วันฝนริน,เธอ
หวั่นใจในช่วงของวันที่ใจหวั่นไหว 

ค้นพบคำว่าโอกาสในสำหรับวันนี้
ไม่ทิ้งมันไป
เดินตามหลัง
ห่างประมาณไม้บรรทัดได้
กระวนกระวายใจ แต่ต้องควบคุมไว้
ให้ได้ 


ระหว่างทาง
พูดคุย ตามประสา
ประสาที่แสนพิเศษของผม
ด้วยความดีใจที่แฝงไป
อาการแบบนี้
ทำตัวไม่ถูก

คำบอกลานั้น
ผมต้องการ
แต่ระยะทางที่ยาวกว่านี้
ผมก็ต้องการ

สุดสายตา
สะพานลอย 
สุดสายตา
แทนคำเอื้อนเอ่ย


วันยินดีที่เต็มใจรอรถเมย์
เป็นอย่างนี้เอง
ตั้งนานกว่ารถจะมา
ยืนจนปวดขาจะบ้าอยู่แล้ว
ไม่มีวี่แวว
แต่มีความสุขแฮะ


                                                     2  5


SHARE
Writer
SSIISS
Writer
คลั่งรัก..บุคคลคลั่งรักท้องฟ้า

Comments