พายุฝนในใจ
ใครๆก็มีเรื่องที่ทุกข์ใจกันใช่ไหมครับ
ทั้งเรื่องรัก เรียน ครอบครัว เพื่อน หรือคนรัก
ไม่ว่าจะวันไหนของแต่ละสัปดาห์
แต่ละเดือน
หรือแต่ละปี

เราต่างมีเรื่องที่ต้องระบายความอัดอั้นในใจกันทั้งนั้น

ผมเป็นคนที่ถ้าเศร้าจะเล่าให้เพื่อนฟัง
จนกระทั่งความรู้สึกข้างในเริ่มแปรเปลี่ยนไป

จากระบายให้คนอื่น

กลับนั่งอยู่ในห้องเงียบๆ
พูดจาคนเดียว
ร้องไห้
เปิดเพลง
หลับตา
ก่อนจะจบไป

เป็นแบบนี้ทุกสัปดาห์ในบางวัน

แบบนี้จะเรียกว่ามีสุขก็กะไรอยู่

ออกไปข้างนอก ยิ้มแย้มให้ทุกคน
ไปเรียนก็สร้างเสียงหัวเราะให้กับใครๆ
พอบิดลูกบิดประตูเปิดเข้าห้องนอนทีไร
ก็อดถอนหายใจไม่ได้
ก่อนจะขดนอนบนเตียงแข็งๆนั่น

แย่สะจริง
ไอ้อาการที่บอกใครไม่ได้แล้วต้องมานั่งทุกข์คนเดียวนี่
เสียเวลาชีวิตเป็นบ้า
พรากเวลามีค่ากับการร้องไห้ไปไม่รู้เท่าไหร่

ยางที่ข้อมือ 
ดีดจนขาดไปไม่รู้เมื่อไหร่
น้ำตามันก็ยังไหลไม่หยุด

นึกถึงวันนั้นก็ตลกดี
ไอ้เด็กบ้านี่เอาเวลาเราไปเท่าไหร่กันนะ

เสียดายเวลา
แต่ไม่เคยเสียดายความรู้สึกที่ปลดปล่อยในวันนั้นเลย

เอาเถอะมนุษย์ทั้งหลาย เจ้าทุกข์มาเยอะแล้วหนา
ได้เวลาปลดปล่อยใจตัวเองออกมาแล้วนะ ร้องไห้ และเล่าออกมาให้ผมฟังสิ สิ่งที่อยู่ในใจนั่นน่ะ
:)

SHARE
Written in this book
12 am.
Writer
iscereal
Ce-real
ซีเรียลกับนมเปรี้ยวกล่องเขียว

Comments