dress brown — I'm shocked.
และแล้ววันนี้ก็เดินทางมาถึงสักที

วันที่คุณและผมพบกันในร้านขนมปัง ผมแอบมองคุณผู้หญิงในชุดสีน้ำตาลครีมน่ารักอยู่ตรงมุมห้องร้าน กลิ่นขนมปังลอยอบอวล แต่ผมกลับได้กลิ่นดอกมะลิลอยฟุ้งมาด้วย

มันเป็นกลิ่นเฉพาะแบบเจาะจง

ผมเคยเจอผู้หญิงมามาก ตอนถ่ายแบบกับนางแบบสาว บางคนมีกลิ่นหอมเฉพาะตัว แต่ไม่เหมือนกับสาวคนนี้ — กลิ่นหอมฟุ้ง ชวนจินตนาการ เพ้อฝันอยู่ในวังวนแห่งความคิดถึง

ผมอยากรู้จักกับผู้หญิงคนนั้น

มนุษย์ในชุดสีน้ำตาลน่ารักน่าขโมย

อย่างน้อยหากผมมีความกล้ามากกว่านี้ ผมอยากจะเข้าไปทักและทำความรู้จักด้วยสักหน่อย ผมเองก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร หล่อนอาจจะคุยกับผมสักคำสองคำ ก่อนจะหยิบขนมปังแล้วเดินไปจ่ายของออกจากร้าน จากนั้นกลับบ้าน และลืมผมคนนี้ในที่สุด

แต่อย่างน้อย ผมก็จะได้คุยกับเธอไม่ใช่เหรอ

กล้า ๆ หน่อยเจ้าคนอ่อนแอ

จังหวะนั้นที่เป้าหมายหันมาสบตา ผมเหมือนหยุดหายใจ มองดวงตากลมโตดวงนั้นด้วยอาการฟุ้งเฟ้อ ก่อนจะกลับเข้ามาในโลกปัจจุบันที่เจ้าตัวมายืนอยู่ตรงหน้าซะแล้ว

เหนือความคาดหมายจนพูดไม่ออกด้วยซ้ำ

น่ารักจนใจเจ็บไปหมด
พอมองดูเธอใกล้ ๆ แล้วใจผมยิ่งเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ผมกลายเป็นไองั่งขึ้นมาทันที — ทักเขาไปสิเจ้าโง่
สมองกับหัวใจทำงานอย่างหนัก ทว่าสุดท้ายแล้ว...ผมก็ไม่ได้เอ่ยปากทักผู้หญิงคนนั้นออกไป หล่อนทำเพียงหยิบขนมปังที่อยู่ข้าง ๆ ผม ก่อนจะเดินไปจ่ายเงิน และผลักประตูออกจากร้านไป

ผมพลาดอีกแล้ว

เจ้าคนขี้ขลาดเอ้ย...!
SHARE
Written in this book
smell like my jasmine.
my short story about my jasmine.
Writer
melbourney
Mars to the Moon
— อาชญากรผู้ถูกช่วงชิงเวลา —

Comments