the crime of little girl.
in the forest noir
newt scamander / america.
NYC 1975 , เจ้าตัวกะจิ๊ดริด

    แด่หนูน้อยตัวเล็กกะจ้อยร่อย
    ผู้ซึ่งมองมาทางผมด้วยสีหน้าอึมครึม


    "หนูหล่นมาจากฟ้า" คำพูดแรกจากปากของสิ่งมีชีวิตตัวเล็กตััััััวน้อยกับการพบเจอกันครั้งแรก

    คำพูดนั้นทำให้ผมสตั้นไปยี่สิบวินาทีเห็็นจะได้ ก่อนจะรู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อรับรู้ได้ว่ากระเป๋าของตัวเองถูกแย่งชิงไปเสียแล้ว — ถูกแย่งชิงโดยเจ้าตัวน้อยขนปุกปุย (ผมหมายถึงหล่อนอยู่ในชุดอะไรสักอย่างที่มีขนปุกปุยสีขาวเต็มไปหมด และผมไม่สามารถเข้าถึงรสนิยมนั้นได้เลยจริง ๆ) ผมวิ่งตาม สีหน้าและท่าทางเหลอหลาสุดชีวิต แต่กลับต้องหยุดชะงักเมื่อมองลงไปที่เท้าของหล่อน เจ้าตัวปุกปุยไม่ยอมใส่รองเท้า...และเท้าสองข้างนั้นกำลังเต็มไปด้วยเลือด ผมเดาว่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหล่อนอาจจะไปเหยียบเศษแก้วมา


    ผมจึงหยุดวิ่ง ก่อนจะดึงไม้กายสิทธิ์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน

    ปากพึมพำเสกคาถาบางอย่าง และเราจึงได้พากันมาโผล่ภายในกระเป๋าของผม — สถานที่ทีี่ปลอดภัยที่สุดในชีวิตนี้


    "ก่อนอื่น เท้านั่นน่ะ..." ผมว่าพลางชี้ไปทางเท้าของสิ่งมีชีวิตตัวเล็กกะจ้อยร่อย 

    หล่อนหลุบตาลงมองเท้าของตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจเบื่อหน่าย ล้มตัวลงนอนบนพื้นไม้แทนที่จะไต่เตียงขึ้นไปนอน

    "ตอนหนีออกมาวิ่งเหยียบตะปูมาค่ะ" หล่อนบอก ท่าทางไม่ยี่หระ แต่ผมสะดุดตรงคำว่าหนีออกมามากกว่า — "ไม่มีคดี แต่ถูกเขาจับขังดัดนิสัย" หล่อนขยายความ ก่อนเงยหน้ามองเพดาน น้ำเสียงเอ่ยเฉื่อยเหมือนชินชาต่อทุกอย่างบนโลกใบนี้ไปแล้ว

    "นักโทษของพวกมักเกิ้ล" ผมยิงคำถาม เปิดประเด็นเรื่องที่สนใจตรงไปตรงมา

    "มักเกิ้ล...คืออะไรหรือ" คราวนี้เจ้าก้อนขนทำหน้าฉงนสงสัย ก่อนจะปริปากเอ่ยต่อ 
"หนูไม่ใช่นักโทษ หนูเป็นอาจารย์ต่างหาก"




    "อาจารย์...ได้อย่างไร" 

    "หนูฉลาด" หล่อนตอบด้วยความภาคภูมิใจ และ "โอ้ย!" ก่อนจะร้องเสียงหลงให้กับแผลที่เท้า เมื่อผมเริ่มรักษาแผลให้

    "เอาล่ะ เล่าเรื่องราวให้ผมฟังต่อสิ" ผมรบเร้าให้เจ้าตัวเล็กเล่าเรื่องราวต่อ ระหว่างรักษาแผล จำเป็นต้องหาจุดสนใจอย่างอื่นเพื่อผู้ป่วยจะได้ไม่รู้สึกกดดันหรือเจ็บมากเกินไป

    "ไม่มีอะไรให้เล่าสักกะนิด นอกจากวิ่งหนีชีวิตในคุกรู้ตัวอีกทีก็มาโผล่ที่นี่แล้ว" ผมทำได้แค่สงสัยก่อนจะพยักหน้าและเดินออกมาในที่สุด การรักษาจบลงแล้ว และผมเองก็ไม่ได้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติมต่อจากหล่อน นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมเลิกสนใจเรื่องราวต่อจากนี้

    บันทึกของเด็กที่ร่วงลงมาจากฟ้าจึงได้ถูกพับเก็บไว้ ก่อนจะนำขึ้นมาเล่าใหม่ในอีกเร็ว ๆ นี้



SHARE
Written in this book
fantastic beasts
Writer
melbourney
Mars to the Moon
— อาชญากรผู้ถูกช่วงชิงเวลา —

Comments