ไทม์เเมชชีนในตัวเรา
ไม่ว่าชีวิตเราจะเดินทางมาไกลเเค่ไหน
มันก็มักจะมีช่วงเวลานึงเสมอ เวลาที่เราถูกดึงย้อนกลับไปในความทรงจำในวันเก่าๆ 

เเม้มันจะผ่านมานานมากแค่ไหน เเม้จะไม่มีสิ่งกระตุ้นให้เรานึกถึง เเม้เราจะเคยลืมมันไปนานเเล้วก็ตาม

มันไม่ใช่การวนกลับไปยังช่วงเวลาเดิมๆ หากเเต่มันแตกต่างกันไปในบางครั้ง เพียงเเค่เราเผลอนึกอะไรเพลินๆไปตามบรรยากาศ

มันดีที่เราอาจจะได้ย้อนกลับไปในความทรงจำวันเก่าที่สวยงาม ความทรงจำที่เเสนเลือนลางจนเราไม่นึกถึงมันเเล้วกลับชัดเจนในรายละเอียดเหมือนพึ่งเกิด

มันเริ่มเเย่ที่ความรู้สึกเราเริ่มถูกเล่นงานโดยความคิดนี้ บางทีก็เริ่มหวั่นไหว...
มันน่าหงุดหงิดที่ต้องรู้สึกว่าเราไม่เคยก้าวไปไหน

เเละมันน่าเศร้าที่มันเป็นเพียงเรื่องราวที่ได้จบลงไปแล้ว เเละเราไม่มีมันอีกต่อไป...

เเบบนี้มันคือความคิดถึงรึป่าวน่ะ...?
หรือเพราะลึกๆเเล้วเราไม่เคยได้ก้าวข้ามมันได้จริงๆ...?

มันเหมือนเรากำลังนั่งมองละครที่เราเคยอินกับมันมากๆ ที่นักเเสดงในนั้นคือตัวเราพร้อมใครบางคน กับเนื้อเรื่องที่เราเเสนคุ้นเคย...

บางครั้งมันฉายเรื่องราวคนที่เราไม่เคยนึกถึง 
เเละบ่อยครั้งที่มันฉายเรื่องราวบางคนซ้ำๆ

เเต่ที่เเน่นอนคือ ทุกครั้งมันทำให้ฉันรู้สึก 
เป็นบางความรู้สึกที่ติดอยู่กับมันไปเกือบทั้งวัน
ติดอยู่กับบางคนที่เคยเข้ามาเเล้วเดินจากไป

มันราวกับเครื่องย้อนเวลาเเบบ random system ที่ฉันไม่สามารถกำหนดอะไรได้เลย ว่าจะให้มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ย้อนไปเวลาไหน วนกลับไปเจอใคร...

มันเหมือนเป็นการทดสอบการเดินหน้าต่อไปของชีวิต
อาจเป็นหนังเศร้าที่เราดูเเล้วมีความสุข
หรือเป็นหนังสนุก ที่ดูเเละกลับเเสนเศร้า

เรื่องราวที่จบลงเเละผ่านไปแล้ว มันไม่ควรถูกเก็บในใจ มันควรอยู่ในที่ที่มันควรอยู่ คือกล่องความทรงจำที่สมอง

หลายๆครั้งที่เราพยามที่จะลืมเรื่องราวต่างๆ เเต่ทุกครั้งที่เราพยายาม ไม่ม่เคยส่งผลให้เราลืม...
น่าขันคือทุกครั้งที่เราลืม คือเมื่อเราไม่ใช้ความพยายาม

มันไม่สามารถตอบได้เลยว่า สุดท้ายเเล้ว มันดีไหมที่เราได้ย้อนกลับไป 
กลับไปเจอกับเรื่องราวที่เราฝั่งมันไปแล้ว
มันมักเริ่มต้นด้วยรอยยิ้ม เเละจบลงที่ความรู้สึกเศร้า เเละเราควบคุมมันไม่ได้เลย...

แต่ก็น่ะ...เราเเค่ต้องยอมรับเเละเดินต่อไปดังเช่นเคย
เราคงเลือกจะมองมันอย่างเข้าใจ อย่างเช่นเคยที่เราเคยเหมือนครั้งเเรกที่เราผ่านมันมา
เราคงเลือกที่จะยิ้ม เเละพยายามให้มันเป็นเพียงความคิดในหัว โดยที่ร่างกายไม่เผลอทำอะไรโง่ๆ เพียงเเค่วูบนึงที่อ่อนไหว
เเละก็หวังว่ามันจะเป็นเช่นนั้นต่อไป...

จริงๆคือ...
ถ้าหากคิดว่าเราลืมทุกเรื่องราวไปหมดแล้ว...
ไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว 

ใช่..เราไม่จดจำเเละหมกมุ่นกับมันเหมือนก่อน 
เราลืมมันเเละใช้ชีวิตกับสิ่งอื่น 
มันเหมือนสมุดเฟรนชิพมอปลาย ที่เราไม่ไม่เปิดมันอ่านบ่อยๆ เเละเราลืมสิ่งที่เขียนข้างใน
เเต่หากเมื่อครั้งใดที่ย้อนกลับมาเปิดมัน 
ทุดภาพความทรงจำเเละความรู้สึกจะย้อนมา 
เหมือนฉันถูกดึงกลับไปในวันนั้น
เหมือนมันพึ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

เหมือนที่ฉันลืมทุกเรื่องราวไปหมดเเล้ว... 
เเต่ฉันกลับไม่เคยลืม.... 




SHARE
Writer
TheShadow
Positive Energy
คำเตือน: สามารถใช้ได้เฉพาะสร้างพลังบวกให้ชีวิต

Comments