“Bad news”
ใครกันนะที่จะมีความสุขกับการรอคอยอย่างใจจดใจจ่อเกี่ยวกับการกลับมาของคนรักได้เท่ากับที่อีริครอคอยแพตตี้บอย กลับมาจากการทำงานเป็นนางแบบที่แสนหางไกล วันนี้เป็นกำหนดการที่แพตตตี้บอยกำลังจะมาหาเขาแต่ทว่า แพตตี้บอยก็เลื่อนกำหนดไปอีก

อีริคบอกกับตัวเองว่าไม่เป็นไรยังไงเขาก็รอได้ หลายวันผ่านไปเปลี่ยนเป็นอาทิตย์จากอาทิตย์เปลี่ยนเดือน อีริคเริ่มไม่มีความสุข อีริคเฝ้าคิดใครกันนะที่จะมีความสุขเกี่ยวกับการรอคอย และก็มาถึงวันที่แพตตี้บอยจะกลับมา อีริคนั้นเฝ้าใจจดใจจ่อเพื่อรอรับสายโทรศัพท์ จากแพตตี้บอย ถ้าเสียงโทรศัพท์ดังเมื่อไหร่ อีริคก็พร้อมที่จะไปรับแพตตี้บอยที่สนามบินเมื่อนั้น

“กริ้งๆๆๆๆ” อีริครีบไปรับโทรศัพท์ ด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคย แต่แฝงไปด้วยความเย็นชา เสียงปลายสายนั้นคือแพตตี้บอยเธอบอกกับอีริคว่า

“ขอโทษด้วยนะ เราคงไม่ได้กลับไปแล้วเรามีคนอื่นขอให้เราจบกันเท่านี้”

แพตตี้บอยวางสาย อีริคได้แต่จุกในอกมันเป็นการรอคอยที่ทรมาน สุดท้ายก็พังลงแฟนของอีริคมีคนอื่น อีริคจมอยู่กับความเศร้าต่อไป

“ก๊อกๆๆ”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งอ่านนิยายเรื่องการรอคอยที่สูญเปล่าของนายอีริค ได้อุทานว่า

”ให้ตายเถอะอีริคนี้คงเป็นข่าวร้ายของนายซะจริงๆเลย”

เขาได้วางนิยายลงแล้วไปเปิดประตู สิ่งที่เขาได้เจอคือแฟนสาวของเขาที่นำเอาของใช้ส่วนตัวของตัวเขาเองมาวางไว้หน้าบ้านแล้วก็บอกเลิกชายหนุ่มคนนั้นยืนหน้าชาพร้อมกับการเห็นคนรักเดินหันหลังจากไปกับหนุ่มอื่นโดยที่เขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะอ้อนวอนความจุกอกนี้คงไม่แพ้กับอีริคในนินายน้ำเน่าเรื่องที่เขาอ่าน ชายหนุ่มได้แต่น้ำตาไหลเหมือนสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก

“แปะๆ”

เสียงตบไหล่ดังขึ้น ณ ส่วนสาธารณะแห่งหนึ่งเด็กหนุ่มวัยรุ่นอายุ17ปีได้นั่งอ่านนิยายเรื่อง ชายคนหนึ่งผู้ถูกบอกเลิกขณะอ่านนิยายน้ำเน่า ขณะที่เขาโดนตบไหล่เขาก็สัมผัสได้ถึงความอ่อนโยน ถึงเป็นการตบไหล่แต่ก็ไม่รู้สึกเจ็บนี้มันคือการทักทายนี้เอง ดอลล่าร์เป็นคนที่เดินมาตบไหล่ณอนเพื่อมาบอกลา ไปเรียนต่อที่รัฐอื่น ดอลล่าร์เป็นหญิงสาวที่น่ารักมีแก้มที่แดงเหมือนมะเขือเทศ เธอจะมาพร้อมกับรอยยิ้มเสมอแต่วันนี้เธอไม่มีรอยยิ้มออกจากใบหน้าที่สดใสนั้นเลย

นี้คงเป็นการทักทายสั้นๆที่เขาทั้งคู่คุ้นเคยแต่ความคุ้นเคยนี้จะไม่มีอีกต่อไปแล้วนับจากนี้

ณอนและดอลลาร์รู้จักกันมานานมากตั้งแต่ชั้นประถม ผ่านการ เที่ยวเล่น อ่านหนังสือที่แสนทรหด พลัดกันปลอบยามร้องไห้ พลัดกันยินดียามที่ใครคนหนึ่งมีความสุข แต่ตอนนี้เขาทั้งคู่กำลังจะจากกัน น้ำตาแห่งความเสียใจกำลังลงมาสู่ใจพวกเขาทั้งคู่

“ปึง!”

เสียงกระดาษเอสี่ ดังขึ้นบนโต๊ะทำงาน หัวหน้าแผนกการขายประกันของโจศักดิ์ได้วางกระดาษเอสี่หนึ่งใบลงข้างหน้าโจศักดิ์ขณะที่โจศักดิ์กำลังอ่าน เรื่องbad news จากเพจthe masterplan
ในกระดาษเขียนว่า “ใบลาออก”

#เรื่องสั้นthemasterplan

#Themasterplan
SHARE

Comments