2020.9.22 4.26 am


ตอนนี้เวลาตีสี่เศษๆ ฉันตาสว่างในเวลานี้มานานนับสัปดาห์ได้แล้ว



หรือจริงๆ แล้วก็นานเกือบปีแล้วที่ฉันอยู่ในสภาพแบบนี้ ในสภาพที่ฉันเองก็รับตัวเองไม่ได้เหมือนกัน



ฉันเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่เกิดมาในชีวิตชนชั้นกลาง ฉันเป็นพี่คนโต และอีกไม่นานฉันจะต้องออกไปใช้ชีวิตซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ฉันกลัวที่สุด



ฉันยังรู้สึกว่าตัวเองยังคงเป็นเด็กน้อยเสมอ

ฉันยังรู้สึกว่าตัวเองยังไม่พร้อมเสียที การเรียนของฉันค่อนข้างแย่ตั้งแต่เริ่มขึ้นปีสาม ตั้งแต่เริ่มไขว้เขวกับเส้นทางในชีวิตของตัวเอง ฉันรู้สึกว่าตัวเองนั้นที่จริงแล้วไม่เคยมีอะไรที่น่าภูมิใจ



อดีตคนรู้จัก อดีตเพื่อน และอดีตคนที่ฉันเคยรักและนับถือเคยบอกฉันว่า ‘อยากทิ้งอะไรให้โลกจดจำ’



ตัวฉันตอนมัธยมปลายมองว่าเขาพูดอะไรที่ไร้สาระเกินตัว ตอนนี้ฉันก็ยังคิดว่าเขาคิดเกินตัวเหมือนเดิมแต่ระยะนี้ความคิดของเขาเริ่มวนเวียนในหัวของฉันมากขึ้น



ฉันอยากเป็นที่รัก ฉันอยากเป็นคนที่ทำอะไรได้อย่างภูมิใจ ฉันเคยภูมิใจในตัวเองมาก่อนแต่ตอนนี้มันไม่เหลืออะไรเลยสักอย่างเดียว ฉันไม่รู้สึกว่าตัวเองมีจุดยืนที่ไหนเลย ใช้ชีวิตลอยชายไปวันๆ อย่างน่าสมเพช



ฉันมักจะเจ็บปวดกับอดีตเสมอ

คนในอดีตที่ฉันเคยรักและสนิทด้วยกันทำให้ฉันรู้สึกทรมาน ฉันรักพวกเขา รักมากจริงๆ รักจนทรมานจนถึงทุกวันนี้เพราะอดีตที่เคยผ่านมาด้วยกัน เพลงที่ชอบ สิ่งที่ชอบ มันเคยเป็นสิ่งร่วมกันก่อนที่เราจะแยกย้ายกันไปคนละทาง มันทรมาน เพราะรู้สึกว่าฉันจะถูกมองอย่างสมเพชจากพวกเขาที่จากฉันไป



ฉันมักจะคิดเสมอว่า ฉันกำลังถูกจับตามอง

ฉันอยากเก่ง ฉันอยากทำให้พวกเขาเห็นว่า อย่ามาดูถูกฉันเลย แต่แย่หน่อยที่ฉันเองคือคนที่ดูถูกตัวเองมากที่สุด น่าสมเพชจริงๆ



ฉันกลัวการกลับไปนั่งเรียนในมหาลัย ฉันรู้สึกว่าคนกำลังจับตามอง คนที่ฉันทำลายความเชื่อใจไปอย่างสิ้นเชิง นั่นเป็นบาปที่ฉันเองก็ไม่ให้อภัยตัวเอง แต่ใจหนึ่งฉันก็คิดว่าฉันไม่ผิดอะไร สุดท้ายฉันก็เป็นสุนัขเรื้อนที่หวาดระแวงเท่านั้น



แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังอยากจะมีชีวิตต่อไป



ฉันจะพยายาม

ขอให้วันพรุ่งนี้เป็นวันที่ดีของฉัน



04.26 am
SHARE
Written in this book
Lullaby Time
หากฉันปล่อยความฟุ้งซ่านเสียบ้าง, คืนนี้คงหลับฝันดี
Writer
peachandhoney
Dreamer
กลิ่นของพีชและรสหวานของน้ำผึ้งแห่งความฝัน, ตัวฉันผู้โง่เขลานั้นได้จมดิ่งลง

Comments