนั้น แต่ด้วยความที่สีมันสีแดงเถือก แล้วก็เยอะกว่าแค่ล้มแบบเป็นแผลถลอกไง เราก็ใจตุ๊มๆต่อมๆ ไม่ได้กลัวเลือดอะไรหรอกแต่ทำอะไรไม่ถูกมากกว่า เลยได้แต่ช่วยเช็ดกับบอกให้กดเอาไว้จนกว่าเลือดจะหยุด แล้วบอกพี่เจ้าหน้าที่ 
ตอนแรกก็งงนะล้มยังไงถึงเลือดออกหัวได้ สรุปคือล้มแบบหัวทิ่มลง แล้วโดนกับขอบปูนบันได เออ! บทจะซวยเนาะคนเรา
สุดท้ายเค้าก็โทรตามเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลมา ขนคนมาช่วยพาไปดูอาการที่ฉุกเฉิน...

เอ้อ... บางทีเจอเรื่องแบบนี้เข้าไปสักทีก็รู้สึกดีเหมือนกัน ไม่ได้รู้สึกดีที่เห็นใครบาดเจ็บ แต่แค่รู้สึกว่าการได้ทำอะไรให้เป็นประโยชน์กับใครในขณะที่คนอื่นปล่อยผ่านไปโดยไม่ช่วยอะไรคือมันรู้สึกดีจริงๆ ยิ่งทำให้รู้สึกอยากทำตัวเองให้มีประโยชน์กับใครในเวลาที่เขาลำบาก 

แต่พอเกิดเหตุการณ์แบบนี้มันก็ชี้วัดอะไรดีนะในสังคมเรา เวลาเกิดเหตุการณ์อะไรในที่แจ้งหรือที่สาธารณะ โดยสามัญสำนึกเป็นสิ่งที่คนเราต้องช่วย แต่คนกลับมีรีแอคชั่นแรกคือตกใจ ยืนตะลึง หรือเลือกที่จะมองดูเฉยๆทั้งๆที่เข้ามาช่วยหรือมาทำอะไรพอให้เกิดประโยชน์ได้บ้างแต่ไม่ทำ หรืออาจจะมองว่าไม่ได้เกี่ยวกับตัวเองหรือเปล่านะ? ไม่รู้สิ หรือไม่ใช่เลือดตัวเอง?

และสุดท้าย สติ คือสิ่งสำคัญที่สุดในทุกสถานการณ์ ไม่ว่าจะตอนไหนก็แล้วแต่อย่าขาดสติ!
ทำอะไรควรมีสติกันให้มากๆนะ เพราะสิ่งที่ไม่คาดคิดมักจะเกิดในชั่วฉับพลัน ถ้าแค่เจ็บตัวก็ยังดี แต่บางอย่างถ้าเสียไปแล้วไม่สามารถเอากลับคืนมาได้...
SHARE

Comments