ผมแค่อยากบอกรักกาแฟ
เมื่อย้อนไปในวัยเด็ก
ฉันไม่เข้าใจอารมณ์
สุนทรี ในการกินชา
หรือกาแฟมากนัก
เพราะเมื่อเริ่มรัก
ฉันมักชอบพวกชาหวาน
เค้กหอม สีสันสดใส
นึกแล้วมันก็ยังหอมหวน

พอผ่านมาสักพัก
จักอยากรู้จักกาแฟ
ฉันก็จำไม่ได้เหมือนกัน
ว่าเมื่อไหร่ที่ฉัน
เข้าร้านชาหรือคาเฟ่
แล้วไม่เหล่ตาไปที่อย่างอื่นแล้ว

ฉันหลงไหลมันเพราะหลงไหล
หลงไหลคล้ายๆกับนักจิบไวน์
นักผ่อนคลายในร้านเหล้า
มันหอมเคล้ารสชาติขม
พาฉันจมกับกลิ่นของมัน
พาฉันสร้างสรรค์เวลานึกงานไม่ออก
ฉันไม่รู้หรอก..ว่าทำไมชีวิตฉันถึง
มาถึงจุดนี้ มาถึงจุดที่หลงรักสิ่งที่
เคยปฏิเสธ และไม่เคยมองมาตลอด
อย่างกาแฟ ..

ฉันรู้แต่ว่าทุกข์ก็กาแฟ
สุขก็กาแฟ
นอนไม่หลับงานหนัก งานเบา รถติด
ฉันก็มักจะมีแก้วกาแฟใบโปรดอยู่ข้างๆ

แต่บ้างบางครั้งมันก็ทำร้ายฉัน
อาจจะเป็นเพราะฉันเสพมันมากเกินไป
มากเกินคำว่า พอเป็นกระษัย
แต่ถ้าหากว่ามันพอดีไม่มากไป
มันก็คงไม่เรียกว่าหลงไหลเช่นกัน

ฉันรักมันเหลือเกิน กาแฟเข้มๆแก้วนั้น..
ถึงบ้างครั้งอาจจะมีจิบอย่างอื่น
แต่ไม่มีสิ่งไหน แทนมันได้เลย
สุดท้ายมันคือสิ่งๆนึงที่ฉันเรียกหาในแต่ละวัน
มอบพลังและเป็นพลังบวกชั้นดี
นอกจากความรักที่มีหรือครอบครัวที่ดี
ของฉันที่เป็นดั่งส่วนนึง
ฉันก็มีมันนี่แหละ คอยอยู่ข้างๆ

ที่มักชอบคอพอใจมัน
ก็คงจะเป็นเพราะ มันคงโดนคั่วกล่อมจนขม
จนเกิดความเข้มตามมา
เหมือนชีวิตฉัน..ที่ยิ่งโต
ยิ่งโดนสกัด ราวกับเม็ดกาแฟ
ที่โดนคั่วนาน มาในระดับนึง
ถามหาความหอมหวานของชีวิต
ก็ห่างมามานานแล้ว

เหลือไว้แต่กลิ่นมันที่ชวนเย้ายวน
SHARE
Written in this book
บางบ้างก็รู้สึก
ทุกวันมันผ่านไปเรื่อยๆ สิ่งรอบข้างก็เข้ามาเรื่อยๆ ที่ไม่เหมือนเดิมเลยคือความรู้สึก บ้างก็รู้สึก หรือบางวันก็ไม่รู้สึกเลย ซึ่งตัวแปรสำคัญคือแต่ละวันเราเจออะไรมา ...
Writer
F_stopp
IThink
Page : chapters

Comments