โลกแห่งความจริง (มีเพียงหนึ่งเดียว)
ชายวัยกลางคนคนนึง ช่วงชีวิตบั้นปลายของเขาเขามักจะชอบใช้ชีวิตที่สันโดษเดียวดายของเขาอยู่แบบนั้น เขาไม่พูดกับใครเขาไม่เคยยุ่งกับใครเขาไม่ทำร้ายใครก่อน เขาเป็นคนเงียบนิ่งขรึมบางครั้งดูเหมือนจะน่ากลัวแต่ก็ไม่ได้น่ากลัวอยางที่คิด... เขาบ่นพึมพำกับตัวเองตรงนั้นนานแล้ว ทำไมนะทำไมเขาถึงได้มานงตรงนี้ทุกวันเลย

เขาเป็นอะไรหรือเปล่า ใบหน้าเขาเปลี่ยนไปเรื่อยๆเปลี่ยนไปเพราะเขาเริ่มซูบผอมหน้าตอบไม่ได้กินอะไรเลยแม้แต่น้ำสักหยดเขายังไม่ได้กินมัน ฉันนั่งมองเขาอยู่นาน นานพอที่เขาไม่ทันสังเกตว่าฉันอยู่ตรงนั้นกับเขา สักพัก...

เขาเริ่มแสดงอาการอย่างว่า... (เหมือนเห็นอะไรสักอย่างที่เราไม่เห็น) ชายคนนี้เป็นใครกันนะฉันเริ่มอยากจะรู้ขึ้นมาแล้วสิ...
และเขาก็หายไป... ฉันไม่เห็นเขาอีกแล้ว
ทำไมกันนะยิ่งอยากเจอยิ่งไม่ได้เจอ...
ยิ่งไม่อยากเจอทำไมเจอบ่อยจัง
ทำยังไงดี ฉันถึงจะเห็นเขาอีกครั้งได้แต่ภาวนาให้สักวันเราได้เจอกัน ฉันมีเรื่องอยากถามเขามากมายเพราะว่าเขาคือ.......  (คนที่ฉัน)

อยากอยู่และช่วยที่สุดเพราะ...เขาคือคนที่ฉันคิดถึงเสมอมา
       .เราจะได้เจอกัน ถ้าฟ้าอยากให้เราเจอกัน.
เราจะได้เจอกันในวันที่ฟ้าเป็นใจ ฉันดีใจที่ชีวิตนี้ได้มาเจอและรอเจอคุณ...


SHARE

Comments