Spotlight


ท่ามกลาง แสง สี และถนนหนทางที่ยังพลุกพล่านไปด้วยผู้คน
ฉันเดินไปเรื่อยๆแบบไม่รู้จุดหมายปลายทาง

ฉันได้เรียนรู้รสชาติของการเติบโตเป็นผู้ใหญ่
จะสุขก็สุขไม่สุด จะทุกข์ก็ทุกข์ไม่สุด
ช่วงเวลาที่แบกเรื่องหนักๆไว้ในใจแล้วไม่มีอะไรมาอิมแพคชีวิตนี่มัน ... 

เป็นเรื่องน่าเศร้า ที่ตอนเราเด็กๆดันปราถนาจะเติบโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ 
โดยที่ไม่รู้เลยว่า การเติบโตเป็นผู้ใหญ่มันโหดร้ายขนาดไหน

วินาทีที่ตัดสินใจออกไปใช้ชีวิตของตัวเอง คนเดียว
มันเป็นเรื่องยากมากๆในการตัดสินใจทำอะไรในแต่ละครั้ง
จนถึงตอนนี้ก็ไม่รู้ว่า แต่ละเรื่องที่ตัดสินใจไปมันผิดหรือถูก 

เพราะไม่มีใครคอยนำทางให้เลย 
การเดินคนเดียวอยู่ในเส้นทางที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คนนี่ก็เหงาเหมือนกันนะ

ซ้ายก็ไม่รู้จัก ขวาก็ไม่รู้จัก
หันไปทางไหนก็เจอแต่คนที่ไม่รู้จัก
อยากกลับบ้านก็กลับไม่ได้
จะไปไหนต่อก็ไม่ได้อีกเช่นกัน 

ฉันร้องไห้กับชีวิตครั้งแล้วครั้งเล่า 
ได้แต่ปลอบตัวเองคนเดียวว่า ..."ไม่เป็นไร"

เดี๋ยวก็ผ่านไปเหมือนทุกที

ถอนหายใจทิ้ง ครั้งแล้วครั้งเล่า




พอคิดว่าพรุ่งนี้ต้องตื่นมาใช้ชีวิตแล้วก็นะ 
...
จะใช้ชีวิตไปในทิศทางไหน

เวลานี้คืออยากได้ใครสักคนเป็นแสงไฟนำทาง เป็นสปอตไลท์ ให้แสงสว่างให้กับชีวิต 

... 



ไม่ได้โทษโชคชะตาเลยที่ทำให้เราเป็นแบบนี้ 
บางทีอาจจะดีแล้วก็ได้ที่ทำให้เราเรียนรู้ความเจ็บปวด
ได้เรียนรู้รสชาดของชีวิต

การเติบโตเป็นผู้ใหญ่ มันไม่ได้สวยงามเหมือนนิทานที่พ่อแม่เล่าให้ฟังตอนเด็กๆ

แค่นี้แหละ ชีวิต


สักวันคงจะเจอเอง 

" S p o t l i g h t "


แสงสว่างที่ฉันเฝ้าตามหามาตลอด
อาจจะเป็นผู้คน หรือ ตัวเองฉันเองที่ส่องแสงให้ตัวเองสดใส

 
SHARE
Written in this book
Story ‘S’

Comments