สวนดอกไม้
ฉันลืมตาตื่นขึ้น กลิ่นดินชื้นๆ และกลิ่นละอองเกสรดอกไม้ลอยมาปะจมูก

ฉันจ้องมองไปข้างหน้า พบกับท้องฟ้าสีครามประดับด้วยก้อนเมฆประปรายที่กว้างใหญ่ไพศาล

ฉันพยุงตัวให้ลุกขึ้นยืน เศษใบไม้ ใบหญ้า และผงดินติดตามแขนขาและเสื้อผ้า 

ฉันมองไปรอบๆ

พบสวนดอกไม้ขนาดใหญ่ที่ประดับประดาด้วยดอกไม้หลากสีที่ทอดยาวจรดขอบฟ้า

ไม่มีผู้คน

มีเพียงฉัน สวนดอกไม้ และท้องฟ้า

ฉันหลับตา พยายามนึกว่าฉันมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร และก่อนหน้านี้ฉันไปอยู่ที่ไหนมา

ยิ่งเค้นยิ่งปวดหัว ยิ่งคิดยิ่งนึกไม่ออก ฉันเลยตัดสินใจลุกขึ้นยืนและเดินไปรอบๆ 

ความทรงจำเริ่มทยอยหลั่งไหลเข้ามา ฉันสัมผัสได้ถึงความดำมืด ความหนาวเหน็บ และความโดดเดี่ยว ฉันที่คลำทางไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย มีเพียงแสงตะเกียงที่ริบหรี่อยู่ในถ้ำมืดๆ ที่อับชื้น ท้องของฉันร้องออกมาด้วยความหิวโซ ไม่มีอาหาร ฉันเลือกที่จะละเลยและก้าวต่อไปข้างหน้า จนกระทั่งแสงตะเกียงเริ่มริบหรี่ลง เปลวไฟมอดดับในที่สุด

ฉันทิ้งตัวลงนั่ง หลังพิงกำแพงถ้ำอันเย็นเฉียบ หลับตาลง ยอมรับชะตากรรมทุกอย่าง

พร้อมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น

ความโดดเดี่ยว อ้างว้าง และหนาวเหน็บโอบกอดฉันราวกับเป็นเพื่อนสนิทที่รู้ใจ ฉันรู้สึกตัวเบาขึ้น กำลังล่องลอยไปที่ไหนสักที่หนึ่ง แล้วทุกอย่างก็ดับไป

จนกระทั่งฉันตื่นขึ้นมาในสวนดอกไม้

ความสวยงามและชีวิต แสงสว่างและอากาศบริสุทธิ์ แทนที่ความดำมืด กลิ่นอับๆ และความหนาวเหน็บ แสงอาทิตย์รำไรเริ่มสาดส่องลงมา ฉันยกมือขึ้นมาล้อกับแสง ตัวของฉันสะอาดสะอ้าน ฉันรู้สึกแปลกๆ ที่หัว เลยเอื้อมมือไปแตะและหยิบสิ่งนั้นออกมาถือไว้ มันคือมงกุฎดอกไม้ที่สานไว้อย่างสวยงาม

ฉันยิ้มออกมาและวางมงกุฎนั้นไว้ที่เดิม

ฉันไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน ฉันรู้แต่เพียงว่าเป็นสถานที่ที่สวยงามและมหัศจรรย์ 

ฉันขอบคุณที่หลุดพ้นมาจากถ้ำมืดแห่งความตาย ที่ไม่มีสิ่งใดนอกจากความเย็นชา หนาวเหน็บ และโดดเดี่ยว

ฉันเดินต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสะดุดตากับแผ่นหลังของใครคนหนึ่งที่อยู่ตรงหน้า

คล้ายกับว่าคนตรงหน้ารู้สึกได้ เขาค่อยๆ หันหลังกลับมา

ยิ้มให้ฉันด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นประดุจแสงตะวัน

ฉันยิ้มตอบกลับไป

ฉันไม่ได้อยู่ในสวนดอกไม้นี้เพียงลำพัง...

สัญชาติญาณบอกว่าชายหนุ่มตรงหน้าคือคนที่รู้จักฉันดีที่สุด -- มากกว่าที่ฉันรู้จักตัวเองเสียอีก

และเขาคือผู้ช่วยชีวิตฉันจากถ้ำมืดแห่งความตายนั้น

ให้ฉันได้มีชีวิตใหม่ที่สวยงามอีกครั้ง

"ขอบคุณนะคะ" ฉันพูดออกมาจากใจจริง

เขายิ้มให้กับฉันอย่างอ่อนโยน ไม่พูดอะไร แต่คำตอบทุกอย่างสะท้อนอยู่บนใบหน้าของเขา

เขาเดินตรงไปข้างหน้า ฉันเดินตามเขาไป



ฉันไม่รู้ว่าเขาจะพาฉันไปที่ไหน ฉันรู้แต่เพียงว่าหากติดตามเขาไป ฉันจะได้พบกับสิ่งดีๆ ตลอดทางจนกว่าจะถึงจุดหมายอย่างแน่นอน








SHARE
Writer
Sikayules
Believer
Life is a journey, not a race. So enjoy and learn from the journey.

Comments