แด่เธอ ผู้เป็นฝันดีของฉัน
นี่ก็อีกครั้ง ที่บทความของฉันยังคงเอ่ยถึงเธอผู้เป็นอดีตคนรัก อาจเป็นเพราะฉันเพิ่งถูกเหวี่ยงออกมาจากชีวิตเธอและยังลืมเธอไม่ได้.. ไม่ก็... อาจมีแค่เธอที่ฉันอยากจะพูดคุยด้วยเวลาที่เศร้า แม้จะทำได้แค่ในความคิดก็ตาม


แม้การคบกับเธอทำให้ฉันเสียอะไรหลายอย่าง แต่การเลิกลาของเรา ให้อะไรกับฉันหลายอย่าง
และมันมากมายเกินกว่าที่ฉันคิด


บทเรียน


คำ2 พยางค์​ทื่อๆที่หลายคนรู้จักดี เธอรู้ไหมว่าตั้งแต่วันนั้นฉันก็ผันตัวมาเป็นกวีรักที่เขียนพรรณาถึงปรัชญา​ของความรู้สึกบนเว็บไซต์​ไปเสียแล้ว

เธอคงหัวเราะชอบใจไม่น้อย ที่คนอย่างฉันจะสามารถ​พร่ำเพ้อได้ถึงขนาดนี้ เหมือนที่เธอบ่นว่าจดหมายรักของฉันในวันวาเลนไทน์​มันยาวเสียยิ่งกว่าเรียงความนั่นแหละ


ช่วงแรกๆที่เลิกกับเธอ ฉันก่นด่าเธอสารพัด​เลยล่ะ ทั้งรัก ทั้งโกรธ และเคียดแค้น แต่เธอก็ยังใจดีและไม่ถือสาเด็กน้อยอย่างฉันอยู่ดี... นั่นอาจเป็นความใจดีทั้งหมดที่เธออยากมอบให้กับฉันแล้ว

ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไร ฉันยิ่งได้ตระหนักว่าวันเวลาสั้นๆที่มีเธออยู่




เป็น best part


ถ้าในอนาคตแฟนใหม่ของฉันมาเห็นบทความนี่ ให้เธอทายได้เลยว่าวิญญาณ​ของฉันคงล่วงลับจากโลกนี้ไปแล้ว  



เอาเถอะ ฉันจะซ่อนมันไว้เป็นอย่างดี


เธอรู้ดีใช่ไหมล่ะ ว่าฉันมีบุคลิก​ภาพแบบ INTJ ตามแบบทดสอบบุคลิกภาพ​ mbti
และเธอก็เป็น1ในคนที่ชื่นชมบุคลิก​ภาพนี้ ซึ่งแน่นอนเธอไม่ได้ชื่นชมฉัน เพราะฉันไม่ได้เหมือนทฤษฎี​ที่อธิบายบุคลิกภาพ​นั่นไว้อย่าง 100%




ฉันต่างออกไป






เรื่องแรกคือความฉลาด ฉันไม่ได้ฉลาดเป็นกรดแบบนั้นเสียหน่อย และเรื่องต่อมา  ฉันดูอ่อนโยนและไร้เดียงสา แถมยังอารมณ์​อ่อนไหวราวกับว่าเป็น INFJ.


จำได้ไหม ฉันเคยบอกกับเธอ ว่าเธอรู้จักตัวตนของฉันแค่ 60%  นั่นก็เพราะ ฉันมี2บุคลิก​ภาพ


เฮ้ ฉันไม่ได้ป่วยเป็นโรคหลายบุคลิกหรอกนะ ฉันก็เหมือนคนทั่วไปที่เปลี่ยนคาแร็กเตอร์​ตามบทบาทหรือสถานการณ์​นั้นๆ เพียงแต่บุคลิก​ภาพทั้ง2แบบของฉัน มันต่างคนละขั้วจนชวนสับสน

เหมือนหยินหยาง นิสัยของฉันมีความย้อนแย้งอยู่เต็มไปหมด ฉันมีทั้งด้านที่เป็นเด็กไร้เดียงสาและผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมามาก(แน่นอนว่ามันเป็นแค่บุคลิกไม่ใช่ประสบการณ์​หรือความรู้​ของฉัน)







แต่เวลาที่ฉันอยู่กับเธอ ฉันเป็นเด็กตลอดเลย

อาจเป็นเพราะฉันสบายใจที่ได้อยู่กับเธอ
ฉันถึงกล้าที่จะทำตัวไร้สาระ กล้าที่จะมีความฝัน กล้าที่จะมุดออกมาจากโลกส่วนตัวและลองปล่อยใจไปกับความสัมพันธ์​ที่เคยทำได้แค่ฝันตลอดมา


เมื่อก่อน... ฉันไม่ได้ยิ้มง่ายแบบนี้หรอกนะ


ประโยคนี้เป็นประโยคที่เธอไม่เคยจะเชื่อ เพราะทุกๆครั้งที่ฉันคุยกับเธอ... ฉันยิ้มตลอด
ฉันหัวเราะให้กับความบ๊องของเธอ ขำไปกับมุกฝืดๆ สนุกสนานไปกับเรื่องราวที่เธอเล่าให้ฟัง ฉันยิ้มให้กับทุกๆวันคืนเหล่านั้น และเพิ่งจะรู้ตัวในวันที่ฉันไม่มีเธออยู่ว่า



รอยยิ้มของฉันมาจากเธอ



ในวันที่ความเครียด ความกดดัน และความคาดหวังถาโถมมายังไหล่ของฉัน คืนที่ฉันตระหนักว่าฉันต้องเข้มแข็งเพื่อผ่านเรื่องราวเหล่านี้ โดยไม่มีกำลังใจจากเธอ มันทำให้ฉันได้รู้


ว่่าวันเวลาที่ผ่านมาเหมือนเป็นความฝัน เสียงของเธอ รูปของเธอ และบทสนทนาของเรามันทำให้ฉันลืมเลือนความเจ็บปวดที่ต้องเผชิญ เมื่อก่อนฉันคงปล่อยตัวให้จมอยู่กับเรื่องราวบนหนังสือนิยายเพื่อที่จะหลบออกมาจากโลกจริงที่ทำให้ไหล่ของฉันหนักอึ้ง กลับกันในตอนที่มีเธอ ฉันรู้สึกว่าความรักของเธอเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในโลกจริงของฉัน   บนโลกใบนี้ที่โหดร้าย เธอคือของขวัญจากพระเจ้าเพียง1เดียวในชีวิตนี้ที่ฉันได้รับ


เธอที่ไม่ว่าอะไรเมื่อฉันทำตัวเหมือนเด็กไม่รู้​จักโต
เธอที่มองว่าฉันน่ารักและน่าปกป้อง
เธอที่แปะพลาสเตอร์​ให้กับหัวใจของฉัน
เธอ ผู้เป็นนางฟ้าตัวน้อยๆในความฝัน




พอไม่มีเธอ ฉันก็ต้องเป็นผู้ใหญ่​ เป็นคนที่เก่ง อดทน และมีความรับผิดชอบ​ ฉันคงกลับไปเป็นเด็กน้อยไม่ได้อีกแล้ว  บุคลิกภาพ​ที่ไม่ค่อยแสดงออกมากลับเข้ามามีบทบาทในชีวิตฉันอีกครั้ง ไร้อารมณ์​ ไร้ความรู้สึก​ แข็งกร้าว และเผด็จการ​ ในไม่ช้าฉันคงกลับไปเป็นอย่างเดิม ตัวฉันในอดีตก่อนจะได้รู้จักคำว่ารักจากเธอ


ขอบคุณ​นะ ที่ทำให้ช่วงเวลาหนึ่งของฉันเป็นเหมือนกับความฝัน เป็นฝันดีที่ไม่อยากตื่นเลย






แต่นาฬิกาปลุกดังเสียแล้ว



คงต้องตื่นแล้วล่ะ


ถ้าความฝันเป็นความจริงก็คงดี





นี่ เธอคิดว่า..... 










ถ้าฉันมีเธออยู่... ฉันจะยิ้มหรือเปล่า? 
SHARE
Writer
the_little_owl
writer
แค่เด็กน้อยคนหนึ่ง

Comments