ฉันเริ่มตื่นและได้ยินเสียงเดิมซ้ำๆ ตอน 03.03 น.
     ฉันเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 4 พักอยู่หอพักนอกมหาวิทยาลัย ไม่ไกลจากประตูทางเข้ามหาวิทยาลัยมากนัก ด้านตรงข้ามหอพักเป็นตลาดเช้า ถัดไปเป็นตลาดนัดตอนเย็นทำให้มีเสียงรอบตึกอยู่ตลอดเวลา ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่จากการอยู่ที่นี่มาตลอด 3 เกือบ 4 ปี และมีงานที่ต้องทำข้ามคืนบ่อยๆ ทำให้ฉันรูู้รูปแบบของเสียงที่จะเกิดขึ้น ตลาดเช้าจะเริ่มมีเสียงรถตอนตี 3 ครึ่ง ส่วนตลาดนัดจะเงียบตอนห้าทุ่มครึ่ง ดังนั้นเวลาที่หอพักจะเงียบจริงๆ คือหลังห้าทุ่มครึ่งจนถึงตีสามครึ่ง ฉันเคยชอบเวลาช่วงนี้มากจนเมื่อไม่นานมานี้มีบางอย่างเกิดขึ้นทุกๆ คืนเวลาเดิม 03.03 น.
     ปกติหากไม่มีงานฉันจะเข้านอนประมาณตี 1 ซึ่งช่วงนี้ฉันค่อนข้างว่างเพราะเพิ่งเคลียร์โปรเจคจบเสร็จ อีกไม่นานฉันจะเรียนจบและเริ่มใช้ชีวิตจริงๆ แต่ฉันมักจะสะดุ้งตื่นเพราะเสียงฟ้าผ่า คืนแรกที่เรื่องนี้เกิดขึ้น มันไม่มีอะไรแปลกเพราะคืนนั้นฝนตก ที่แปลกคือก่อนที่ฉันจะหลับมีเสียงสุนัขเห่าอยู่ไม่ไกลทั้งๆ ที่แถวนี้ไม่มีสุนัขสักตัวและฉันไม่เคยได้ยินมาตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ แต่มันไม่แปลกนี่ จริงไหม คืนที่ 2 ที่ 3 เสียงฟ้าผ่าและเสียงสุนัขดังขึ้นอีก มันเริ่มทำให้ฉันกังวลและสงสัยเพราะช่วงนั้นฝนไม่ได้ตกเลย อะไรๆ มันยิ่งแปลกขึ้นเมื่อฉันพบว่า เวลาที่ฉันตื่นทุกๆ คืนคือ 03.03 น. 
   คืนที่ 5 ฉันเริ่มนอนไม่หลับอาจเป็นเพราะเรื่องบ้าๆ นี่ ฉันจึงนั่งเล่นโทรศัพท์จนลืมดูเวลา แต่เสียงหนึ่งที่ทำให้ฉันสะดุ้งคือ เสียงฟ้าผ่า ฉันเปิดผ้าม่านออกดูเผื่อพายุอาจกำลังตั้งเค้า แต่ฟ้าคืนนั้นใสมากจนสามารถมองเห็นดาวได้ ฉันจึงเริ่มพยายามหาความเป็นไปได้อื่นๆ จนเหลือบไปเห็นนาฬิกา 03.03 น. เรื่องนี้เริ่มทำให้ฉันนั่งไม่ติด ฉันเริ่มเดินดูรอบๆ ห้องเพื่อหาเหตุผลอื่นๆ ฉันภาวนาให้เสียงนี้จบลงแค่ฟ้าผ่า แต่มันไม่เป็นผล เพราะจากนั้นเสียงที่ตามมาคือ เสียงสุนัขเห่า ฉันมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อหาที่มา แต่ไม่พบอะไรเลย ปกติฉันจะหลับตรงนี้ แต่คืนนี้ไม่ ฉันจะต้องรู้ว่านี่มันเรื่องบ้าอะไร ฉันนั่งลงเงียบๆ บนเตียง ไม่นานเสียงกระจกแตกดังมาจากที่ไม่ไกล มันทำให้ฉันสะดุ้ง จากนั้นเสียงเอี้ยดของบันไดไม้ ทั้งๆ ที่หอพักเป็นบันไดปูน และไม่มีแม้แต่ส่วนเดียวที่เป็นไม้ ฉันยังคงนั่งนิ่งบนเตียง เสียงหายไปไม่เกิน 30 วินาที เสียงประตูเปิดกระแทกกำแพง เหมือนมาจากประตูห้องของฉันเอง ทั้งๆ ที่ประตูห้องฉันยังล็อคและปิดสนิทอยู่ดี นั่นอาจเป็นเสียงห้องข้างๆ ฉันปลอบตัวเอง แม้ตอนนั้นจะตีสามก็เถอะ และเสียงสุดท้ายที่เป็นเหมือนตะปูตอกฝาโลงคือ เสียงกรี้ด กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดผสมกับเสียงสะอื้น และเสียงพูดที่ดังกว่าเสียงกระซิบนิดหน่อยที่ออกมากับลมหายใจโรยริน "ช...ช่วย...ด้วย" เสียงนั้นคุ้นหูจนฉันขนลุกไปทั้งตัว มันเป็นความกลัวที่แทบจะทำให้ฉันเป็นบ้าเดี๋ยวนั้น ฉันไม่อยู่ตรงนี้อีกต่อไป ฉันคว้ากุญแจกับโทรศัพท์มือถือ ซึ่งบอกเวลา 03.04 น. มันไม่มีทางเป็นไปได้ ฉันมั่นใจว่าฉันนั่งอยู่เป็น 10 นาทีแน่นอน แต่ฉันไม่คิดอะไรแล้วทั้งนั้น อย่างเดียวที่ฉันจะทำคือวิ่งลงไปร้านสะดวกซื้อ 24 ชม. ปากซอย 
   เช้าวันถัดมาฉันโทรหาแม่แล้วเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟัง แม่จึงให้ฉันกลับบ้านตอนนั้นเลย ฉันกลับมาอยู่ที่บ้าน หวังให้เรื่องทุกอย่างจบลง บ้านฉันเป็นบ้านปูนทั่วไปแต่ฉันต้องสะดุดเมื่อนึกได้ว่าบันไดบ้านฉันเป็นไม้ และข้างบ้านเอาสุนัขมาเลี้ยง คืนนี้แม่ไม่อยู่บ้านเพราะต้องไปดูแลยาย ฉันจะต้องอยู่คนเดียว จึงปิด ล็อคประตูบ้าน และเข้านอนคืนที่ 6 ฉันหลับไปตอนห้าทุ่ม ตื่นขึ้นมาเพราะฝนตกหนักมากข้างนอก พร้อมกับฟ้าผ่าที่ทำให้ฉันตกใจ เสียงสุนัขเห่า และเสียงกระจกแตกจากชั้นล่างของบ้าน ฉันมองนาฬิกา 03.03 น. 
SHARE
Writer
Vivalde
Pharmacist and Amateur writer
A pharmacist who has something to write about

Comments