PT.
เริ่มที่ตรงไหนดีนะ

ไม่รู้จะเริ่มยังไง เหมือนที่ก็ไม่รู้เหมือนกัน
ว่าเรื่องของเราเกิดขึ้นตอนไหน

เธอเป็นคนน่ารักนะ

รู้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะ

แต่ก็ไม่เคยคิดเลยว่าจะชอบเธอ..

ระหว่างเรามันยังไงวะ

วันนั้นที่ถามไป ก็ไม่คิดเลยว่าจะต้องจบลงแบบนี้

เธอรู้อะไรป่ะ
เธอคือคนแรกที่เราเจอแล้วอยากเริ่มต้นใหม่

เป็นคนที่แค่เจอกันเราก็รู้เลยว่า
จะทำให้คนนี้เสียใจไม่ได้อีก

ทั้งที่ตอนนั้นเรายังไม่มั่นใจกับความรู้สึกตัวเองด้วยซ้ำ
แต่ก็นั่นแหละ ลึกๆในใจมันคงเลือกเธอ

ไม่รู้หรอกว่าสำหรับเธอเราเป็นได้แค่ไหน

แต่ก็ดีมากๆแล้วที่เธอตอบมาว่าชอบกัน

ดีมากๆแล้วที่คืนนั้นเธออยู่ด้วยกัน

ดีมากๆแล้วที่มีเธออยู่ข้างกัน

ดีที่สุดแล้วแม้จะเป็นแค่คืนเดียว
ขอบคุณจริงๆที่เข้ามา
ขอบคุณแม้ว่าวันนี้เธอไม่เลือกเรา
ขอบคุณที่เป็นเธอคนดีคนนี้

ขอโทษที่ไม่เคยดีพอเลย
ขอโทษที่ทำตัวเป็นเด็กดื้อตลอดเวลา
ขอโทษที่เอาแต่งอแงไปอ้อนเธอ
ขอโทษที่ยังเผลอทำตัวไปวุ่นวาย

ถ้าวันนั้นรู้ว่าจะเป็นวันสุดท้าย

จะไม่ดื้อไปเจอเธอเลย

ถ้ารู้
ว่าเจอแล้วต้องจบลง

วันนั้นจะไม่ไปเจอให้เสียใจเลย

เผื่อว่าอย่างน้อยมันก็อาจจะยังพอยื้อเวลาให้เราได้คุยกัน

และถ้ารู้ว่าร้องไห้ต่อหน้าเธอ
แล้วพอจะทำให้เธอใจอ่อนได้
วันนั้นจะไม่ฝืนเป็นคนเข้มแข็งอย่างที่เคยเป็นเลย

แต่ก็นั่นแหละ

สุดท้ายเราก็ยังคงเป็นเราแบบที่เป็น

เป็นเราที่แคร์ความรู้สึกคนอื่นมากกว่าตัวเอง
เช่นเดียวกันไม่ต่างกับเธอเลย

ไม่ใช่แค่เธอหรอกที่เป็นห่วง
เพราะที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะไม่อยากให้เธอต้องมารู้สึกผิดอะไรอีกแล้วเหมือนกัน 

อย่าจมดิ่งกับความเศร้าเพียงลำพังอีกเลยนะ
- โปเต้.


SHARE
Writer
spaceia
...
'เสียงของคนที่พร่ำเพ้อ'

Comments