วันพรุ่งนี้
หลังจากที่สะสางงานทุกอย่างเสร็จ เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำและมองเข้าไปในกระจก ดวงตาที่เมื่อยล้าจาการใช้สายตาอย่างหนัก แดงกล่ำอย่างเห็นได้ชัด เธอวักน้ำจากก๊อกขึ้นมาล้างหน้าเพื่อให้รู้สึกสดชื่นขึ้น "หมดไปอีกหนึ่งวันแล้วนะ" เธอพึมพำในใจ วันคืนที่ผ่านพ้นไปและกำลังจะเกิดขึ้นมาใหม่ ทำให้เธอรู้สึกอ่อนแรง เหมือนมันจะไม่มีวันจบสิ้นสักที

เธอรู้ดีว่าทุกคนก็คงเหน็ดเหนื่อยกับทุกวันเหมือนเธอ แต่แตกต่างตรงที่เธอไม่มีแรงจูงใจที่จะดำเนินชีวิตต่อไปอีกแล้ว เธอเฝ้าคิดวนเวียนว่า "วันพรุ่งนี้จะมีไว้เพื่ออะไร" เพราะก็เหมือนกันทุกวัน วันคืนได้ผ่านพ้นไป วันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า มันยาวนานและทรมานมากสำหรับเธอ

ความสำเร็จที่เคยประสบ ความเก่ง เสียงชื่นชม และคำเยินยอต่างๆ ดังแว่วอยู่ในโสตประสาท ภาพฝันและจินตนาการที่ล้ำเลิศ ความรักความอบอุ่นที่เฝ้าปรารถนา ก็ได้พาเธอมายืนอยู่ตรงริมระเบียง เธอลองยื่นเท้าออกไป น่าหวาดเสียวจริงๆ เธอพึมพำ ไม่ใช่หนทางนี้แน่นอนที่เธอจะเลือก 

พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า แสงแดดยามเย็นก็แยงตาเช่นเดียวกับแสงแดดเที่ยงวัน ตราบใดที่เธอยังมีความรู้สึกอยู่ ตราบนั้นเธอก็ยังมีหลายหนทางให้ลองคิดเดินดูเล่นๆ 

ย้อนดูแชทเก่าๆ มีหลายคนขอคำปรึกษาจากเธอ คำถามจากคนอื่นและคำตอบจากตัวเธอเองในตอนนั้น ทำให้เธอรู้สึกตลกและมีรอยยิ้มจากมุมปาก แต่รอยยิ้มนั้นเหมือนเย้ยหยันตัวเอง ในวันที่ทุกอย่างในตอนนี้ เป็นเสมือนโลกคู่ขนานกับตอนนั้น

เธอเฝ้าภาวนาในใจให้ตัวเองได้หลับไปเงียบๆ โดยไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีก เมื่อปิดไฟล้มตัวลงนอน ดวงตาค่อยๆ ปิดลง แต่ดวงจิตกลับตื่นขึ้นแทน ยากเย็นนัก...แค่อยากหลับเท่านั้น ก็ยังยากเย็นสำหรับคนที่จิตใจว้าวุ่นเช่นเธอ

มีดบนชั้นวางเป็นระเบียบรอเธอใช้งานอยู่แล้ว "หวาดเสียวจริงๆ" เธอคิดในใจ เธอหยิบขวดน้ำขึ้นมายกดื่มและทันใดนั้นก็สำลักจนแทบหายใจไม่ทัน ทำให้เธอคิดไปอีก..."ทางน้ำก็คงไม่"

เสียงดังมาจากชั้นบน เป็นเสียงคร่ำครวญ ปะปนต่อว่าและน้อยใจ เธอวิ่งขึ้นไปพบว่ามีร่างของชายคนหนึ่งแขวนคอตัวเองอยู่ตรงระเบียง ร่างนั้นสยดสยอง จนเธอนึกได้ว่าทางนี้เธอก็คงจะไม่เลือกอีกอย่างแน่นอน ก่อนหน้านั้นเขาคงทุรนทุรายน่าดู สภาพถึงได้น่าหดหู่เช่นนี้

หญิงผู้เป็นภรรยาคุกเข่ากอดลูกชายร่ำไห้อยู่กลางห้อง ผู้อยู่ข้างหลังทั้งสองคนคงจะต้องลำบากไปตลอดชีวิต เนื่องจากขาดเสาหลักครอบครัว ผู้จากไปได้ทิ้งภาระไว้มากมาย เพียงตัดช่องน้อยแต่พอตัวจากลูกเมียไป 

รุ่งเช้าเธอไปที่บ้านของพ่อแม่ ..แม่เรียกเธอเข้ามากอด อย่างเช่นที่เคยทำเป็นประจำ เธอเห็นแม่ยิ้มมีความสุข มาถึงตรงนี้เธอรู้สึกชุ่มชื่นหัวใจมากขึ้น ตกเย็นทานข้าวกับครอบครัว พูดคุยสัพเพเหระแล้วเข้านอน

เมื่อวานถ้าเธอเลือกทางเดินไหนสักทาง ก็คงไม่ได้มากอดแม่แบบนี้ อย่างน้อยเธอก็ได้เรียนรู้ว่า กว่าคนเราจะเลือกจากไปก็คงไม่ง่ายนัก ความรู้สึกต้องท่วมท้นมากจนขาดสติไป และก็คงไม่ง่ายสำหรับคนที่ยังอยู่ข้างหลัง หากคนที่จากไปเป็นเธอ แม่คงจะเข้ามากอดเธอเช่นที่เคยทำ แตกต่างตรงที่..แม่จะไม่ได้ยิ้มอย่างมีความสุขเช่น วันพรุ่งนี้..ของเมื่อวาน

    

  
SHARE

Comments