ว่างั้นมั้ยครับ
ครับ..สวัสดีครับ ก่อนนี้ผมเคยเครียดเวลาที่ผมเปลี่ยนไป จากเป็นคนแบบนี้..ไงกลายเป็นแบบนี้ได้ ผมจากวันนั้น..ไยกลายมาเป็นแบบนี้ได้ ผมอยากเป็นคนที่มั่นคง ผมอยากจะรักษาตัวตนของตัวเองไว้ ผมคิดมากและมุ่นกับเรื่องนี้อยู่พักนึง จนมาตกตะกอนได้ว่า..ทุกอย่างล้วนเปลี่ยนแปลงไง ผมที่เปลี่ยนไปนั่นก็เพราะกำลังก้าวไปข้างหน้าไม่ใช่หรอ การทำตัวให้ดีขึ้นก็คือการเปลี่ยนแปลงไม่ใช่หรือไง และจริงๆแล้วตัวตนที่พยายามจะสร้างขึ้นมานั้น..มันมีจริงหรอ แล้วผมมีความสุขกับการคะยั้นฝั่งตัวเองในกรอบตัวตนแบบนั้นจริงหรือเปล่า เพราะจริงๆแล้ว..การมีตัวตนคือการไม่สร้างตัวตนเลยต่างหากและใช่..พอผมวางมันลง ไม่ต้องunique ไม่ต้องพยายามสร้าง นั่นไงล่ะตัวผม..ตัวผมที่มีความสุขขึ้นกว่าแต่ก่อน แล้วการมองคนอื่นของผมก็เปลี่ยนไป ผมไม่เอาอะไรไปใส่ใครทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นการตัดสิน หรือการนิยามคนอื่นในแบบต่างๆ เขาจะเป็นแบบนั้นแบบนี้..แบบไหนก็แล้วแต่เขา  ไม่นิรันดร์กาลหรอก แล้วแต่กาลต่างหากเล่า คนๆนั้นก็คือคนๆนั้น..ที่ไม่ได้เป็นแบบนั้นอยู่เสมอ เขาไม่จำเป็นจะต้องสั่งชาเขียวหวานน้อยตามที่ชอบตลอดเวลา..เพื่อสร้างอะไรขึ้นมา คุณสามารถเป็นคุณตามที่อยากทำได้ คุณอาจจะอยากสั่งกาแฟบ้าง หรือวันนี้อยากจะทานหวานๆแบบน้ำเชื่อม..ก็เอาเลยครับ..ตามใจคุณเลย ตราบที่คุณ..ผม..คนอื่นไม่วุ่นวนวายอะไร..แค่นี้เป็นพอ

ผมเองก็ไม่จำเป็นต้องวางตัวเป๊ะชอบอะไรสักอย่างอยู่ตลอด ตอนเด็กผมเคยชอบสีเขียว ตอนนี้ไปชอบสีชมพู..สีที่เคยอคติตอนเด็กได้ไง แต่เอ๊ะ..เมื่อวานยังชอบสีส้มอยู่เลยนะ ไงล่ะ..ผมว่าผมก็ปกตินะครับ ปกติที่เปลี่ยนแปลงไป ทีี่สุดแล้วเราไม่เหมือนใครเลยสัััักคนแม้แต่ตััััััััััวเองก็ตาม ความuniqueมันเกิดขึ้นทุกเวลาของมันเอง ไม่ต้องสร้างบล็อคให้ตัวเอง ใช้ชีวิตดีดีต่อไปตามที่อยากจะทำเถอะ..ผมว่างั้นนะ อ๋อ..แต่กับบางเรื่องพยายามมั่นคงไว้ก็ดีนะ..ตามพิจารณาเลยครับ 
SHARE

Comments