ถึง... คุณ ความทรงจำที่เคยปวดร้าวและแตกสลาย


ถึง... 
คุณ ความทรงจำที่เคยปวดร้าวและแตกสลาย



หากมองไปบนฟ้า

ฉันจะลึกถึงใครคนนั้นเสมอ

คนที่เป็นทุกอย่าง เป็นมายไอดอลของฉัน

เราเคยมีกันอยู่ตรงนั้น ไม่ว่าท้องฟ้าจะเปลี่ยนสีกี่พันครั้ง

คำมั่นสัญญาที่ให้ไว้แม้มันจะเลืองราง

แต่ฉันก็รู้ว่าความผูกพันธ์ที่ฉันมีให้มันมากมายแค่ไหน

แต่บางที...มันอาจเป็นฉันคนเดียวที่รู้สึก

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าตอนไหน ที่เธอหายไปในวันนั้น

คงเป็นวันที่มีประกาศจบการศึกษา วันที่ชีวิตฉันคิดว่าจะได้ก้าวไปข้างหน้า

ตั้งแต่วันนั้น...ฉันก็ไม่ได้พบเธออีกเลย

กว่าฉันจะรู้ตัวว่าจริงๆ แล้วฉันไม่เคยก้าวไปข้างหน้าได้เลยถ้าขาดเธอเป็นผู้นำ

เธอจะก้าวนำฉันไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเสมอ และก้าวนำไปไกลกว่าทุกครั้ง

จนฉันรั้งเธอเอาไว้ไม่ทัน...

กว่าจะรู้ตัว...สิ่งที่ฉันตามมีเพียงแค่รอยเท้าที่เธอทิ้งไว้ แม้แต่เงาที่เคยไล่ตามก็เลือนรางจนต้องถามตัวเองหลายครั้งว่าฉันพลาดอะไรไป

ฉันไม่เคยรู้สึกแย่ที่ต้องคอยเดินตามเธอตลอด

ทุกย่างก้าวที่มีเธอเดินนำ มันทำให้ฉันกล้าที่จะก้าวเดินต่อ

ฉันเคยถามตัวเองว่าจะหาเธอได้ที่ไหน

แต่สุดท้ายตอนนี้ฉันไม่ต้องตามหาเธอแล้ว

เพราะฉันเจอเธอแล้ว...

แต่ฉันกลับไม่กล้าพอที่จะก้าวไปหา

ฉันกลัว... กลัวจะกลายเป็นคนที่เห็นแก่ตัวกับเธออีก

ขอโทษที่ครั้งนึงเคยมองข้ามความสัมพันธ์ของเรา

เพราะฉันคิดว่าฉันจะมีเธออยู่ไปตลอด นั่นทำให้ฉันไม่ต้องพยายามรักษา ไม่ต้องพยายามเอาใจ

ฉันคิดผิด

แต่กว่าจะรู้... เธอก็เดินจากฉันมาไกลมากแล้ว

จากคนรู้จัก เป็นเพื่อนร่วมห้อง สุดท้ายคือเพื่อนสนิท

แล้วความสัมพันธ์ของเราก็กลายเป็นอดีต

มันกลับไปจุดเริ่มต้น

ตอนนี้... เรากลายเป็นแค่คนเคยรู้จักกันเท่านั้น

ขอโทษที่ช้าเกินไป... ขอโทษที่รู้สึกได้เมื่อสายไปแล้ว

ขอโทษที่ไม่เคยอยู่เวลาที่เธอเสียใจ

ขอโทษที่ฉันเป็นต้นเหตุของความเสียใจนั้น

ขอโทษที่เคยผลักไสอ้อมกอดของเธอ ทั้งที่เวลานั้นฉันต้องการเธอมากกว่าใคร

ฉันลืมไปแล้วว่าเคยเขียนเฟรนด์ชิพให้เธอหรือเปล่า แต่ฉันจำได้ว่ามักจะเปิดเฟรนด์ชิบของตัวเองเพื่อหาหน้าที่เธอเขียน แล้วอ่านมัน สัมผัสความรู้สึกในตอนนั้นที่ฉันมีให้เธอ

ได้แต่หวังว่าใจเธอจะไม่เปลี่ยน แม้ความจริงแล้วมันจะเป็นไปไม่ได้เลยก็ตาม

ฉันคิดว่าการหลอกตัวเองมันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่

เพราะฉันยังมีความสุขนี้กับการได้มองเธอก้าวไปข้างหน้า โดยที่มีฉันเดินตามอยู่ห่างๆ

ตามทำรอยเท้าของตัวเองให้ได้เดินเคียงข้างเธอ

อยากให้เธอ...อยู่ในวันที่ฉันประสบความสำเร็จ

ให้เธอเห็นว่าฉันพยายามมากแค่ไหน

แม้จะไม่ได้เธอกลับมา แต่ฉันก็หวังว่าเธอจะดีใจ

คิดถึงวันที่เคยทะเลาะกัน

วันนั้นมันเจ็บปวด เราทั้งคู่รู้สึกแบบเดียวกัน

และเป็นเธอที่เป็นคนกอดฉันไว้ ให้ฉันรู้สึกว่าเธอจะไม่ไปไหน

เธอเคยบอกว่าตอนไม่มีฉัน เธอโดดเดี่ยว เจ็บปวด ในขณะที่ฉันมีคนมากมายรุมล้อม ฉันไม่ต้องมีเธอก็ได้

ทั้งที่จริงๆ แล้วฉันก็ไม่มีใคร นอกจากเธอ

เพราะมีเธอฉันเลยก้าวต่อไปได้

รู้มั้ย... ตอนนี้ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอแล้วนะ เพราะตอนนี้ฉันก็โดดเดี่ยว เจ็บปวดเมื่อไม่มีเธอแล้ว

ตอนนี้เธอคงเหมือนฉันเมื่อก่อนแบบที่เธอเปรียบเปรย แต่ไม่รู้เธอจะรู้สึกแบบเดียวกับที่ฉันรู้สึกแบบนั้นมั้ย

หวังว่าคงไม่ใช่ เพราะถ้าเป็นแบบนั้น เธอจะอ้างว้างและเจ็บปวดยิ่งกว่าฉันในตอนนี้

ขอร้องล่ะ อย่าให้เธอเป็นแบบนั้นเลย...
จาก
ดวงจันทร์ที่อ้างว้าง เดียวดายท่ามกลางหมู่ดาวเคราะห์​
SHARE
Written in this book
ถึง คุณ...
Writer
MiniCute
Chill
Talk about you.

Comments