ลมหายใจที่สูญสิ้น
-1-

แสงสลวยจากเสาไฟตามทางเดินติดกับถนนใหญ่ในยามค่ำคืน ภามเดินตามทางเท้าด้วยใจที่เหม่อเลย ไร้จุดหมาย สะพายกระเป๋าข้างสีดำคู่ใจ ภายในกระเป๋ามีเพียง ดินสอ และ สมุดเท่านั้น แววตาของเขาเต็มไปด้วยคารมที่ขุ่นมัว "ความตายเป็นเรื่องใกล้ตัว" จู่ๆภามก็ได้ยินเสียงแว่วขึ้นมา เขาชะงักอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่ทันได้ไตร่ตรองเขาหันไปเห็นลูกแมวสีส้มที่กำลังเดินข้ามถนน และ ณ วินาทีนั้นก็มีรถกระบะสีเทากำลังพุ่งทะยานมาด้วยความเร็วสูง ปี๊น!!!!!!!!! เสียงแตรรถดังสนั่นหวั่นไหวไปทุกทั่วอนาบริเวณ ขาของภามได้ก้าวกระโจนไปหาร่างของลูกแมวทันที โครม!!!!!! เอี๊ยด!!! ตึง!!! ทุกสิ่งอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ในวินาทีถัดมา เจ้าลูกแมวสีส้มก็ได้อยู่ภายในอ้อมอกของภามอย่างปลอดภัย แต่ตัวของภามนั้น ไร้ซึ่งลมหายใจจมกองเลือดอยู่ ณ ที่นั้น


"โลกใบนี้มัน...โหดร้าย ไร้ความสันติสุข"
"รู้สึกตัว...ไม่สิ สัมผัสวิญญาณได้แล้วสินะ" เสียงของชายวัยกลางคนกล่าวขึ้น
"คุณ..." ภามได้อยู่ในภาวะตกตลึงกับภาพที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้าเขา ซึ่งเป็นชายวัยกลางคนสวมชุดราตรีสีดำยาวถึงพื้นใส่ฮูดทำให้ไม่เห็นหน้าตา แต่เห็นเพียงแค่จมูกและปากเท่านั้น ถือกระดาษใบหนึ่งและสมุดปกเรียบเล่มเล็กๆเล่มหนึ่ง
"ยมทูต"
"ไม่ใช่หรอก"
"ผมตายแล้ว"
"ใช่"
"ผมตายแล้วจริงดิ"
"ไม่จริงมั้ง" ชายวัยกลางคนหยอกล้อด้วยสีหน้าทะลึ่งเล่น
"ผม..."
"เอาเป็นว่านายตายแล้วนั่นแหละ" ชายวัยกลางคนแทรก
"เอ่อ....."
"นายตายไปเมื่อ เอิ่ม...สิบสี่นาทีก่อน แล้วก็ มาอยู่ที่นี้ ตรงนี้ มาจ้องหน้าหล่อๆของฉันอยู่"
ภามถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่ทำหน้างงใส่อีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจสถานการณ์อะไรทั้งนั้น
เขานั่งงอตัวกอดเข่าแล้วกุมขมับพร้อมฉายแววตาที่เศร้าหมองออกมา หวนนึกถึงช่วงเวลาทั้งหมดที่ได้ใช้ชีวิตไป เขาพบว่ามันมีแต่ความเศร้าหมองไร้สีสันใดๆ
"แต่ก็นะพ่อหนุ่ม วีรกรรมก่อนตายของนายน่ะ" ชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้นกลางความเงียบที่กำลังครอบงำเขาทั้งคู่ ภายในเอกภพสีขาวที่ไร้ขอบเขต
"ผมหรอ...เจ้าแมวตัวนั้น"
"ใช่ แมวตัวนั้นแหละ มันยังมีชีวิตอยู่" ภามยิ้มออกมาทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น จนอีกฝ่ายต้องฉงนกับท่าทางการแสดงออกของอีกฝ่าย
"ก็ยังดีกว่าตายแบบโง่ๆล่ะนะ" ภามมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกขุนเคืองทันที
"อายุนานเท่าไหร่หรอ?"
"สิบเจ็ด..."
"ฮ่าๆๆๆ" ชายวัยกลางคนขำก๊ากออกมาทันทีหลังจากเด็กหนุ่มตอบ
"คุณหัวเราะอะไรหรอครับ...ท่านยมทูต"
"ก็เพราะฉันไม่ใช่ผมทูต ฉันเป็นเพียงผู้นำพาวิญญาณ" เขาพูดจบพร้อมกับถอนหายใจไปเฮือกหนึ่ง สังเกตปฏิกิริยาของเด็กหนุ่ม
"แต่นายน่ะ พ่อหนุ่ม ภาม...นายยังตายไม่ได้นะ"
"ทำไม??" เด็กหนุ่มเปลี่ยนสีหน้าจากยิ้มสดใสเป็นขึงขัง
"เพราะอายุไขไง มันยังเหลืออยู่อีกนะ นั่นเลยทำให้ฉันไปส่งนายไม่ได้ นายก็ต้องติดเหง็กอยู่ในภพสีขาวแห่งนี้ไปจนกว่าจะหมดอายุไข ซึ่งก็เหลืออีก เอิ่ม... ห้าสิบปี" ชายวัยกลางคนหยุดประโยคพร้อมกับมองกระดาษสีดำใบหนึ่ง แล้วยื่นให้เด็กหนุ่ม
"ห้าสิบ...ปี" สีหน้าของภามซีดเซียวด้วยความหมดอาลัย
"แต่เพราะได้ช่วยให้หนึ่งชีวิตได้มีชีวิตรอดโดยแลกกับชีวิตของตัวเอง...นายคิดยังไง" ประโยคที่ดูเหมือนจะอธิบายแต่กลับกลายเป็นประโยคคำถามจนทำให้อีกฝ่ายงุนงง
"เพราะเจ้าแมวน้อย สมควรมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้มากกว่าผม โลกของมันคงสวยงามกว่าโลกของผม"

บรรยาศวังเวงขึ้นกระทันหัน ชายวัยกลางคนหันหลังให้ภาม เป็นเวลานานแสนนานในความรู้สึก เหมือนไม่มีจุดจบในภพสีขาวแห่งนี้ ภามได้เห็นถึงภาพชีวิตของตัวเองวนลูปซ้ำๆ ตั้งแต่เกิดมา และเหตุการณ์ร้ายๆต่างๆที่ถาโถมเข้ามาจนเข้าแถบจะบ้าคลั่ง และภามก็ได้เห็นช่วงเวลาบนโลกที่ไม่ได้มีเขาอยู่ นับตั้งแต่ลมหายใจของเขาดับสิ้น จนปัจจุบัน เขาได้เห็นหลุมศพพร้อมชื่อที่สลักบนหินแผ่นหนาของตัวเขาเอง และชายคนหนึ่งสูงราวๆร้อยเจ็ดสิบกว่าๆ อายุราวๆยี่สิบปลายๆย่างกรายสามสิบพอได้ กำลังยืนไว้อาลัยหน้าหลุมศพของเขา "ไปสู่สุคติินะ ..." ประโยคหลังที่เขาได้เห็นเพียงริมฝีปากขยับแต่ไม่ได้ยินเลยแม้แต่น้อยว่าประโยคสุดท้ายชายพูดนั้นได้พูดว่าอะไร แล้วภามก็ถูกฉุดกระชากวิญญาณกลับมาสู่ภพสีขาวดังเดิมกับชายวัยกลางคนในชุดราตรียาว

"เอาล่ะ เวลาของฉันใกล้จะหมดแล้ว ส่วนนาย ฉันมีของที่ติดมากับตัวนายด้วย" พูดจบเขายืนสมุดเล่มเล็กสีดำปากกาพร้อมกับกระเป๋าให้กับภาม
"รับไป ต่อจากนี้ก็เป็นหน้าที่ของนายแล้วนะ พ่อหนุ่ม ภาม"
"หน้าที่..."
"ภารกิจสิบสี่อย่าที่นายต้องทำภายในอายุไขของนาย"
"ภารกิจ...?" ภามหยุดชะงักครู่หนึ่ง กล้ำกลืนประโยคบางอย่าง
"แล้วถ้าไม่ทำล่ะ?"
"ก็ไม่รู้เหมือนกันนะ" ชายวัยกลางคนก็ได้หายไปในทันทีที่พูดจบ ปล่อยให้ภามยืนงงอยู่ในภพสีขาว ก่อนที่เขาจะดึงสติกลับมาแล้วพูดว่า "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?"
SHARE
Written in this book
ภิภพสีขาว
เรื่องสั้น กึ่งนวนิยาย
Writer
Shironeko_
student
ผมคือนักเรียนของชีวิต และ เรื่องราวเล็กๆน้อยๆที่ถูกถ่ายทอดเป็นถ้อยคำจากความทรงจำที่ผ่านเรื่องราวต่างๆนานาทั้งเรื่องที่เลวร้ายและเรื่องที่ดี

Comments