เราไม่ใช่ความสุขของเขาอีกต่อไป
เมื่อเราอยู่ในสถานะความรักที่...มีแต่ความเคยชินของกันและกัน และรู้สึกไม่ใช่ที่ของเราอีกต่อไป การที่เธอบอกว่าไม่มีเราเขาก็อยู่ได้ พอได้รู้อย่างนี้ก็รู้สึกเหมือนดาบสองคมใจหนึ่งก็รู้สึกดีที่ต่อให้ไม่มีเรา ชีวิตของเขาก็ดำเนินต่อไปได้ดี แต่อีกใจหนึ่งก็กลับรู้สึกเศร้าใจเหมือนโลกกำลังพังทลายลงอย่างบอกไม่ถูก การที่เห็นเธอมีความสุขมากในตอนนี้ทำไมทำให้เราถึงรู้สึกเศร้าใจมากขนาดนี้นะ กลายเป็นว่าเราที่เคยเป็นความสุขของกันและกันตอนนี้มันมันไม่ใช่อย่างนั้นอีกต่อไปแล้ว เราได้กลายเป็นแค่เพียงส่วนหนึ่งในชีวิตของคนคนนั้น การที่พยายามเข้าหาลึกลงไปเท่าไรก็ยิ่งโดนผลักไสออกมาเท่านั้น การที่ให้ทุกอย่างกับเธออย่างเต็มที่แต่มันก็เหลือกลับมาตลอด ไม่ใช่เพราะเราทำไม่ได้ดีพอแต่เพราะเราทำจนถึงที่สุดแล้ว แต่ก็ไม่อาจทำให้เธอพอใจไปมากกว่านี้ได้ สิ่งที่เธอปราถนานั้นก็มีแค่เพียงอยากให้ชีวิตของตัวเองนั้นดีขึ้นด้วยตัวเธอเอง ต่อให้เราให้ไปเท่าไรหรือให้ไปยังไงเธอก็ไม่พอใจอยู่ดี เพราะสิ่งที่เธออยากได้นั้นเธออยากได้ด้วยตัวเอง การที่เราให้กำลังใจคอยสนับสนุนและอยู่เขียงข้างเธอตลอดเวลาเราว่านั้นเป็นสิ่งที่ดี แต่กับเธอนั้น มันกลับกลายเป็นการเพิ่มแรงกดดันและคำพูดที่ไร้ความหมายกับเธอ สิ่งที่เราได้กลับมาคือน้ำเสียงที่ไม่พอใจของเธอคำพูดที่ทิ่มแทงเรา เธอเคยบอกผมว่า''ก็ผมไม่ใช่เธอ ไม่มีวันเข้าใจหรอก'' ใช่สิก็เธอเป็นเธอนิ ก็ไม่ผิดหรอกที่เธอจะพูดอย่างนั้น แต่ในสถานการณ์อย่างนั้นเราอยากทำอะไรให้คนรักของเรารู้สึกดีขึ้นบ้าง นิดหน่อยก็ยังดี คนที่เป็นคนรักก็ทำได้แต่เพียงให้กำลังใจแล้วค่อยช่วยเหลืออยู่ข้างๆ ผมมีประโยคที่ผมชอบในหนังสือEvery Moment Was You โดย ฮาแทวัน, หน้าที่ 47  
''ในสายสัมพันธ์คนเรา การโจมตีคนรักและความต้องการนั้นสร้างบาดแพลใหญ่แก่อีกฝ่ายเสมอ 
แม้สายสัมพันธ์ไม่ใช่สิ่งที่เชื่อมร้อยยาวนานจากความพยายามฝ่ายเดียว 
แต่ผู้คนมากมายกลับคุ้นเคยกับการเป็นฝ่ายรับ 
พลางคิดง่ายๆว่า 'เขาชอบฉันอยู่แล้ว ฉันไม่เห็นต้องกระตือรือร้น' ขอให้จำไว้อย่างหนึ่งว่า 
แม้แต่คนที่มอบความรักอันไร้ขีดจำกัดแก่เรา 
ก็ยังอาจหน่ายใจกระทั่งหันหลังให้เราได้ ในสักวันหนึ่ง" 
ผมอยากให้เธอรับรู้ว่า 
ผมก็มีความรู้สึกเหมือนกัน 
SHARE
Writer
Kalatong
writer
diary

Comments