One Cut of the Dead วันคัท ซอมบี้งับๆๆๆ
**อาจมีการเปิดเผยเนื้อหาของหนังบางส่วน

บอกเลยว่าอยากไปดูเรื่องนี้เพราะชื่อไทยแสนน่ารักส่วนหนึ่ง และเป็นแนวซอมบี้ญี่ปุ่นที่ไม่เคยดูมาก่อน แม้ตอนดูตัวอย่างจะไม่ได้ดึงดูดมาก และเข้าใจ(ผิด)ไปเองว่าหนังเกรดบีแน่เลย (ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเรื่องนี้ถือว่าเป็นหนังเกรดใด แต่ใจเราให้ไปเลย A++

จริงๆ เราไปดูเรื่องนี้ตั้งแต่ช่วงแรกที่หนังเข้าใหม่ๆ จนมาเห็นว่า House เอากลับมาฉายอีก ถึงเพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้บันทึกหนังเรื่องนี้ลง storylog เลย และต่อให้จะดูไปนานแล้ว แต่ความรู้สึกที่ได้จากหนังยังคงไม่หายไปไหน

เท่าที่จำได้ ช่วงต้นของหนังจะเป็น Long Take ของหนังแนวซอมบี้ระทึกขวัญ ยาวกว่า 30 นาที ยอมรับว่าแอบรู้สึกเบื่อ ด้วยโปรดักชั่นที่ดูมือใหม่ เหมือนมีความผิดพลาดในระหว่างการถ่ายทำหลายจุด ไม่ว่าจะมุมกล้อง บางทีก็เบี้ยว หรือหลุดเฟรมอย่างไม่ตั้งใจ นักแสดงก็ดูผิดคิว เอาเป็นว่าดูละขัดใจอยู่นิดๆ 

พอเริ่มส่วนกลาง หนังฉายให้เห็นเบื้องหลังของภาพยนตร์สั้น Long Take ที่ฉายไปตอนต้น ที่มีความซอมบี้คอมเมดี้ อีกทั้งทุกจุดที่เราขัดใจ ถูกไขกระจ่างทุกส่วน และหมดคำครหาจนสิ้น (จนต้องขอคืนคำพูดในตอนแรก) เพราะเราได้เห็นที่มาที่ไป ที่ไม่ได้มาจากความไม่เป็นมืออาชีพ แต่เรากลับเห็นสิ่งที่ทีมงานทุกคนทุ่มเททำสิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ณ เวลานั้นแล้ว...

ดูหนังแล้วก็ย้อนดูชีวิต 
มันง่ายเหลือเกินที่เราจะตัดสินแค่เพียงฉากหน้า
หรือตัดสินผ่านแค่มุมมองตัวเอง
หรือแม้แต่ตัดสินตัวเองผ่านมุมมองปัจจุบัน

หลายครั้งที่เรามักหวนกลับมาโทษตัวเอง

โทษ...ตัวเราที่เคยทำบางอย่าง
โทษ...ตัวเราที่เคยไม่ทำบางอย่าง


เช่นกันกับอีกหลายครั้ง 
เรากลับหลงลืมช่วงเวลาที่ทำให้เราตัดสินใจทำ/ไม่ทำบางอย่าง
เราลืมว่าตัวตนของเรา ณ ตอนนั้น สถานการณ์นั้น 
เราได้เต็มที่กับสิ่งที่เราเลือกทำเท่าที่จะทำได้แล้ว
SHARE
Written in this book
Movies Diary
บันทึกหนัง ฉบับฉัน Twitter #นกดูหนัง
Writer
Owlsome
นัก(หัด)เล่า
The more we SHARE, the more we GET.

Comments