สายเกินไป 🙂
      คุณเคยทำผิดพลาดมั๊ย? ผมเคยนะ ผมเคยทำผิดครั้งใหญ่ในชีวิตเลยแหละ จนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่เคยให้อภัยตัวเองได้เลย 
     
ทุกๆวันผมจะไปนั่งที่สวนสาธารณะตอนกลับจากที่ทำงาน ถ้าถามผมว่าทำไมต้องมานั่งที่นี่ทุกวััน? มันเป็นที่ที่ผมได้เจอกับเธอครั้งแรก เธอเป็นคนที่น่ารัก สดใส รอยยิ้มของเธอนั้นเหมือนจะทำให้โลกเป็นสีชมพูทั้งใบได้เลย ผมตกหลุมรักเค้าตั้งแต่นั้นมา อ่า.....ผมคิดถึงรอยยิ้มนั้นจัง

วันนั้นผมก็ไปสวนสาธารณะปกติแต่ที่แปลกตาไปจากเดิมคือผมเห็็นครอบครัวหนึ่งอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน ผมมองเขาสักพัก เขาก็หันมาหาผมแล้วยิ้ม เห็นอย่างนั้นแล้วผมก็อยากมีครอบครัวเหมือนคนอื่นบ้างจัง 
     พวกเค้าจึงเข้ามาคุยกับผม พวกเราคุยกันสักพัก แล้วเค้าก็ถามผมว่า มีคนรััััััักรึป่าว มีครอบครัวมั๊ย? ผมจึึงยิ้มตอบกลัััับไปพร้อมบอกว่า 

      " มีครับ เค้าเป็นคนที่น่ารักมากๆเลย" 

      พูดแล้วนึกถึงเธอคนนั้นจัง ผมก็พูดต่อ

 " เค้าเป็นคนที่น่ารักมากๆ เธอเป็นคนรักที่ดีมากๆ ไม่เคยขาดตกบกพร่องอะไรเลย ทุกเช้าจะตื่นเช้ามาเพื่อทำอาหารให้ผมกิน เมื่อก่อนผมไม่เคยคิดที่จะกินมันเลย ผมเอาไปทิ้งทุกครั้ง แต่เธอก็ไม่เคยคิดที่จะโกรธผมเลยสักครั้ง ผมมันแย่เนอะ555 ผมเอาแต่ทำร้ายจิตใจเธอ ทำร้ายร่างกายต่างๆนา แต่เธอก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย...."  


พวกเค้าตั้งใจฟังผมอย่างเงียบๆ ผมเห็นอย่างนั้นผมเลยพูดต่อ 

" เธอจะคอยอยู่รอตอนที่ผมไปดื่ม ถึงแม้จะดึก เธอคอยดูแลผมตอนป่วย แต่ผมก็ไม่เคยดูแลเธอแม้แต่สักนิดเลย ผมอยากย้อนไปจัง5555...... พวกคุณรู้อะไรมั๊ย เธอหน่ะ รู้แม้กระทั่งผมไปกับผู้หญิง แต่เธอก็ไม่เคยโวยวายเลย อ่าา.... เธอเคยถามผมว่า ผมรักเธอมั๊ย ตอนนั้นผมหงุดหงิด ก็เลยตอบเธอไปว่า ไม่เคยรักเลย เธอจึงบอกกับผมว่า เข้าใจแล้ว ขอบคุณสำหรับคำตอบนะ แค่นี้ก็พอใจแล้ว ดูแลตัวเองดีๆนะ กินข้าวเช้าด้วยหล่ะ ตอนนั้นผมยอมรับว่าผมไม่สนใจเธอเลย จึงเดินออกมา.....วันต่อมา เธอก็หายไปจากชีวิตผมเลย ตอนแรกๆผมก็คิดว่าผมอยู่ได้แต่พอนานๆไปผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ ผมตามหาเธอนานพอสมควรเลยแหละ......" 

พวกเค้าถามผมว่า " คุณหาเจอรึยังครับ? "

ผมยิ้มตอบพวกเค้า " ครับผมหาเจอ...ผมเพิ่งรู้ว่าผมมีลูกกับเธอ ผมดีใจมากๆเลยหล่ะครับ แต่มันก็สายเกินไปสำหรับคนอย่างผมแล้วจริงๆ กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้เลย ผมพลันคิดกับตัวเองว่า ถ้าผมเห็นค่าของเธอก่อนหน้านี้ ผมคงไม่ต้องมานั่งเสียใจอยู่แบบนี้หรอก " อยู่ๆน้ำตาผมก็ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว....

" ทำไมคุณไม่ง้อเค้าหล่ะครับ " พวกเค้าถาม

          ผมจึงตอบกลับไปทั้งๆน้ำตาว่า 
เค้าได้จากผมไปแล้วครับ....... " เค้าเป็นโรคหัวใจอ่อนแอครับ พี่ชายเค้าบอกว่า เป็นมาตั้งแต่เด็กแล้ว ตอนแรกผมก็สังเกตเห็นเธอว่าไปโรงพยาบาลบ่อยๆ แต่ผมก็ไม่เคยคิดที่จะสนใจเลย มาถึงนี้ ผมก็มารู้ตอนที่สายไปแล้วครับ ผมคิดถึงแผ่นหลังของเธอตอนทำอาหารให้ผม อยากกินอาหารของเธอ อยากกอด อยากไปเที่ยวด้วยกัน อยากอยู่กับแบบครอบครัว ตอนพี่ชายเค้าบอกผมว่า เธอกับลูกเสียแล้ว ตอนนั้นหัวผมตันไปหมด.....มันก็ผ่านมา 5 ปีแล้ว แต่ผมก็ยังคงคิดถึงเธอคนเดิมตลอด ผมสัญญากับตัวเองว่า ผมจะรักเธอแต่เพียงผู้เดียว " 🙂
    
          อย่าเห็นค่าตอนที่มันสายเกินไป

        ใครบางคน  หายไปจากการมองเห็น 
      แต่ไม่เคย หายไปจากความทรงจำได้เลย 

                  
                  " I love only you "
SHARE

Comments