Serial.begin(9600)
Serial.begin คือการอ่านค่าของบอร์ด

(9600) คือค่าอะไรสักอย่าง ที่เคยมีคนเล่าให้ฟัง แล้วตอนนี้ก็ลืมแล้ว

เรารู้จักศัพท์นี้ จากการที่ไปนั่งเรียนวิชาหนึ่ง เมือเกือบสองปีที่แล้ว

โดยเพื่อนลากไป เพราะมันอยากเรียน แต่สุดท้ายคนที่ตั้งใจ และนำมันมาใช้ได้ดีที่สุด คือคนที่ไปเรียนตามเพื่อน อย่างฉันนี้ไง



วันนี้เราจะมาเล่าเรื่องราวหนึ่ง ให้ทุกคนได้อ่านกัน

ก่อนอื่นต้องมีบทนำ เล่าที่ไปที่มานะ

เราเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ใช้คอมทำงานเยอะมาก แต่!!!

กลับโง่คอมมากๆๆ เวลาคอมมีปัญหาอะไร คือเอาเข้าร้านอย่างเดียวเลย โปรแกรมลงไม่เป็น อะไรเกี่ยวกับคอมคือไม่รู้เลยสักอย่าง

แต่ก็ชอบนะ เพราะว่า เราดันไปชอบเด็กวิศวะคอม

ทำให้ต้องเรียนรู้ จะได้เอาไปคุยกับมันให้รู้เรื่อง

แต่คนโง่ๆอย่างเราก็ไม่ได้อยากจะเรียนรู้มากขนาดนั้น เพราะรู้สึกว่ามันไกลตัวมาก(ซึ่งตอนนี้ไม่เลยจ้า) และอีกอย่าง คือเราไม่เก่งอังกฤษ ทำให้อะไรก็ตามที่เป็นภาษาอังกฤษจะขอบัยบายไว้ก่อน

แต่นั้นแหละ อย่างที่บอก

ดันไปชอบเด็กวิศวะคอม ยิ่งทำให้เราทำตัวโง่คอมมากขึ้น มากขึ้น มากขึ้นจนกระทั้ง

.
.
.

อกหัก!!

พออกหักแล้ว คนที่จะมาดูแลเรื่องคอมให้เราได้ก็หายไป ความชิบหายบังเกิด แต่ไม่เป็นไรใช้เงินแก้ปัญหาได้

จนกระทั้ง

"แตง ไปเรียน IoT กัน"

เพื่อนข้าพเจ้า ชวนข้าพเจ้าไปเรียนเขียนโปรแกรม ด้วยโปรแกรม Arduino 

หืมมม

เอาจริงดิ เออออ ไปก็ไป

ก็ไม่ได้คิดอะไรนะ ไม่คิดว่าจะทำได้

เพราะการเขียนโปรแกรม มันต้องใช้ภาษา C แล้วเป็นภาษาอังกฤษ พร้อมกับโลจิก ที่แบบ ไอ้บ้า ฉันทำไม่ได้เว้ยยยย

อัพตอรี่ แม่งงง

ติ่ง!

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

เราเปิดโทรศัพท์ขึ้นมา เด็กคอม ถามว่าทำอะไร ก็บ่นๆไป ว่ากำลังเรียนเรื่องนี้ๆนะ ซึ่งแน่นอนว่า ไอ้สิ่งที่เราเขียนนี้ แม่งโคตรง่ายสำหรับเด็กคอมเลยเว้ยยยย

แต่เด็กเกษตรมันไม่ง่ายไงพี่

คุณท่านเลยมาช่วยนั่งทำการบ้าน(ตอนนี้เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน เห็นมันอัพตอรี่ไปแดกข้าวกับแฟน ก็จะหันไปพูดกับเพื่อนตลอดว่า มึง กูหิวข้าวว่ะ กูอยากแดกชาบูว่ะ อยู่เสมอ)

พร้อมกับช่วยอธิบายว่าแต่ละตัวนั้นมาจากไหน สงสัยอันไหนก็ถามมันซะ และกับค่าจ้างเป็นชาหนึ่งขวด

และด้วยความที่มีคนสอน ทำให้เรากลายเป็นคนที่ทำการบ้านส่งเร็ว  แล้วก็อธิบายได้ โค้ดทำงานได้(แน่ละ ก็มีคนมานั่งสอนอะ) 

เวลาอาจารย์ให้การบ้านมา ความกดดันก็มาตกที่อิฉันนี้แหละ ถามว่าทำไหม

ตอบเลยว่า

ทำ

เพราะมันเป็นความท้าทายอย่างหนึ่งเลยนะ เขียนโค้ดไป ลองต่อสายไฟดู

อ้้าวไฟไม่ติด ก็ถามคนที่มีความรู้ กูทำอะไรผิดว่ะ ช่วยดูหน่อย

พอเริ่มทำไปเรื่อยๆ ก็ทำให้เราได้เรียนรู้อะไรเพิ่มมากขึ้น ทั้งๆที่มันไม่ใช่สิ่งที่เราสนใจมากขนาดนั้นนะ อืม แต่ก็ยอมรับว่า มันเป็นอะไรที่เคยเรียนรู้ แต่พยายามวิ่งหนีมัน จนวันหนึ่งเรากลับเดินไปหามันซะเอง

วิชานี้ไม่มีสอบจบ แต่มีโปรเจคจบ

ซึ่งอาจารย์ให้เราเขียนโค้ดวัดความชื้นของดิน แล้วสั่งเปิดปิดปั๊มน้ำ โอเค ยาก ยากมากกก(ในความคิดตอนนั้น)

แต่เราก็พยายาม นั่งทำ แล้วก็ไปนั่งเรียนกับอาจารย์ ดูโค้ดช่วยกันว่าโลจิกต้องเป็นยังไงนะ เขียนยังไงเพื่อให้โค้ดสามารถทำงานได้

จังหวะที่มันทำได้ ไม่อยากจะบอกว่า

โคตรดีใจเลยเว้ยยยยยย แกรรร ในที่สุด 

แล้วโค้ดนั้น ก็ได้ไปอวดน้องๆในงาน open house 

ตอนที่เราอธิบายน้อง คือแบบ เห้ย มีคนสนใจ มีคนชมเราเว้ยว่าเก่ง(แต่ในความคิดตอนนั้นคือแบบ ไอ้เชี่ยยย อยากพัฒนาฝีมือเลยเว้ย) ทำให้เราให้ความสนใจในด้านนี้เฉยเลย



แต่หลังจากนั้น ก็ไม่ได้เขียนโค้ดเลย เกือบครึ่งปีได้มั้ง

วันหนึ่งที่เราไปรดน้ำต้นไม้ พี่คนหนึ่งที่เคยเรียนเรื่องนี้กับเรา เขาก็ถามขึ้น

แตง มีโปรแกรมไหม พอดีเครื่องพี่มันลงไดร์ฟเวอร์ไม่ได้

ไอ้นี้ว่างไงเลยตอบว่า ได้พี่ เดี๋ยวหนูเอาคอมเข้ามาทำ

เท่านั้นแหละจ้า

คือจุดเริ่มต้นของการเรียนรู้ และเขียนโค้ดที่เพิ่มมากขึ้น

ทำให้เรารู้ว่า

มึงไม่ต้องไปนั่งเขียนวิธีการทำให้เซ็นเซอร์มันอ่านค่าเองก็ได้เว้ย

โค้ดลอยอยู่ในอากาศอะมึง แค่มึงตามหามันให้เจอแค่นั้นเอง

เวลาแค่หนึ่งอาทิตย์ ที่เรานั่งเรียนรู้ และเขียนโค้ดอยู่กับพี่ ทำให้เราเปลี่ยนความชอบในเรื่องเกี่ยวกับคอม จากชอบเพราะผู้ชายคนหนึ่ง

กลายเป็นสิ่งที่เราอยากจะเรียนรู้ ท้าทาย ทำให้มันได้

และถึงแม้ว่าตอนนั้นเราจะไม่ได้เห็นว่ามันสามารถทำงานได้จริงๆหรือเปล่า(ช่วงโควิด เลยต้องหนีกลับบ้านอะนะ) แต่เราก็เห็น ว่าส่วนหนึ่งที่เราทำไว้อะ มันได้ใช้งานจริงๆ

เราเลยตัดสินใจ ขออาจารย์ที่สอนเรา เอางานที่เราทำตอนนั้นไม่สำเร็จ มาทำเป็นปัญหาพิเศษ(วิจัยจบอะ)ของตัวเอง จากความรู้พื้นฐานที่ได้เรียนมาตอนนั้น และการนั่งเขียนโค้ดกับพี่

เอาจริงๆไหม พอมานั่งหาข้อมูลนู่นนี้นั้น ทำให้เรารู้ว่า ความรู้ที่เรามีมันน้อยมากเลยเว้ย ต้องนั่งอ่าน นั่งเรียนรู้อีกเยอะเลย

พี่เคยพูดกับเราเอาไว้ว่า

ความรู้อะ มันลอยอยู่ในอากาศไง แค่ว่าแกอยากจะรู้ไหมเท่านั้น

และไอ้ความรู้ที่ลอยอยู่ในอากาศเนี่ยแหละ ทำให้เรากลายเป็นคนมีความรู้ซะงันน

ก้เพื่อนมาขอให้ช่วยเขียนโปรแกรมวัดอุณหภูมิ สำหรับปัญหาพิเศษของพวกมัน

แกคิดว่ามันยากไหม ก็ไม่ยาก

ถ้าโจทย์ไม่ใช่สิ่งที่เราไม่เคยทำ

ยังไง

ใช้เซ็นเซอร์สองตัวงี่ สี่ตัวงี่ สิบตัวงี่ โว้ยยยย เคยเขียนแค่หนึ่ง

ใช้เวลาเรียนรู้อยู่เป็นเดือน ลองโค้ดเป็นสิบ นั่งอ่านโค้ดเป็นร้อยพร้อมกับทำความเข้าใจ ว่าตัวนี้มีที่มาที่ไปยังไง

ไม่เข้าใจก็ถาม

ง่ายๆ แค่นั้น

Serial.begin ตอนที่เราพึ่งเริ่มหัดที่จะเรียน ใน () คือค่าอะไรก็ไม่รู้ ที่ส่งค่าไปมอนิเตอร์แล้วมันไม่ตรงกัน ทำให้มันออกค่ามาเป็นภาษาต่างดาว

แต่พอผ่านความไม่รู้ ผ่านการลองผิดลองถูก ผ่านความโง่มาแล้วนั้น

ตอนนี้เราก็ทำการตั้งค่า Serial.begin เป็น (9600) ตรงกับ 9600 baud ทำให้ serial monitor มันอ่านค่าออกมาได้ตามที่เราสั่งการ

แต่ก็นะ baud ยังมีอีกหลายค่าให้เราตั้ง 

ซึ่ง 9600 ถือเป็นค่าต่ำสุด และนั้นคือความรู้ของเราเมือเทียบกับคนอื่น ต้องพัฒนาต่อไป เพื่อการเลื่อนขั้นที่สูงขึ้นๆไปอีก

โอเค

บ่นจบละ

ไปนอนได้


SHARE

Comments