11 นาทีสุดท้าย, ตัวฉัน
คลิปวิดีโอสัปดาห์ที่สองของวิชาเรียนมีความยาว 1 ชั่วโมง 9 นาที 50 วินาที

แต่ณ.เวลานี้เข้าสู่สัปดาห์ที่สิบของการเรียนแล้ว

ผลกรรมที่ฉันดองคลิปวิดีโอความยาวร่วมเกือบสิบชั่วโมงเอาไว้ ทำให้ต้องไล่ดูทั้งหมดทีละคลิปจนกว่าจะครบก็ได้ แต่นั่นก็เป็นเรื่องยากสำหรับฉันเหลือเกิน

ฉันจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ตัวเองตั้งใจเรียนคือเมื่อไร เพราะฉันไม่มีความรู้สึกที่จะขวนขวายหรือต้องพยายามอะไรในใจแม้แต่นิดเดียว

มันน่าแปลก แต่ฉันไม่รู้สึกขวนขวายหรือต้องการคะแนนดีๆ เสียเท่าไร
ตั้งแต่เมื่อครั้งที่ฉันขึ้นม.ปลาย ในขณะที่ทุกคนกำลังตั้งใจอ่านหนังสือสอบอย่างขะมักเขม้นในวันหยุดที่ทางโรงเรียนอุตส่าห์ประทานให้ ฉันมักจะเอาเวลานี้มาทำอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่การอ่านหนังสือสอบ ฉันเคยลุกขึ้นมาทำความสะอาดห้องนอนที่ร้อยวันพันปีจะไม่มีทางทำเด็ดขาดเพราะฉันไม่อยากอ่านหนังสือสอบ

แน่นอน การเขียนอะไรไร้สาระตรงนี้ก็เช่นกัน
 
ม.ปลายกับการไม่อ่านหนังสือสอบสำหรับฉันเป็นเรื่องที่แสนง่าย ขอแค่นั่งฟังเพื่อนๆ รอบข้างที่กำลังตั้งใจติวอย่างขยันขันแข็งหรือเข้าไปขอยืมเลคเชอร์ที่เพื่อนจดอย่างสะอาดเรียบร้อยสักครู่ก่อนเข้าห้องสอบฉันก็สามารถผ่านการสอบไปได้ง่ายๆ

แต่เมื่อเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยมันไม่ง่ายขนาดนั้น ทุกอย่างยุ่งยากขึ้นกว่าเดิมมากทีเดียวแต่ฉันก็ยังไม่รู้สึกที่จะพยายามตั้งใจอ่านหนังสือสอบหรือตั้งใจเรียนอย่างเต็มที่

จะบอกว่าฉันขี้เกียจงั้นหรือ? เสียมารยาท
ให้เรียกว่าไร้ความขวนขวายในการเรียนกับฉันเถอะ

อนาคตมันไม่ชัดเจนเสียเท่าไร ฉันจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองอยากจะเป็นอะไรกันแน่
สมัยเด็กๆ ฉันเคยมีความฝัน ความฝันยิ่งใหญ่ ความฝันที่ฉันอยากจะเป็น
แต่เมื่อไรกันก็ไม่รู้ที่คิดแค่ว่า "แค่ฉันมีชีวิตอยู่ตรงนี้ก็เก่งมากแล้ว" รู้ตัวเข้าอีกทีฉันก็คิดแบบนี้เสมอ แค่มีชีวิตในแต่ละวันโดยผ่านเรื่องราวยากลำบากมันก็ยากแล้วนี่นา

อันที่จริงตอนนี้ก็ลำบากแล้วล่ะ ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้แต่เกรดของฉันแย่ลงเรื่อยๆ เพราะฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องพยายามในเมื่อเอาตัวรอดให้ผ่านก็พอ
ด้วยความอวดดีในตัวฉัน ฉันมั่นใจในตัวเองเสียเหลือเกินว่าตัวเองถ้าตั้งใจก็ทำได้ดี แค่ฉันไม่อยากทำเพราะฉันไม่รู้สึกว่ามันจะต้องทำ

11 นาที อีกแค่ 11 นาทีคลิปวิดีโอก็จะจบลง
แต่ฉันกดพักการเล่นวิดีโอทิ้งนเอาไว้ได้สองชั่วโมงแล้ว
นิ้วมือของฉันเลื่อนหน้าจอสัมผัสในแอพลิเคชั่นนกสีฟ้ามาสักระยะ ไม่มีทีท่าว่าจะกลับไปนั่งดู

ในหัวของฉันมีการถกเถียง ฝ่ายนางฟ้าที่คอยย้ำเตือนให้ฉันกลับไปดูให้จบเสียที กับฝ่ายนางมารทีคอยหัวเราะโฮ่ โฮ่ โฮ่ ไม่ต้องไปสนใจหรอก มันน่าเบื่อใช่ไหมล่ะ?

ใช่ มันน่าเบื่อพอตัว เอาล่ะ ดูเหมือนฝ่ายความชั่วจะเริ่มมีชัยเสียแล้ว
ในเมื่อตั้งใจเรียนไปก็ไม่ได้รู้สึกมีความสุข ไม่ได้รู้สึกขวนขวาย ทำไมเธอไม่เลิกๆ ไปเสียล่ะ

นั่นสินะ ฉันเองก็สงสัย

แต่...

ถ้าฉันลองพยายามดู
ถ้าฉันทำได้ละก็ อย่างน้อยฉันจะภูมิใจในตัวเองได้ไหมนะ
ฉันจะภูมิใจตัวเองที่เหลวแหลกคนนี้ได้ไหมนะ

หน้าจอโน๊ตบุคสะท้อนวิดีโอที่ฉายภาพสไลด์และข้อความสะอาดตา
มันเหลือเวลาอีกแค่ 11 นาที คลิปวิดีโอนี่จะจบลง

เอาล่ะ
มาพยายามอีกครั้งกันนะ

ถึงจะไม่รู้สึกขวนขวาย ถึงจะรู้สึกสงสัยมาเสมอว่าทำไมต้องพยายาม
แต่อย่างน้อยถ้าได้ทำแล้วละก็ ฉันอาจจะหาคำตอบนี้เจอก็ได้

เมาส์คลิกไปที่ปุ่มเล่นวิดีโออีกครั้ง
SHARE
Written in this book
Lullaby Time
หากฉันปล่อยความฟุ้งซ่านเสียบ้าง, คืนนี้คงหลับฝันดี
Writer
peachandhoney
Dreamer
กลิ่นของพีชและรสหวานของน้ำผึ้งแห่งความฝัน, ตัวฉันผู้โง่เขลานั้นได้จมดิ่งลง

Comments