คุณคนเก่ง

     ในตอนตี1:50​ผมที่กำลังหลงไหลกับเสียงเพยามราตรีได้มีเสียงคนโทรเข้าผมรีบกดรับแบบไม่รอช้า


:ฮัลโหล​ ว่าไง? 
     
ผมพูดด้วยเสียงปกติเพราะคิดว่าตงโทรมาเพราะเหงาแต่เปล่าเลยมันร้องไห้แล้วพูดว่า


:มึง​ กูเหนื่อย
  เสียงปลายสายได้พูดขึ้นผมเลยรีบตอบกลับไป


:มึงเป็นอะไร​ เหนื่อยอะไรมา
:กูท้อ​ ทำไมโลกใบนี้ถึงใจร้ายกับกู

    เมื่อมันได้พูดแบบนั้นผมรู้สึกได้เลยว่ามันกำลังอ่อนแอและกำลังแตกสลายในใจตอนนั้นคืออยากวิ่งไปกอดมันจังแต่ก็ทำได้เพียงปลอบประโลมใจของมัน.... 

:มึงฟังกูน่ะ​ โลกใบนี้มันไม่ได้ใจร้าย​มันเป็นแค่เกมเกมที่มึงต้องผ่านในแต่ละด่านไปให้ได้ถ้ามึงผ่านด่านนี้ไปได้โลกก็จะให้รางวัลแก่มึง


:แต่กูผ่านไปไม่ได้้​ กูไม่เก่ง​ เข็มแข็งไม่พอ
:หรอ? มึงคิดแบบนั้นหรอทำไมด่านที่่แล้วมึงผ่านมาได้ล่ะ
       ผมตอบมันด้วยความสงสัยว่าทำไมมันถึงคิดแบบนั้นคนกำลังแตกสลายสิน่ะ


:กูไม่รู้​ ฟลุ๊คมั้ง.. 
    
      ผมขำเล็กน้อยก่อนจะตอบมันไป

:หึ​ มึงมันยังเด็กน้อยแต่ละด่านความยากมันจะเพิ่มขึ้นถูกไหม

:ใช่... 

:ทำไมมึงไม่เอาสกิลของด่านก่อนๆที่มึงผ่านมาได้มาใช้กับด่านนี้ล่ะ? มึงจำไว้น่ะว่าโลกใบนี้มันคือเกมที่มึงต้องเอาชนะให้ได้ในแต่ละด่านซึ่งด่านแต่ละด่านมึงจะค่อยๆสะสมความเข็มแข็งไปเอง​ เมื่อถึงด่านต่อๆไปที่มันยากขึ้นมึงจะสามารถผ่านมันไปได้เเบบง่ายๆเลย

:หรอ

:อื้อ....ใช่แล้ว

:โอเค​ เข้าใจแล้ว​ 

:นอนได้แล้วน่ะ​ สู้ๆมึงผ่านด่านนี้ไปได้อยู่
แล้วน่ะคนเก่ง

:ขอบคุนน่ะ

:ยินดี:)​
 

    และแล้วบทสนทนายามราตรีก็จบลงไม่รู้ว่าตอนนี้มันจะรู้สึกดีไหมแต่อย่าวน้อยก็ฮีบมันได้นิดนึงและผมก็หลับลงในเวลาตี2:40

ทุกการแตกสลายจะมีข้อคิดเสมอจงนำการแตกสลายนั้นมาข้ามผ่านการแตกสลายครั้วต่อๆไปน่ะ;-)               
    
                                     -​bloommoon


SHARE
Writer
bloommoon
Baby moon
-เป็นตัวของคุณเองแล้วคุณจะไม่เหนื่อยเลยที่รัก-

Comments