โกลาหลวันแรกของการหยุดยาว

วันหยุดวันแรกผมต้องเตรียมตัวเตรียมของที่จะกลับบ้านและไปต่างจังหวัดกับครอบครัวต่อ
ผมจัดการเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยและคิดว่าไม่ลืมอะไรแน่นอนก่อนที่จะกลับบ้านั
ผมกลับบ้านครั้งนี้ผมจะต้องไปหาเพื่อนที่ตวเมืองของจังหวัดอีกด้วย ดังนั้นผมจึงนัดเจอเพื่อนสนิทไปเดินซื้อของไปพูดคุยและนั่งเล่นกันใช้เวลาอยู่ด้วยกันให้นานที่สุดเพราะเราทั้งคู่ต่างเรียนคนละที่อยู่คนละที่เวลาไม่ตรงกันนานๆทีจะเจอกันบ้างอย่างเช่นครั้งนี้ที่ผมจะผิดนัดไม่ได้เด็ดขาด

อะไรทำให้ผมลืมไปได้จนถึงขนาดนี้
เมื่อผมกำลังเลี้ยวรถ 2 ล้อเข้าบ้าน ทันใดนั้นสมองของผมก็เตือนขึ้นมาอย่างทันทีทันใดว่าผมลืมยาที่สำคัญที่สุดอยู่ที่ห้อง มันเป็นยาที่ผมต้องกินต่อเนื่องและต้องกินตลอดถ้าหากผมไม่กินการรักษาอาจจะคลาดเคลื่อนหรืออาจจะทำให้ไวรัสในตัวผมพัฒนาสามารถที่จะต่อต้านยาที่ผมกินได้ แพทย์ย้ำตลอดว่าต้องกินให้ต่อเนื่องและไม่ควรขาดแม้แต่มื้อเดียว

สมองของผมเตือนขึ้นมาทันใดว่ายังไม่ได้หยิบยาเข้ากระเป๋า เมื่อผมจอดรถแล้วผมได้แต่ทำหน้านิ่งสับสนและรู้สึกโกรธตัวเองมากที่ผมไม่ได้หยิบยากลับมาด้วย ผมเดินไปหาครอบครัวและยกมือไหว้ทุกคนอย่างนิ่งและเงียบในหัวของผมนั้นกลหลไปหมดไม่รู้ว่าจะต้องไปทำอะไรหรืออย่างไรก่อน ในตอนนั้นผมได้ถามแม่ไปว่าผมกลับไปเอาของที่ห้องได้ไหมแม่ผมก็ตอบว่าได้ถ้าไม่คิดว่าจะเย็นหรือเกินไป เวลาตอนนั้นเกือบจะ 17:00 น. แล้วครับ
คุณคิดว่าผมจะกลับไปเอาหรือเปล่าล่ะ.??

ทั้งที่ผมมีนัดที่ต้องไปเจอเพื่อนสนิทในตัวเมืองและเป็นนัดที่สำคัญ ถ้าหากไม่เจอกันวันนี้ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้เจอกันอีกเพราะเวลาของเราทั้งคู่ตรงกันแค่วันนี้...


ผมได้เกิดทางเลือกใหม่ขึ้นมาในตอนนั้น
ผมมีนัดสำคัญคือต้องไปเจอเพื่อนสนิทในตัวเมือง แน่นอนครับว่าผมไม่พลาด
ผมจึงคิดทางออกอีกทางขึ้นได้ว่าวันนี้ผมจะไปเจอเพื่อน พรุ่งนี้เช้าก่อนออกเดินทางไปต่างจังหวัดผมจะรีบขับรถกลับไปเอายาที่ห้องอีกจังหวัดของผม

ไม่มีอะไรที่จะทำให้ผมยกเลิกแผนการที่ผมวางไว้หรอกครับผมมันจะมีแผนที่ซ้อนแผนอยู่เสมอแน่นอนครับผมเป็นคนที่คิดซับซ้อนและละเอียดอ่อนมาก ในหัวของผมจะมีแผนแรกแผน 2 แผน 3 แผน 4 หรือแผนอื่นๆต่อไป ผมไม่ทำให้ตัวเองจนตรอกหรือคิดทางออกไม่เจอหรอกครับ

เมื่อถึงเวลาผมก็ขับรถเข้าไปในตัวเมืองที่จะเจอกับเพื่อนสนิท แต่ก็มีอุปสรรคเช่นเคยครับระหว่างทางฝนตกหนักมากจนทำให้ผมไม่สามารถขับรถไปต่อได้ ผมเลยเลี้ยวรถกลับมาสักพักแล้วมาจอดที่นี่ฝนไม่ตก สัมผัสของผมบอกว่าฝนตกแค่ไม่กี่กิโลเมตรแล้วหลังจากนั้นฝนก็จะไม่ตก ผมนึกสู้อีกรอบแล้วขับรถกลับไปหาเพื่อน ในตอนนั้นผมคิดแค่ว่าถ้าไม่เจอเพื่อนวันนี้ผมก็คงไม่มีโอกาสที่จะได้เจอเร็วๆนี้อีกแล้ว เพราะเราทั้งคู่ก็มีเวลาไม่ตรงกันช่วงนี้เราทั้งคู่ต้องเตรียมตัวสอบเก็บคะแนนทั้งกลางภาคและปลายภาค เวลาคุยกันก็ไม่ค่อยจะมี ผมเลยตัดสินใจขับรถพาฝนไปหาเพื่อนในตัวเมืองอีกครั้ง ใช่ครับพอถึงตัวเมืองแล้วฝนไม่ตกเลย

สุดท้ายแล้วผมและเพื่อนก็ได้เจอกัน
เราทั้งสามคนเดินซื้อของกินซื้อของใช้เลือกของให้กันและกัน มานั่งคุยกันทางกินขนมไปพราง ถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกแล้วส่งให้กัน เอาลง story facebook และ IG เก็บไว้เป็นความทรงจำของเราสามคน

ผมใช้เวลาอยู่กับเพื่อนทั้งสองคนให้นานที่สุดแล้วสุดท้ายเราทุกคนก็ต้องแยกกันอีกครั้งเพื่อที่จะกลับไปทำหน้าที่ของกันและกันให้ดีที่สุด ผมและเพื่อนยังเฝ้ารอว่าไม่นานเราจะได้เจอกันอีกครั้ง



SHARE
Written in this book
A PART OF LIFE ☘️
Writer
Sunzx
Writer
" ความแตกต่างไม่ใช่ความผิดพลาด " ฝึกเขียนครับ

Comments